Η πρόσφατη υπόθεση της 30χρονης γυναίκας που βρέθηκε να περιφέρεται δεμένη πισθάγκωνα και ξυπόλητη σε δρόμο της Λακωνίας, αποτελεί ένα τραγικό κεφάλαιο που φέρνει στο φως δύσκολες αλήθειες για την πάλη με τον εθισμό και τις οικογενειακές δυναμικές που διαμορφώνονται υπό αυτές τις συνθήκες.
Η γυναίκα, η οποία απεβίωσε από κύρωση του ήπατος, ζούσε για χρόνια μια δύσκολη καθημερινότητα, εθισμένη στο αλκοόλ. Σύμφωνα με την μαρτυρία του αδελφού της, η 30χρονη είχε σοβαρό πρόβλημα αλκοολισμού για δέκα χρόνια και είχε νοσηλευτεί δύο φορές στο Δρομοκαΐτειο. «Προσπαθούσαμε να τη βοηθήσουμε με ό,τι δυνάμεις είχαμε όλοι οι συγγενείς, όχι μόνο οι γονείς μου», αναφέρει ο αδελφός της, επισημαίνοντας τις δυσκολίες που αντιμετώπισαν στην προσπάθεια να την τοποθετήσουν σε κέντρο αποτοξίνωσης, αφού η ίδια δεν το επιθυμούσε.
Η παρέμβαση της οικογένειας
Η κατάσταση της 30χρονης επιδεινώθηκε με την πάροδο των χρόνων, με την οικογένειά της να βρίσκεται σε αδιέξοδο. Ο πατέρας της, μιλώντας σε τηλεοπτική εκπομπή, εξήγησε ότι την έδεσε για να προστατεύσει τη γυναίκα του, η οποία πάσχει από επιληπτικό σύνδρομο, από τις επιθετικές εκρήξεις της κόρης του. Ο ίδιος περιέγραψε περιστατικά όπου η κόρη του είχε κλέψει μπύρες από σουπερμάρκετ και χτυπούσε τη μητέρα της. «Τιμώντας τη μνήμη του παιδιού μου, δεν “καίγομαι” για την αποκατάσταση του ονόματός μου, “καίγομαι” που έχασα το παιδί μου», είπε με πόνο.
Στην προσπάθειά του να αντιμετωπίσει την κατάσταση, ο πατέρας είχε καταθέσει στην αστυνομία και στην εισαγγελέα της Σπάρτης, χωρίς όμως να ληφθούν ουσιαστικά μέτρα. Ο ίδιος αναφέρει ότι είχε ζητήσει να παραμείνει η κόρη του στο Δρομοκαΐτειο για έξι μήνες, μήπως και βρεθεί η ρίζα του προβλήματος, αλλά το αίτημά του δεν πραγματοποιήθηκε.
Οι ανεπάρκειες του συστήματος και η κοινωνική ευθύνη
Η υπόθεση ανέδειξε για άλλη μια φορά τις ελλείψεις του συστήματος υποστήριξης για άτομα με εθισμούς και ψυχικές διαταραχές στην Ελλάδα. Η οικογένεια της 30χρονης βρέθηκε να παλεύει μόνη της, χωρίς την απαραίτητη θεσμική υποστήριξη που θα μπορούσε να είχε αποτρέψει το τραγικό τέλος.
Η ευρύτερη κοινωνία επίσης έμεινε αμέτοχη, με τους γείτονες και τις τοπικές αρχές να γνωρίζουν για την κατάσταση, αλλά να μην αντιδρούν ουσιαστικά. Ο αδελφός της ανέφερε χαρακτηριστικά: «Δεν γίνεται ένα ολόκληρο χωριό να ξέρει το τι γίνεται όσο ήταν εν ζωή και μετά θάνατον να βγαίνουν και να λένε “δεν ξέρουμε τι γινόταν”».
Η ανεπάρκεια της αστυνομίας και η αδυναμία του νόμου
Σύμφωνα με τον πατέρα, η αστυνομία είχε ενημερωθεί πολλές φορές για τις φυγές της κόρης του και τις κλοπές που πραγματοποιούσε, αλλά η απάντηση ήταν πάντα η ίδια: «Είναι ενήλικη». Η έλλειψη νομοθετικών εργαλείων και πρωτοβουλιών για την υποστήριξη των οικογενειών που αντιμετωπίζουν παρόμοια προβλήματα είναι εμφανής και επιτείνει την αίσθηση αδυναμίας και αδικίας.
Η τραγωδία αυτή έρχεται να μας υπενθυμίσει τις σοβαρές συνέπειες της έλλειψης δομών υποστήριξης, καθώς και την ανάγκη για συλλογική δράση από την κοινωνία για την προστασία των πιο ευάλωτων μελών της. Οι προσωπικές ιστορίες πίσω από τις στατιστικές για τον αλκοολισμό και τις ψυχικές διαταραχές, όπως αυτή της 30χρονης, απαιτούν την προσοχή και την ευαισθησία μας, ώστε να μην επαναληφθούν.
Διαβάστε ακόμα: Τραγωδία στην Κόνιτσα: Απανθρακωμένα τέσσερα αδέλφια σε κοντέινερ
