Όσα χειροκροτήσαμε και όσα μας «ξενέρωσαν» στον δεύτερο κύκλο του Maestro

Όσα χειροκροτήσαμε και όσα μας «ξενέρωσαν» στον δεύτερο κύκλο του Maestro

Μία -χωρίς σπόιλερ - κριτική για τη δεύτερη σεζόν του παπακαλιατικού σύμπαντος.

Όμορφα πρόσωπα και μαγικά τοπία, γραφικά στέκια, υπερπολυτελή σπίτια και κότερα, κοντινά σε πράσινα μάτια και νερά, υπέροχες -ψαγμένες- μουσικές, δυνατές ερμηνείες και άρτια κινηματογράφηση είναι μερικά από τα στοιχεία που συνθέτουν τον κόσμο του “Maestro” του Χριστόφορου Παπακαλιάτη. Έναν κόσμο υψηλής αισθητικής, αλλά και -ενίοτε- αβάσταχτης ελαφρότητας. 

Εξελίσσοντας την τηλεοπτική μυθοπλασία

Για αρχή, να ξεκαθαρίσουμε: στο παρελθόν, η όποια σύγκριση ελληνικών σειρών με αντίστοιχες του εξωτερικού, έδειχνε απαγορευτική έως αστεία. Σήμερα, όμως, τα πράγματα έχουν αλλάξει. Κι ένας από τους ανθρώπους που συνέβαλλε σημαντικά σε αυτή την αλλαγή είναι ο Χριστόφορος Παπακαλιάτης. Δεν χρειάζεται καν να είσαι φαν του για να παραδεχτείς ότι από τις πρώτες σειρές του στα τέλη των ‘90s εξέλιξε τη μυθοπλασία στην τηλεόραση, προσδίδοντάς της μια νέα υψηλών προδιαγραφών αισθητική.

Ακόμα ένα credit που και οι μη θαυμαστές του οφείλουν να του αναγνωρίσουν είναι ότι κάθε δημιουργία του φέρει τη σφραγίδα του έχει μια απολύτως προσωπική ταυτότητα. Οι σειρές του είναι αναγνωρίσιμες, φέρουν μια Παπακαλιάτειο αύρα, που κάποιοι έχουν ήδη προσπαθήσει να μιμηθούν -καθόλου επιτυχημένα. Κι οφείλουμε επίσης να παραδεχτούμε ότι ως δημιουργός, στο πέρασμα των χρόνων, ο Χριστόφορος Παπακαλιάτης δεν έμεινε στάσιμος, αντιθέτως εξέλιξε την τέχνη και τις δεξιότητες του κι «έχτισε» πάνω στα δυνατά της σημεία.

Το “Maestro” είναι αναμφίβολα η πιο ώριμη τηλεοπτική δουλειά του. Δεν είναι τυχαίο ότι κατέκτησε το διεθνές κοινό από τον πρώτο κύκλο της και χαρακτηρίστηκε από το ABC ως μια από τις πλέον πετυχημένες ξενόγλωσσες παραγωγές, που έχουν ανέβει στην πλατφόρμα του Netflix. 

Τα δυνατά στοιχεία του “Maestro 2”

Ο δεύτερος κύκλος, που περιλαμβάνει έξι «χορταστικά» επεισόδια (όλα ξεπερνούν την ωριαία διάρκεια), ανέβηκε με το καλημέρα στην πρώτη θέση της προτίμησης του ελληνικού κοινού στο Netflix (πάνω από τον νέο κύκλο του “Bridgerton” και τη μεγάλη επιτυχία του “Baby Reindeer”), ενώ παράλληλα έκανε πανηγυρικό ξεκίνημα στο Mega, αποσπώντας αποθεωτικά σχόλια στα social media. 

Οι αρετές του πολλές: η υπέροχη κινηματογράφηση, η παράλληλη δράση, το αριστοτεχνικό μοντάζ, η προσεγμένη σε κάθε λεπτομέρεια παραγωγή, η φωτογραφία, οι πολύ δυνατές ερμηνείες, το αριστοτεχνικό μοντάζ, οι εμπνευσμένες μουσικές επιλογές που υπογραμμίζουν την πλοκή με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, είτε μέσα από την αρμονία, είτε μέσα από την κόντρα (χαρακτηριστική η σκηνή του αναπάντεχου φινάλε). 

Αυτά που πάντα μας άρεσαν στον Παπακαλιάτη έχουν κορυφωθεί στο “Maestro” και τον ευχαριστούμε γι’ αυτό. Αυτά πάλι που δεν μας άρεσαν, έχουν σε ένα βαθμό μειωθεί, αλλά εξακολουθούν να υφίστανται. 

Οι μεγάλες σεναριακές αδυναμίες

Το μεγαλύτερο μειονέκτημα και του “Maestro” αφορά την έλλειψη επαφής με την πραγματικότητα. Έχουμε πλέον δεχτεί, έως και μας αρέσει το γεγονός το ότι παραδοσιακά στις σειρές του Παπακαλιάτη κυρίως όμορφοι άνθρωποι περνούν τα αβάσταχτα ζόρια τους, μέσα σε ένα υπέροχο περιβάλλον: είτε στην πανέμορφη φύση των Παξών, είτε στα σοκάκια και σε γραφικά καφέ της Κέρκυρας ή στην Πλάκα, στη σκιά της φωτισμένης Ακρόπολης ή σε πανέμορφα εξοχικά σπίτια, σε κότερα και σε υπερπολυτελείς μεζονέτες (με πισίνα και θέα σε όλη την πάντα πανέμορφη στα πλάνα Αθήνα -πώς ήταν το βίντεοκλιπ της Σάττι; Καμία σχέση...). 

