Έρευνα για γυναίκες θύματα βίας: Ασφαλής μα μακριά από τα παιδιά της

Έρευνα για γυναίκες θύματα βίας: Ασφαλής μα μακριά από τα παιδιά της

Πώς μπορεί μια γυναίκα σε μια γεμάτη αίθουσα δικαστηρίου να διηγηθεί τον τρόπο με τον οποίο ο σύζυγός της επιχείρησε να την πνίξει γυμνή στο κρεβάτι;

Την τελευταία φορά, αυτήν που έκανε το ποτήρι να ξεχειλίσει για να πει «φτάνει πια», επιχείρησε να την πνίξει με νερό. «Ήμασταν πάνω στο κρεβάτι, έκατσε πάνω στην κοιλιά μου και πηδούσε πάνω μου. Το κεφάλι μου έγειρε κάτω από το κρεβάτι. Με έπιασε από τον λαιμό να με πνίξει. Ήταν εκτός εαυτού και έπιασε ένα ποτήρι νερό από το κομοδίνο και μου το έριξε στο πρόσωπο. Στη στάση που ήμουν, το νερό μπήκε και από το στόμα και από τη μύτη μου και πνιγόμουν. Δεν μπορούσα να σηκωθώ. Είναι το περιστατικό που κατήγγειλα στην Αστυνομία. Ο λόγος; Επειδή δεν ήθελα να κάνω έρωτα μαζί του».

H Δέσποινα ιεράρχησε η ίδια από πού ήθελε να ξεκινήσει τη δική της ιστορία της. Από το σήμερα. «Θέλω πλέον να σταματήσω τις διαδικασίες. Είναι πάρα πολύ χρονοβόρες. Δεν προχωρούν τα δικαστήρια για το ποινικό κομμάτι. Έχει συνέχεια αναβολές. Τα λεφτά στους δικηγόρους είναι πολλά».

Μα μια φορά ήταν η ίδια που παρακαλούσε η υπόθεσή της να μην ακουστεί εκείνη τη μέρα. Η αίθουσα του δικαστηρίου ήταν γεμάτη κόσμο, κάποιοι γνωστοί από το χωριό. «Πώς θα μπορούσα να διηγηθώ το πιο πάνω περιστατικό μπροστά σε τόσο κόσμο; Και δεν ήξερα αν μπορούσα να τα καταφέρω».

Τη Δέσποινα ουδείς την πληροφόρησε πως ο περί Βίας στην Οικογένεια (Πρόληψη και Προστασία Θυμάτων) Νόμος προβλέπει πως «οι ανακρίσεις διεξάγονται και η υπόθεση εκδικάζεται χωρίς καθυστέρηση» και πως για αποτροπή εκφοβισμού κατά την εκδίκαση υποθέσεων για διάπραξη αδικημάτων βίας το δικαστήριο μπορεί να διατάξει «ολόκληρη ή μέρος της υπόθεσης να εκδικαστεί κεκλεισμένων των θυρών».

Ωστόσο το γεγονός ότι το δικαστήριο κρίνει ανά περίπτωση, δεν βοηθά τις γυναίκες που έχουν υποστεί βία να νιώσουν ασφάλεια. Όπως δεν μπορούν να νιώσουν ασφάλεια χωρίς περιοριστικά μέτρα κατά του θύτη.

Στο μεσοδιάστημα μπορεί, λαμβάνοντας γνώση, να καταφέρει και το τελειωτικό κτύπημα... Είναι για αυτό που, όπως πληροφορούμαστε, η Συμβουλευτική Επιτροπή για την Πρόληψη και Καταπολέμηση της Βίας στην Οικογένεια ζητά εδώ και καιρό να καταστεί υποχρεωτική η αξιολόγηση της επικινδυνότητας (risk assessment) του θύτη από εξειδικευμένο αστυνομικό και μάλιστα να συνδέεται με αποτελεσματικά προστατευτικά μέτρα για το θύμα, για όσο χρειαστεί.

