Οι αγώνες της Αριστεράς δεν περίμεναν ποτέ κρατικές επιχορηγήσεις, κυβερνητικές καρέκλες ή κομματικές σφραγίδες για να υπάρξουν, όπως επισημαίνει η Ιωάννα Λιούτα. Οι ρίζες τους βρίσκονται στους δρόμους, στις φυλακές, στις εξορίες, στους τόπους εκτελέσεων και στους χώρους δουλειάς. Αυτοί οι αγώνες είναι ποτισμένοι με το αίμα ανθρώπων που θυσιάστηκαν για τη δημοκρατία, την κοινωνική δικαιοσύνη, την ελευθερία και την εθνική ανεξαρτησία.
Οι ρίζες και η ιστορία των αγώνων
Οι αγώνες της Αριστεράς γεννήθηκαν σε σκληρές συνθήκες, μακριά από οποιαδήποτε κρατική ή κομματική στήριξη. Δεν χρειάστηκαν ποτέ επίσημες αναγνωρίσεις ή κομματικές σφραγίδες για να αναπτυχθούν και να εκφραστούν. Η ύπαρξή τους ήταν αποτέλεσμα της ανάγκης για δικαιοσύνη και ελευθερία, αναδεικνύοντας τον αυτόνομο χαρακτήρα τους.
Οι θυσίες των ανθρώπων που συμμετείχαν σε αυτούς τους αγώνες ήταν καθοριστικές. Το αίμα τους πότισε τις ιδέες της δημοκρατίας, της κοινωνικής δικαιοσύνης, της ελευθερίας και της εθνικής ανεξαρτησίας, δημιουργώντας μια βαριά ιστορική παρακαταθήκη. Αυτή η παρακαταθήκη αποτελεί θεμέλιο για την κατανόηση του τι πρεσβεύει η Αριστερά.
Η καπηλεία της ιστορικής παρακαταθήκης
Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να καπηλεύεται τους αγώνες και τις θυσίες των αγωνιστών. Η ιστορική παρακαταθήκη της Αριστεράς δεν μπορεί να χρησιμοποιείται ως προσωπικό πολιτικό κεφάλαιο, ούτε μια κομματική ταυτότητα να θεωρείται πιστοποιητικό ηθικής υπεροχής. Η ιστορία δεν αποτελεί ιδιοκτησία κανενός και, πολύ περισσότερο, δεν μπορεί να λειτουργεί ως άλλοθι για τις σημερινές συμπεριφορές και επιλογές.
Η Αριστερά δεν είναι απλώς μια επιγραφή στην πόρτα ενός γραφείου, ούτε μια διακήρυξη που ανασύρεται μόνο όταν απαιτείται πολιτική νομιμοποίηση. Δεν είναι ένα σύνθημα που χρησιμοποιείται επιλεκτικά, ανάλογα με τις εκάστοτε περιστάσεις ή τις προσωπικές φιλοδοξίες. Η ουσία της βρίσκεται πέρα από τις τυπικές αναφορές και τις επιφανειακές χρήσεις της.
Η αριστερά ως στάση ζωής και καθημερινή πράξη
Η Αριστερά, σύμφωνα με την Ιωάννα Λιούτα, είναι πρωτίστως στάση ζωής. Αποτελεί καθημερινή πράξη και απαιτεί συνέπεια ανάμεσα σε όσα διακηρύσσεις και σε όσα πράττεις. Αυτή η συνέπεια είναι που καθορίζει τον πραγματικό χαρακτήρα της αριστερής ιδεολογίας, μακριά από τις θεωρητικές αναλύσεις και τις κενές υποσχέσεις.
Ο πολιτικός και ηθικός χαρακτήρας ενός ανθρώπου αποκαλύπτεται πραγματικά στον τρόπο με τον οποίο συμπεριφέρεται στους εργαζομένους του. Αυτοί είναι οι άνθρωποι που δουλεύουν δίπλα του, που στηρίζουν την επιχείρησή του και εξαρτώνται από τις αποφάσεις του, ανεξάρτητα από το αν τον πιστεύουν πολιτικά ή αν διαφωνούν με τις ιδέες του. Η συμπεριφορά απέναντι σε αυτούς τους ανθρώπους αποτελεί τον καθρέφτη των αξιών του.
Η δοκιμασία της εργασιακής συμπεριφοράς
Δεν είναι δυνατόν κάποιος να μιλάει για εργατικά δικαιώματα από το βήμα μιας εκδήλωσης και να τα ξεχνάει μόλις περάσει την πόρτα της δικής του επιχείρησης. Η καταγγελία της εκμετάλλευσης των εργαζομένων δεν μπορεί να συμβαδίζει με την ανοχή πρακτικών που προσβάλλουν την αξιοπρέπεια και τα δικαιώματά τους στον προσωπικό χώρο ευθύνης. Η κοινωνική δικαιοσύνη που απαιτείται από την πολιτεία, οφείλει να εφαρμόζεται και εκεί όπου υπάρχει προσωπική ευθύνη και εξουσία.
Η πολιτική ταυτότητα δεν απαλλάσσει κανέναν από την υποχρέωση να λογοδοτεί για τις πράξεις του. Η αληθινή αριστερή συνείδηση δεν χρειάζεται να επικαλείται καθημερινά τους νεκρούς της Αριστεράς για να αποδείξει την ταυτότητά της. Αντιθέτως, τους τιμά με τη συμπεριφορά της προς τους ζωντανούς, μέσα από τον σεβασμό στην εργασία, την ισότητα, την αλληλεγγύη, την αξιοπρέπεια και την άρνηση κάθε μορφής αυθαιρεσίας και εκμετάλλευσης.
Οι αγωνιστές που θυσιάστηκαν δεν το έκαναν για να μετατραπούν οι αγώνες τους σε διακοσμητικό στοιχείο κομματικών διαδρομών, ούτε για να γίνει η Αριστερά προνόμιο μιας πολιτικής ελίτ. Ο σκοπός των θυσιών τους ήταν η ουσιαστική εφαρμογή των αρχών της Αριστεράς στην καθημερινότητα, προς όφελος όλων των ανθρώπων.
Με πληροφορίες από: Topontiki