Αυτό που παραμένει ενοχλητικό εντοπίζεται κυρίως στο σενάριο. Στο γεγονός ότι όλοι μιλάνε ή σκέφτονται φωναχτά σαν να έχουν από πριν σκεφτεί και γράψει -αυτά που θα πουν. Οι μύχιες σκέψεις τους θυμίζουν εκθέσεις ιδεών εμπλουτισμένες με “τσιτάτα” από ποιητές και λογοτέχνες. Είναι όλοι αφηγητές και παράλληλα δάσκαλοι - φιλόσοφοι των ζωών τους, έχουν μια τάση να μιλούν βαρυσήμαντα, στωικά, να δραματοποιούν εξίσου τα μικρά και τα μεγάλα, δίνοντας τελικά και στα δύο μια αίσθηση αβάσταχτης ελαφρότητας.

Κι ακόμα και στους διαλόγους υπάρχουν στιγμές, που δίνουν την αίσθηση ότι σε καμία περίπτωση δεν θα έστεκαν στην πραγματικότητα. Για παράδειγμα, ποτέ μια μάνα δεν θα έλεγε με στόμφο -και δάκρυα στα μάτια- στην 20χρονη κόρη της, που έχει ερωτική απογοήτευση ότι «είσαι ένα κορίτσι που έχει διαλυθεί από μια σχέση!». 

Κι ως τηλεθεατής, βλέποντας τον δεύτερο κύκλο, συχνά ταυτίστηκα με μια φράση της πρωταγωνίστριας, Κλέλιας Ανδριολάτου από τον πρώτο: «Γιατί να το κάνουμε πιο δραματικό από ό,τι είναι;». Ακριβώς αυτό, γιατί; 

Οι ηθοποιοί και το εύρημα

Στον νέο κύκλο του “Maestro”, εμφανίζονται όλοι οι χαρακτήρες του πρώτου κύκλου μηδενός εξαιρουμένου -ούτε καν του νεκρού. Κι εδώ φτάνουμε στο εύρημα που θέλει τον «νεκρό» να επιστρέφει ως εφιάλτης που ανοίγει διάλογο με τους ήρωες. Οκ να τον βλέπει ένας, να τον βλέπουν δύο, αλλά να τον βλέπουν τρεις από τους βασικούς ήρωες μήπως παραείναι υπερβολή; Μήπως το εύρημα, σε τόσο μεγάλη δόση, χάνει τελικά τη δυναμική του; 

Πάμε, όμως, και στο κομμάτι ηθοποιοί, όπου δεν υστερεί κανείς -του Παπακαλιάτη συμπεριλαμβανομένου. Ξεκινώντας από την πάντα υπέροχη Μαρία Καβογιάννη, όλα τα πρόσωπα και του δεύτερου κύκλου δίνουν ξεχωριστές ερμηνείες. Από τον μετρημένο και στιβαρό Φάνη Μουρατίδη μέχρι την πληθωρική Χαρούλα Αλεξίου, όλοι δίνουν χαρακτήρα και πνοή στους ήρωες τους.

Κι αν ξεχωρίσουμε κάποιους ειδικά για τον β’ κύκλο, τα εύσημα ανήκουν στην καταπληκτική Στεφανία Γουλιώτη (που στην ίδια σκηνή μιλά ελληνικά, γαλλικά και αγγλικά με απίστευτη ευχέρεια), αλλά και στη νέα προσθήκη στο καστ του Κώστα Μπερικόπουλου (μια παρουσία με μια ξεχωριστή φωνή, που έχουμε συνηθίσει να απολαμβάνουμε στο θέατρο, μπαίνει στον β’ κύκλο του “Maestro” ως συνταξιοδοτημένος αστυνομικός διευθυντής, με τη δική του ξεχωριστή ιστορία). 

Ανατροπή και φινάλε

Στο δια ταύτα, ίσως κάποιες στιγμές «ξενερώνεις» -είναι η σωστή έκφραση- με τη μεγαλοστομία του “Maestro” (που αναμένεται να ολοκληρωθεί με άλλα τέσσερα επεισόδια που θα βγουν τον Σεπτέμβριο). Είναι, όμως, σίγουρα περισσότερες οι στιγμές που σε ταξιδεύει, σε κάνει να γελάς με ατάκες όπως «μια φορά τραγούδησες και άδειασε το νησί» (που απευθύνεται στη Χαρούλα Αλεξίου…), έως και σε εθίζει στον κόσμο του. Και εν τέλει, με ένα πολύ δυνατό και καθόλου αναμενόμενο φινάλε, σε κάνει να παραδέχεσαι τον δημιουργό και να ανυπομονείς για τη συνέχεια...

Πηγή: reader.gr 

Ακολουθήστε το Madata.GR στο Google News Madata.GR in Google News

Δείτε ακόμα