 Της λείπουν πολύ
Η Δέσποινα πάνε τρία χρόνια από τότε που έφυγε από το σπίτι της. Άλλο ένα θύμα ενδοοικογενειακής βίας που φεύγει από το σπίτι παρότι, σύμφωνα με το Γραφείο Χειρισμού Θεμάτων Βίας στην Οικογένεια του Αρχηγείου Αστυνομίας, «σε περίπτωση βίας τη συζυγική κατοικία θα πρέπει να εγκαταλείπει το πρόσωπο που ασκεί τη βία και όχι το θύμα».

Πάνε τρία χρόνια που προσπαθεί να συμφιλιωθεί με τα παιδιά της, μα ο πατέρας τους, όπως μας εξηγεί, φρόντισε να τα δηλητηριάσει εναντίον της. Η Δέσποινα πληρώνει διατροφή μα δεν μπορεί να δει τα παιδιά της, που σύντομα ενηλικιώνονται. Το ήξερε πως, όταν θα έφευγε, θα έφευγε χωρίς τα παιδιά της. «Γι’ αυτό δεν έφευγα πιο νωρίς. Ήθελα να πάρω μαζί μου τα παιδιά μου αλλά δεν μπορούσα λόγω της πλύσης εγκεφάλου που τους έκανε».

Η Δέσποινα το πάλεψε και για να σώσει τον γάμο της, μα πολύ περισσότερο τη σχέση με τα παιδιά της. «Πρώτα πήγαμε μαζί σε σύμβουλο γάμου. Μετά εγώ σε ψυχολόγο. Γιατί έβλεπα τα παιδιά μου να απομακρύνονται. Ενώ εγώ προσπαθούσα να τους προετοιμάσω ότι ήθελα να χωρίσω με τον πατέρα τους και ενώ έδειχναν να το δέχονται αρκούσε μια βόλτα μαζί του για να αλλάξουν γνώμη.

Τους έπιανε και τους έλεγε πως ’εγώ αγαπώ τη μάμα σας. Θέλω να ζήσω με την μάμα σας. Η μάμα σας είναι αυτή που θέλει να διαλύσει την ευτυχισμένη μας οικογένεια’. Και γύριζαν τα παιδιά διαφορετικά στο σπίτι. Άλλαζε η συμπεριφορά τους και ήθελα βοήθεια με αυτό. Πήγε και αυτός στην ίδια ψυχολόγο. Του το ζήτησα μετά από παρότρυνση της ψυχολόγου που πρότεινε επίσης να πάρουμε και τα παιδιά. ’Δεν ήταν καλή η ψυχολόγος, ούτε ο σύμβουλος γάμου’, μου έλεγε».

Μετά το τελευταίο περιστατικό του παρολίγον πνιγμού, η Δέσποινα με προτροπή της ψυχολόγου της αποτάθηκε στον ΣΠΑΒΟ. «Πήγαινα στον ΣΠΑΒΟ και πήρα σιγά σιγά την απόφαση να φύγω. Μετά το περιστατικό είπα πως κινδυνεύω πραγματικά. Έφτασα να νιώσω πως πεθαίνω».

Το μαρτύριό της ήταν καθημερινό και πριν από αυτό. Βία, σωματική, ψυχολογική και σεξουαλική. «Τα πιο πολλά κτυπήματα τα κατάφερνε στο κεφάλι μου» τονίζει. «Μια φορά με δάγκωσε στο στόμα και ένιωσα πως μου το έκοψε. Άλλη φορά με κλείδωσε στην κουζίνα, μου έσπασε το τηλέφωνο. Μου έπιανε τα κλειδιά του αυτοκινήτου».

Η Δέσποινα στο σημείο αυτό μας επισημαίνει πως «έξω από το σπίτι έβαλε 15 κάμερες».

politis

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΑΡΘΡΑ ΑΠΟ Κύπρος

-
Σχολιάστε το άρθρο: