Ηταν «σαν να είχα ένα ξωτικό μέσα στην κοιλιά μου, το οποίο κάθε φορά που ήθελα να φάω με πολεμούσε», λέει η 8χρονη Μιράντα, που πριν από τρεις μήνες έφτασε στα πρόθυρα του θανάτου καθώς ζύγιζε 12 κιλά λιγότερα από το κανονικό της βάρος. «Ηθελα να φάω αλλά το ξωτικό ήταν πιο δυνατό από μένα. Τώρα όμως νιώθω λίγο δυνατότερη και σε λίγο θα εξαφανιστεί».
Ακούγοντας τον τρόπο με τον οποίο η μικρή περιγράφει την ανορεξία της, εντυπωσιάζεται κανείς πώς είναι δυνατόν ένα τόσο μικρό παιδί να πάσχει από ανορεξία, σύμφωνα όμως με τη δόκτωρ Ντι Ντόμπσον, διευθύντρια της κλινικής Ρόουντς Φαρμ στη Βρετανία, που ειδικεύεται στη θεραπεία της ανορεξίας στα μικρά παιδιά, η ηλικία των ανορεξικών παιδιών όλο και μικραίνει: στην κλινική είχαν ασθενή έξι ετών. «Ηταν σπάνιο», λέει στην εφημερίδα «Οbserver» η δρ Ντόμπσον, «να έχουμε ασθενείς κορίτσια που δεν είχαν φτάσει ακόμα στην εφηβεία. Σήμερα όμως αυτοί οι ασθενείς αποτελούν το ένα τρίτο»
Από τότε που ξεκίνησε η λειτουργία της κλινικής 18 χρόνια πριν, η Ρόουντς Φαρμ έχει νοσηλεύσει 2.000 παιδιά με βάρος κατά 67,7% λιγότερο του κανονικού όπως ορίζεται με την ηλικία τους και το ύψος τους.
Κεντρικός άξονας της θεραπείας που ακολουθείται στην κλινική είναι η «μηδενική ανοχή». Δύο φορές την εβδομάδα, οι ασθενείς ζυγίζονται και για να τους εμποδίσουν να πιουν λίτρα νερού, ώστε να παραποιήσουν το πραγματικό τους βάρος, γίνονται και ζυγίσεις τυχαία μέσα στην εβδομάδα, ενώ όλοι παρακολουθούνται από κάμερες. Αυτό έγινε όταν ένα κορίτσι τυφλώθηκε οριστικά από το ένα μάτι ενώ ήπιε πέντε λίτρα νερό, με αποτέλεσμα να προκληθεί βλάβη στον εγκέφαλο.
Το ζύγισμα προκαλεί μεγάλο στρες στα παιδιά Αν δεν έχουν πάρει ένα κιλό την εβδομάδα, η κλινική τους απαγορεύει να συμμετάσχουν σε αθλητικές δραστηριότητες, ενώ περιορίζονται και οι επισκέψεις στο σπίτι. Αν μάλιστα αποτύχουν να πάρουν το βάρος που έχει καθοριστεί για συγκεκριμένο διάστημα, θα αναβληθεί επ αόριστον και η επιστροφή τους στο σπίτι.
Το ζύγισμα
Η διαδικασία ζυγίσματος γίνεται με κλάματα και πολλά παιδιά σχεδόν παραλύουν παγιδευμένα ανάμεσα στον τρόμο τους ότι έχουν πάρει κιλά και στο ενδεχόμενο να μην μπορέσουν να γυμναστούν ή να επισκεφτούν το σπίτι τους.
Αφού ολοκληρωθεί η διαδικασία, κάποια είναι απαρηγόρητα. Σιχαίνονται όπως λένε τον εαυτό τους αν έχουν πάρει βάρος και δεν θέλουν να τα αναγκάζουν να τρώνε.
Ο εξαναγκασμός των παιδιών σε φαγητό είναι και η επιτυχία της κλινικής. Κάθε παιδί πρέπει να κερδίζει ένα κιλό την εβδομάδα μέχρι να φτάσει στον επιθυμητό στόχο όπως αυτός έχει καθοριστεί με την έναρξη της νοσηλείας.
