Προτάσεις για θεατρικές παραστάσεις με τη συμμετοχή του κοινού

Στο θέατρο ο κόσμος έχει άμεση επαφή με τους πρωταγωνιστές. Οι θεατές παρατηρούν live τις λεπτομέρειες της ερμηνείας τους και οι ηθοποιοί δηλώνουν ότι την ίδια ώρα νιώθουν την ανάσα του κόσμου και επηρεάζονται από τη συμπεριφορά του.

Ομως αυτή η αμφίδρομη επικοινωνία μεταξύ του θιάσου και του κοινού ισχυροποιείται στις interactive παραστάσεις ή, ελληνιστί, στα διαδραστικά θεάματα.

Η «Espresso της Κυριακής» σας παρουσιάζει σήμερα πέντε εμπορικές διαδραστικές παραστάσεις του θεατρικού χάρτη, στις οποίες το κοινό συμβάλλει καθοριστικά στην εξέλιξη του έργου.

Οι θεατές γίνονται «μικροί σκηνοθέτες» και καλούνται είτε μέσω ψήφου είτε με απευθείας συνομιλία με τους ηθοποιούς να διαμορφώσουν εν πολλοίς την εικόνα του έργου που βλέπουν.

«ΑΘΩΟΣ Ή ΕΝΟΧΟΣ»
«Εχετε επιλεγεί ως ένορκοι»
«Κυρίες και κύριοι! Ονομάζομαι Τζον Καρτράιτ και θα είμαι ο πρόεδρος του δικαστηρίου στην υπόθεση για την οποία έχετε επιλεγεί ως ένορκοι! Στη δίκη αυτή θα ερευνηθεί μια υπόθεση δολοφονίας»... Mε το «καλημέρα» του έργου στο θέατρο Κάππα, ο κόσμος γίνεται συμμέτοχος της ευφάνταστης και αγωνιώδους παράστασης του Κώστα Σπυρόπουλου. H μεγάλη επιτυχία του «Αθώος ή ένοχος» παίζεται στο θέατρο Κάππα κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή.

Το απόλυτο δικαστικό δράμα του Βρετανού θεατρικού συγγραφέα Τζέφρεϊ Αρτσερ που «ξεσήκωσε» με την πλοκή του, ζωντανεύει στη σκηνή του θεάτρου γνωρίζοντας μεγάλη επιτυχία για δεύτερη συνεχή χρονιά. Μια σειρά από καθημερινά οικογενειακά γεγονότα μεταξύ δύο φίλων και των συζύγων τους οδηγούν τελικά στην προδοσία και στον φόνο υφαίνοντας το απόλυτο δικαστικό δράμα και κάνοντας το κοινό μάρτυρα στα παιχνίδια εξουσίας και στη δίνη του έρωτα των πρωταγωνιστών.

Ενας γιατρός κατηγορείται ότι δο [«Η παράσταση είναι ουσιαστικά διαδραστική, όχι με εφέ» μας λέει ο φημισμένος ψυχοσεξολόγος του έργου Γιάννης Ζουγανέλης.] ολοφόνησε τη γυναίκα του για να κληρονομήσει την περιουσία της. Για το αν είναι «αθώος ή ένοχος» αποφασίζει το κοινό. Λίγο πριν από το τέλος εμφανίζεται στη σκηνή του θεάτρου ένα τεράστιο video-wall, όπου γίνεται ηλεκτρονική καταμέτρηση. Κάθε σειρά θεατών ψηφίζει όταν της το υποδεικνύει ο πρόεδρος. Στο τέλος φαίνεται στη γιγαντοοθόνη η τελική ετυμηγορία του κοινού και ανάλογα με αυτήν καθορίζεται το τέλος του έργου.

«Εχει εξαιρετικό ενδιαφέρον η ψηφοφορία, γιατί η μια σειρά προσπαθεί να επηρεάσει την άλλη για το αν είμαι αθώος ή ένοχος. Το κοινό παθιάζεται» μας λέει ο Κώστας Σπυρόπουλος συμπληρώνοντας με χιούμορ: «Κάποιοι θεατές με περιμένουν μετά το έργο για να μου επισημάνουν ότι είχαν δίκιο στην ετυμηγορία τους. Αυτή είναι η ομορφιά της παράστασης. Είναι μια πραγματικά διαδραστική παράσταση, η οποία μετά το λονδρέζικο κοινό κέρδισε και το κοινό της Αθήνας».

Παίζουν επίσης οι Μιχάλης Μαρίνος, Ηρώ Λούπη, Κλέλια Ρένεση, Κώστας Ανταλόπουλος, Δημήτρης Χαβρές, Νάσια Κυριάκου, Δημήτρης Τσέλιος και Ευγενία Παναγοπούλου.


«Η ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗ ΖΩΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΣ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗ»
Group therapy με τον Ζουγανέλη
Για δεύτερη χρονιά ο κύριος και η κυρία Νικολαΐδη (Κλέων Γρηγοριάδης, Μαρία Λεκάκη) περνούν σεξουαλική κρίση στον έγγαμο βίο τους, την οποία έρχεται να λύσει ο πιο φημισμένος ψυχοσεξολόγος (Γιάννης Ζουγανέλης), βάζοντάς τους σε ένα group therapy στο οποίο συμμετέχει και το κοινό. Η τύχη του ζευγαριού καθορίζεται με ψηφοφορία από το κοινό.

