Η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει επιλέξει να επενδύει σε κάτι που θεωρεί πιο ανθεκτικό από τη δημοφιλία της, δηλαδή στην εξάντληση των πολιτών. Η στρατηγική αυτή ποντάρει στο γεγονός ότι ο πολίτης, απασχολημένος με τις καθημερινές του υποχρεώσεις, όπως τους λογαριασμούς ρεύματος, το ενοίκιο και τη δόση του δανείου, δυσκολεύεται να βρει το κουράγιο να παρακολουθήσει πλήρως κάθε υπόθεση που έρχεται στο φως. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η εξουσία κερδίζει πολύτιμο χρόνο.
Η στρατηγική της κυβέρνησης και η εξάντληση των πολιτών
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει αναπτύξει μια προσέγγιση που βασίζεται στην εκμετάλλευση της κόπωσης των πολιτών. Αυτή η τακτική εκτιμά ότι οι πολίτες, αντιμετωπίζοντας συνεχείς οικονομικές και προσωπικές προκλήσεις, δεν έχουν την ενέργεια να εμβαθύνουν σε κάθε αποκάλυψη που αφορά την πολιτική ζωή.
Κάθε φορά που μια νέα υπόθεση αναδύεται, οι πολίτες καλούνται να αντιδράσουν, αλλά η πίεση της καθημερινότητας τους αποσπά. Κάπου ανάμεσα στο αρχικό σοκ και τις τελικές κυβερνητικές δικαιολογίες, η ζωή τους τραβάει από το μανίκι, με αποτέλεσμα να μην μπορούν να αφιερώσουν τον απαιτούμενο χρόνο για την παρακολούθηση των εξελίξεων. Έτσι, οι αλλεπάλληλες αποκαλύψεις δεν μετατρέπονται αυτόματα σε πολιτική κρίση.
Το ερώτημα της ευθύνης και η κυβερνητική απάντηση
Για να μετατραπούν οι αποκαλύψεις σε πολιτική κρίση, είναι απαραίτητο να επιμείνει κάποιος στο κρίσιμο ερώτημα: ποιος έχει την ευθύνη; Αυτό το ερώτημα είναι κάτι που η κυβέρνηση προσπαθεί να προσπεράσει σε κάθε περίπτωση.
Όταν αποκαλύπτονται κυκλώματα, η απάντηση από την κυβέρνηση είναι ότι οι μηχανισμοί λειτουργούν αποτελεσματικά. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος έχει διεκδικήσει τις συλλήψεις και τις έρευνες ως απόδειξη αυτής της αποτελεσματικότητας, υποστηρίζοντας ότι το κράτος αντιδρά άμεσα.
Ωστόσο, η αποκάλυψη μιας υπόθεσης δεν εξαφανίζει όσα συνέβαιναν πριν αυτή αποκαλυφθεί. Υπήρχαν πρόσωπα που είχαν την εποπτεία, άλλοι που όφειλαν να ελέγχουν, και κάποιοι πρέπει να εξηγήσουν πώς απέτυχαν να ανταποκριθούν στα καθήκοντά τους.
Η «ταχυδακτυλουργία» της εξουσίας και το επιτελικό κράτος
Σε αυτό το σημείο, η κυβέρνηση εφαρμόζει μια μορφή «ταχυδακτυλουργίας» στην ανάληψη της ευθύνης. Η επιτυχία έχει πάντα υπουργό, εκπρόσωπο και κομματικό λογότυπο, με την αναγνώριση να αποδίδεται άμεσα σε συγκεκριμένα πρόσωπα και φορείς.
Αντίθετα, η αποτυχία τείνει να χάνεται μέσα στις υπηρεσίες, στις αρμοδιότητες και στις παθογένειες του παρελθόντος, χωρίς να αποδίδονται συγκεκριμένες ευθύνες. Παρά τα τόσα χρόνια διακυβέρνησης, το επιτελικό κράτος εξακολουθεί να εμφανίζεται ως ένας «επισκέπτης» στο κράτος που διοικεί, φτάνοντας στον τόπο της ζημιάς, εκφράζοντας την έκπληξή του και υποσχόμενο να αναζητήσει τους υπευθύνους.
Η υπόθεση Μπεκίρη και η απόσταση από την ευθύνη
Αυτή η απόσταση από την ανάληψη ευθύνης γίνεται ακόμα πιο προκλητική όταν αφορά το ίδιο το πρωθυπουργικό περιβάλλον. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η υπόθεση Μπεκίρη, όπου προέκυψαν ερωτήματα σχετικά με την απουσία ΦΕΚ διορισμού στο γραφείο του πρωθυπουργού στη Βουλή.
Η κυβέρνηση απάντησε ότι επρόκειτο για εθελοντική προσφορά υπηρεσιών. Ο ίδιος ο κ. Μπεκίρης αμφισβητεί τα δημοσιεύματα που τον αφορούν και έχει κινηθεί νομικά για την υπεράσπισή του. Ωστόσο, η πολιτική εξήγηση που δόθηκε παραμένει η ίδια: ένας άνθρωπος που παρουσιαζόταν ως διευθυντής προσέφερε, κατά την κυβέρνηση, εθελοντικά τις υπηρεσίες του.
Αρκεί να σκεφτεί κανείς τι αντιμετωπίζει ένας κοινός πολίτης όταν λείπει ένα απλό χαρτί από τον φάκελό του για να κατανοήσει την πρόκληση. Σε τέτοιες περιπτώσεις, η διαδικασία σταματά, η αίτηση απορρίπτεται και οι προθεσμίες τρέχουν ανελέητα.
Ωστόσο, κοντά στον πρωθυπουργό, ακόμα και η ιδιότητα με την οποία ασκούνται καθήκοντα φαίνεται πως χωράει ερμηνείες. Οι πολίτες καλούνται να αποδεχθούν αυτές τις ερμηνείες χωρίς περαιτέρω ερωτήσεις, καθώς το Μαξίμου διαβεβαιώνει ότι δεν υπάρχει κανένα θέμα. Όσο αυτή η αντίληψη κατεβαίνει από τα κυβερνητικά γραφεία στην καθημερινή λειτουργία του κράτους, το κόστος για την κοινωνία γίνεται βαρύτερο.
Άλλες αναφορές
Ανάμεσα στις υποθέσεις που έχουν αναφερθεί, περιλαμβάνεται και η υπόθεση του Βασίλη Μάγγου.
Με πληροφορίες από: Newsit