Για ορισμένα παιδιά, αυτό σημαίνει ότι πρέπει να καταναλώνουν 3.000 θερμίδες ημερησίως, κατά τη διάρκεια τριών γευμάτων και δύο κολατσιών.
Η απειλή σε όσα αρνούνται να φάνε με αυτούς τους ρυθμούς είναι ότι θα ταϊστούν δια της βίας με σωλήνα, απειλή που δεν εφαρμόζεται.
Τα ανησυχητικά σημάδια
Παιδιά με ανορεξία ζυγίζονται συνεχώς μέσα στην ημέρα και συνεχώς συγκρίνουν το σώμα τους με αυτό των φίλων τους.
Η απώλεια του 20% ή και περισσότερο του κανονικού βάρους είναι ένδειξη ανορεξίας. Το παιδί αποκλείει από τη διατροφή του ολόκληρες διατροφικές ομάδες και σταδιακά κόβει και τα υγρά.
Ο τελετουργικός τρόπος φαγητού, όπως για παράδειγμα να κόβουν σε μικρά κομμάτια ένα μπιζέλι τη φορά. Το φαγητό κόβεται σε μικροσκοπικά κομμάτια ή γίνεται πουρές.
Κρύβουν το φαγητό σε μέρη όπου μπορεί να βρεθεί, ως κραυγή για βοήθεια.
Συνεχής άσκηση.
Τα παιδιά μπορεί να είναι θλιμμένα κι αντικοινωνικά.
Υπερβολική καθαριότητα, σχολαστικό πλύσιμο των ρούχων και μία τάση να επιδιώκουν την τελειότητα.
Βασανιστική και η θεραπεία
«Απομακρύνουμε από τα παιδιά την ενοχή ότι τρώνε, απομακρύνοντας ταυτόχρονα την επιλογή τους για το αν θα φάνε», εξηγεί η δρ Ντόμπσον. Αυτή η τακτική της «μηδενικής ανοχής» δημιουργεί μία πολύ τεταμένη ατμόσφαιρα στη διάρκεια των γευμάτων, που εντείνεται και με τη διαρκή και άγρυπνη παρουσία δύο νοσοκόμων.
Η Τίνα Φίσερ, νοσοκόμα στην κλινική για 7 χρόνια, ισχυρίζεται πως έχει δει πολλά για να σοκάρεται. Εχει δει παιδιά να προσπαθούν να κρύψουν το φαγητό τους πασαλείβοντάς το στα μαλλιά τους, κρύβοντάς το στα εσώρουχα τους, ή κάνοντας εμετό αμέσως μετά το φαγητό στις τσάντες τους, ακόμα κι αν αυτές είναι γεμάτες βιβλία.
Για να εμποδίσουν τα παιδιά να κάνουν εμετό ή να αυτοτραυματιστούν, δεν επιτρέπεται να επιστρέψουν στα δωμάτιά τους μέχρι το τέλος της ημέρας, ενώ ορισμένα παιδιά παρακολουθούνται συνεχώς και συνοδεύονται ακόμα και στην τουαλέτα.
Τέτοια μέτρα μοιάζουν δρακόντεια, αλλά είναι απαραίτητα, καθώς η ανορεξία θωρακίζει τα παιδιά με μεγάλη αποφασιστικότητα. Η συμπεριφορά τους προς το φαγητό είναι ορισμένες φορές τόσο διαταραγμένη, που φοβούνται να αγγίξουν κρέμα χεριών από τον φόβο μήπως απορροφήσουν θερμίδες στο δέρμα τους.
Η Φίσερ θυμάται ένα μικρό αγόρι που δεν ήθελε να αγγίζει τη μητέρα του που ήταν παχουλή, μήπως και κολλήσει πάχος. Κι ένα άλλο παιδί σταμάτησε να ταϊζει το άλογό του επειδή φοβόταν ότι πάχαινε από το σανό που του έδινε.
Εκτός όμως από τα παιδιά, οι νοσηλευτές και οι γιατροί της κλινικής αντιμετωπίζουν και τους γονείς. Οι περισσότεροι αρνούνται να συνειδητοποιήσουν το πρόβλημα και δεν είναι λίγοι εκείνοι που το κατάλαβαν αφού το παιδί τους κινδύνευσε να πεθάνει.
