Ο Μιλτιάδης Πασχαλίδης δίνει σήμερα και αύριο, Παρασκευή 21 και Σάββατο 22 Ιουνίου, δύο αληθινά ξεχωριστές συναυλίες στο Μουσικό Προαύλιο του Θεάτρου Badminton, της καλοκαιρινής/ανοιχτής δηλαδή εκδοχής του γνωστού πολυχώρου εκδηλώσεων.
Με τίτλο δανεισμένο από εκείνον ενός τραγουδιού του Νικόλα Ασιμου, δηλαδή Venceremos, παρουσιάχει ένα αφιέρωμα στο έργο του τόσο πρόωρα – και άδικα...- χαμένου αιρετικού τραγουδοποιού συν βέβαια κάποια από τα πολλά και πολύ καλά δικά του τραγούδια.
Τραγούδια όπως τα: "Αγαπάω κι αδιαφορώ", "Βαρέθηκα", "Γιουσουρούμ", "Δεν θέλω καρδιά μου να κλαις", "Εγώ με τις ιδέες μου", "Θα σου κλέψω το σακάκι", "Μπαγάσας" κ.ά.
Ο Νικόλας Άσιμος είναι μία ιδιαίτερη περίπτωση Έλληνα συνθέτη τραγουδιών. Ένας περιπλανώμενος μουσικός θρύλος που μπαίνει σε εφηβικά δωμάτια και μένει εκεί για πάντα.
Ο Μιλτιάδης Πασχαλίδης μίλησε πρόθυμα στο portsl της Αυγής για αυτές τις δύο συναυλίες του που η συγκεκριμένη χρονική αλλά και, ακόμα περισσότερο, πολιτική και κοινωνική συγκυρία μπορεί να τις κάνει να αποδειχθούν ακόμα και...σημαδιακές.
Για τον λόγο που επέλεξε το έργο του αντιεξουσιαστή αυτόχειρα «τροβαδούρου των Εξαρχείων» την δεδομένη χρονική στιγμή ο Μ. Π. λέι ότι «αν ακούσει κανείς τραγούδια όπως τα «Ρωμιός», «Γιουσουρούμ», «Δεν Πα Να Μας Χτυπάν» και πολλά ακόμα του Νικόλα Άσιμου θα αντιληφθεί αμέσως πόσο επίκαιρα είναι, ειδικά στη σημερινή εποχή Δεν ξέρω αν αυτό σημαίνει ότι ο Νικόλας ήταν τόσο προφητικός ή ότι στην εποχή μας υπάρχει τέτοια σοβαρή οπισθοδρόμηση σε όλα τα επίπεδα. Πιθανόν και τα δυο…». Εξηγώντας την επιλογή του να τον συνοδεύσει ένα κάπως...ανορθόδοξο από ενορχηστρωτικής πλευράς τρίο λέει ότι «μου αρέσει να πειραματίζομαι με μη «κλασσκές» ενορχηστρωτικές φόρμες. Η συγκεκριμένη τριάδα είναι απ' τις καλύτερες που θα μπορούσα να ονειρευτώ: Μιρέλα Πάχου πιάνο, ακορντεόν και τραγούδι, Δημήτρης Μουτάφης μπάσο και ο εξαίρετος Θύμιος Παπαδόπουλος στα πνευστά και στις ενορχησρεώσεις. Για εμένα και τον Θύμιο ιδιαίτερα είναι πολύ συγκινητικό αυτό το αφιέρωμα, εγώ όταν ήμουν πιτσιρικάς έπαιζα κιθάρα περιστασιακά με τον Άσιμο στα Εξάρχεια και ο Θύμιος ήταν ένας απ τους τελευταίους συνεργάτες του Νικόλα. Όλα τα πνευστά - και όχι μόνο - στις «παράνομες» κασέτες του Άσιμου τα έπαιζε ο Θύμιος»!
Στην ερώτηση μου για το πόσο ανάλογες είναι οι συνθήκες των καιρών μας με αυτές της εποχής του Νικόλα Ασιμου απάντησε ότι «νομίζω οι σημερινές συνθήκες είναι χειρότερες. Ο Άσιμος τα έγραψε στην αρχή της μεταπολίτευσης, όταν ακόμα υπήρχε όραμα για κοινωνική αλλαγή, δεν είχαν καταργηθεί οι έννοιες της αλληλεγγύης και της συλλογικότητας…Και σκεφτείτε ότι ο Νικόλας ήταν ήδη από τότε απογοητευμένος»! Αναπόφευκτα η συζήτηση πέρασε φυσικά και στο θέμα της ΕΡΤ για το οποίο ο Μίλτος, φανερά συναισθηματικά φορτισμένος, ακόμα και οργισμένος, πιστεύει ότι «ζούμε αδιανόητες καταστάσεις. Το Σύνταγμα της χώρας έχει καταντήσει κουρελόχαρτο και η εκάστοτε κυβέρνηση δεν λογοδοτεί πλέον ούτε στη Βουλή. Σε μια νύχτα πετάχτηκαν στο δρόμο 2.700 εργαζόμενοι! Η ΕΡΤ καταργήθηκε, το τηλεοπτικό σήμα της χώρας σε όλο τον κόσμο είναι μαύρο και είμαστε πλέον η μοναδική ευρωπαϊκή χώρα χωρίς συμφωνική ορχήστρα της δημόσιας τηλεόρασης! Ούτε στον χειρότερο εφιάλτη μας δεν θα πιστεύαμε ότι θα συνέβαιανα αυτά τα πράγματα…Και δυστυχώς η αντίδραση και η αντίσταση του κόσμου σε όλα αυτά είναι τελείως αναιμική».
Τέλος για το τί ακριβώς σημαίνει για τον ίδιο ο τίτλος «Venceremos» και πώς κατά την γνώμη του μπορεί αυτός να υλοποιηθεί σήμερα ο Μίλτος δηλώνει με ειλικρίνεια «ασφαλώς ο τίτλος δεν επελέγη τυχαία παρότι ο Άσιμος τη λέξη venceremos την χρησιμοποιεί μάλλον με πικρία στο φινάλε του τραγουδιού. Το θέμα δεν είναι να νικάμε, το θέμα είναι να παλεύουμε...Αν νικάμε κιόλας τόσο το καλύτερο! Δεν συνδέω τις αληθινές νίκες με τις εκλογικές γιατί, ως γνωστόν, αν οι εκλογές μπορούσαν ν' αλλάξουν τα πράγματα θα ήταν παράνομες»! Και ομολογουμένως, υπό τις παρούσες τουλάχιστον συνθήκες, είναι λίγο δύσκολο να διαφωνήσει κανείς με τον υγιή κυνισμό του...