Οταν πάντως απευθυνθούν στην κλινική, πρέπει να συμμορφωθούν με την υπόδειξη να μην αναμειχτούν καθόλου στη διαδικασία θεραπείας, που περιλαμβάνει και την ψυχολογική στήριξη των παιδιών.
Ακούγοντας τον τρόπο με τον οποίο η μικρή περιγράφει την ανορεξία της, εντυπωσιάζεται κανείς πώς είναι δυνατόν ένα τόσο μικρό παιδί να πάσχει από ανορεξία, σύμφωνα όμως με τη δόκτωρ Ντι Ντόμπσον, διευθύντρια της κλινικής Ρόουντς Φαρμ στη Βρετανία, που ειδικεύεται στη θεραπεία της ανορεξίας στα μικρά παιδιά, η ηλικία των ανορεξικών παιδιών όλο και μικραίνει: στην κλινική είχαν ασθενή έξι ετών. «Ηταν σπάνιο», λέει στην εφημερίδα «Οbserver» η δρ Ντόμπσον, «να έχουμε ασθενείς κορίτσια που δεν είχαν φτάσει ακόμα στην εφηβεία. Σήμερα όμως αυτοί οι ασθενείς αποτελούν το ένα τρίτο»
Από τότε που ξεκίνησε η λειτουργία της κλινικής 18 χρόνια πριν, η Ρόουντς Φαρμ έχει νοσηλεύσει 2.000 παιδιά με βάρος κατά 67,7% λιγότερο του κανονικού όπως ορίζεται με την ηλικία τους και το ύψος τους.
Κεντρικός άξονας της θεραπείας που ακολουθείται στην κλινική είναι η «μηδενική ανοχή». Δύο φορές την εβδομάδα, οι ασθενείς ζυγίζονται και για να τους εμποδίσουν να πιουν λίτρα νερού, ώστε να παραποιήσουν το πραγματικό τους βάρος, γίνονται και ζυγίσεις τυχαία μέσα στην εβδομάδα, ενώ όλοι παρακολουθούνται από κάμερες. Αυτό έγινε όταν ένα κορίτσι τυφλώθηκε οριστικά από το ένα μάτι ενώ ήπιε πέντε λίτρα νερό, με αποτέλεσμα να προκληθεί βλάβη στον εγκέφαλο.
Το ζύγισμα προκαλεί μεγάλο στρες στα παιδιά Αν δεν έχουν πάρει ένα κιλό την εβδομάδα, η κλινική τους απαγορεύει να συμμετάσχουν σε αθλητικές δραστηριότητες, ενώ περιορίζονται και οι επισκέψεις στο σπίτι. Αν μάλιστα αποτύχουν να πάρουν το βάρος που έχει καθοριστεί για συγκεκριμένο διάστημα, θα αναβληθεί επ αόριστον και η επιστροφή τους στο σπίτι.
Το ζύγισμα
Η διαδικασία ζυγίσματος γίνεται με κλάματα και πολλά παιδιά σχεδόν παραλύουν παγιδευμένα ανάμεσα στον τρόμο τους ότι έχουν πάρει κιλά και στο ενδεχόμενο να μην μπορέσουν να γυμναστούν ή να επισκεφτούν το σπίτι τους.
Αφού ολοκληρωθεί η διαδικασία, κάποια είναι απαρηγόρητα. Σιχαίνονται όπως λένε τον εαυτό τους αν έχουν πάρει βάρος και δεν θέλουν να τα αναγκάζουν να τρώνε.
Ο εξαναγκασμός των παιδιών σε φαγητό είναι και η επιτυχία της κλινικής. Κάθε παιδί πρέπει να κερδίζει ένα κιλό την εβδομάδα μέχρι να φτάσει στον επιθυμητό στόχο όπως αυτός έχει καθοριστεί με την έναρξη της νοσηλείας.
Για ορισμένα παιδιά, αυτό σημαίνει ότι πρέπει να καταναλώνουν 3.000 θερμίδες ημερησίως, κατά τη διάρκεια τριών γευμάτων και δύο κολατσιών.
Η απειλή σε όσα αρνούνται να φάνε με αυτούς τους ρυθμούς είναι ότι θα ταϊστούν δια της βίας με σωλήνα, απειλή που δεν εφαρμόζεται.
Τα ανησυχητικά σημάδια
Παιδιά με ανορεξία ζυγίζονται συνεχώς μέσα στην ημέρα και συνεχώς συγκρίνουν το σώμα τους με αυτό των φίλων τους.
Η απώλεια του 20% ή και περισσότερο του κανονικού βάρους είναι ένδειξη ανορεξίας. Το παιδί αποκλείει από τη διατροφή του ολόκληρες διατροφικές ομάδες και σταδιακά κόβει και τα υγρά.
Ο τελετουργικός τρόπος φαγητού, όπως για παράδειγμα να κόβουν σε μικρά κομμάτια ένα μπιζέλι τη φορά. Το φαγητό κόβεται σε μικροσκοπικά κομμάτια ή γίνεται πουρές.
Κρύβουν το φαγητό σε μέρη όπου μπορεί να βρεθεί, ως κραυγή για βοήθεια.
Συνεχής άσκηση.
Τα παιδιά μπορεί να είναι θλιμμένα κι αντικοινωνικά.
Υπερβολική καθαριότητα, σχολαστικό πλύσιμο των ρούχων και μία τάση να επιδιώκουν την τελειότητα.
Βασανιστική και η θεραπεία
«Απομακρύνουμε από τα παιδιά την ενοχή ότι τρώνε, απομακρύνοντας ταυτόχρονα την επιλογή τους για το αν θα φάνε», εξηγεί η δρ Ντόμπσον. Αυτή η τακτική της «μηδενικής ανοχής» δημιουργεί μία πολύ τεταμένη ατμόσφαιρα στη διάρκεια των γευμάτων, που εντείνεται και με τη διαρκή και άγρυπνη παρουσία δύο νοσοκόμων.
Η Τίνα Φίσερ, νοσοκόμα στην κλινική για 7 χρόνια, ισχυρίζεται πως έχει δει πολλά για να σοκάρεται. Εχει δει παιδιά να προσπαθούν να κρύψουν το φαγητό τους πασαλείβοντάς το στα μαλλιά τους, κρύβοντάς το στα εσώρουχα τους, ή κάνοντας εμετό αμέσως μετά το φαγητό στις τσάντες τους, ακόμα κι αν αυτές είναι γεμάτες βιβλία.
Για να εμποδίσουν τα παιδιά να κάνουν εμετό ή να αυτοτραυματιστούν, δεν επιτρέπεται να επιστρέψουν στα δωμάτιά τους μέχρι το τέλος της ημέρας, ενώ ορισμένα παιδιά παρακολουθούνται συνεχώς και συνοδεύονται ακόμα και στην τουαλέτα.
Τέτοια μέτρα μοιάζουν δρακόντεια, αλλά είναι απαραίτητα, καθώς η ανορεξία θωρακίζει τα παιδιά με μεγάλη αποφασιστικότητα. Η συμπεριφορά τους προς το φαγητό είναι ορισμένες φορές τόσο διαταραγμένη, που φοβούνται να αγγίξουν κρέμα χεριών από τον φόβο μήπως απορροφήσουν θερμίδες στο δέρμα τους.
Η Φίσερ θυμάται ένα μικρό αγόρι που δεν ήθελε να αγγίζει τη μητέρα του που ήταν παχουλή, μήπως και κολλήσει πάχος. Κι ένα άλλο παιδί σταμάτησε να ταϊζει το άλογό του επειδή φοβόταν ότι πάχαινε από το σανό που του έδινε.
Εκτός όμως από τα παιδιά, οι νοσηλευτές και οι γιατροί της κλινικής αντιμετωπίζουν και τους γονείς. Οι περισσότεροι αρνούνται να συνειδητοποιήσουν το πρόβλημα και δεν είναι λίγοι εκείνοι που το κατάλαβαν αφού το παιδί τους κινδύνευσε να πεθάνει.
Οταν πάντως απευθυνθούν στην κλινική, πρέπει να συμμορφωθούν με την υπόδειξη να μην αναμειχτούν καθόλου στη διαδικασία θεραπείας, που περιλαμβάνει και την ψυχολογική στήριξη των παιδιών.
πηγη: ikypros