Το απόλυτο sold out της περσινής χρονιάς συνεχίζει και φέτος στο θέατρο Χώρα να ξεσηκώνει τον κόσμο και να τον κάνει συμμέτοχο. Το έργο της γκουρού των ιστοριών της «διπλανής πόρτας» Δήμητρας Παπαδοπούλου σε σκηνοθεσία της ίδιας και της Αγγελίτας Τσούγκου βάζει τον θεατή σε ρό [«Το κοινό ψηφίζει ανθρώπινα. Γελοιοποιούνται τόσο πολύ οι αστυνομικοί, που η οργή αποφορτίζεται» λέει ο Σπύρος Παπαδόπουλος.] λο συμπαίκτη.

Ο Γιάννης Ζουγανέλης διεισδύει στο κοινό διατυπώνοντας απορίες σχετικές με τη σεξουαλικότητα. Με πολύ χιούμορ θέτει το δίλημμα, που πρέπει να απαντηθεί μέσω ψηφοφορίας, «να κάνει το ζευγάρι παιδί ή όχι;». Ανάλογα με το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας καθορίζεται το δεύτερο μέρος του έργου και το τέλος του. Επίσης, ο «γιατρός» Γιάννης Ζουγανέλης ζητάει για δεύτερη φορά ψηφοφορία σχετικά με το εάν ο Κλέων ή η Μαρία έχουν παράνομο δεσμό. Και αυτό το αποτέλεσμα καθορίζει τη ροή του έργου.

Ο Γιάννης Ζουγανέλης, ο οποίος βραβεύτηκε από το κοινό για τη συγκεκριμένη ερμηνεία του, ανέλυσε ως εξής το διαδραστικό κομμάτι του έργου: «Είναι ουσιαστικά διαδραστικό, όχι με εφέ. Γιατί υπάρχουν και αυτά. Το έργο είναι μια εξαιρετική παραγωγή που δεν κοροϊδεύει τον κόσμο. Αγαπάει τον κόσμο και επικοινωνεί. Ο κόσμος με το παραπάνω μας τίμησε και μας τιμά καθημερινά, και μας φτιάχνει την κατάσταση της ψυχής μας. Γιατί, όταν ένα έργο εξελίσσεται με τις αποφάσεις του κόσμου και ο κόσμος είναι πολύ δοτικός και προσφέρεται, είναι πάρα πολύ σημαντικό. Ζούμε μια πολύ μεγάλη επιτυχία. Και δεν το λέω καθόλου με την έννοια της ματαιοδοξίας. Καθόλου. Το λέω με την έννοια της επικοινωνίας, με την έννοια του καλλιτέχνη που είναι ανθρωποκεντρικός και θέλει να επικοινωνήσει με τον κόσμο με γνώμονα την ανθρωπιά».


«Ο ΤΥΧΑΙΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ ΕΝΟΣ ΑΝΑΡΧΙΚΟΥ»
Από τον μετρ Ντάριο Φο
Υστερα από τη μεγάλη επιτυχία που γνώρισε τον περασμένο χειμώνα, συνεχίζεται και φέτος στο θέατρο «Αλ. Αλεξανδράκης» (πρώην Ριάλτο) η εκπληκτική κωμωδία του μεγάλου Ιταλού νομπελίστα συγγραφέα-ηθοποιού Ντάριο Φο.

Πρόκειται για μια ανελέητη σάτιρα της εξουσίας με το γνωστό τρελό χιούμορ του Φο που δεν αφήνει τίποτε όρθιο. Ενας τρελός για δέσιμο, ειδικός στις μεταμφιέ [«Μερικές φορές δεν ξέρεις πώς να αντιμετωπίσεις κάποιους θεατές» λέει η Νέλλη Γκίνη για τα απρόοπτα επί σκηνής.] σεις (Σπύρος Παπαδόπουλος), διεισδύει στα γραφεία της Ασφάλειας μεταμφιεσμένος σε ανώτατο ανακριτή του υπουργείου Δικαιοσύνης, για να διαλευκάνει την υπόθεση της «αυτοκτονίας» ενός αναρχικού, ο οποίος έπεσε από τον έκτο όροφο της Ασφάλειας κατά τη διάρκεια της ανάκρισης.

Οι αστυνομικοί γίνονται έρμαια στην εξυπνάδα και τη φαντασία του τρελού, πέφτουν σε όλες τις παγίδες που τους στήνει, οι αντιφάσεις και τα ψέματα πάνε σύννεφο και από άγριοι και βλοσυροί, μεταμορφώνονται σιγά-σιγά σε αξιοθρήνητα ανθρωπάκια. Μέσα σε δύο ώρες η Ασφάλεια γίνεται μπάχαλο! Στο έργο που έχει σκηνοθετήσει ο Σπύρος Παπαδόπουλος παίζουν και οι Χρήστος Μπίρος, Νίκη Παλληκαράκη, Τάσος Γιαννόπουλος, Αλέξανδρος Καλπακίδης και ο Στέλιος Πέτσος.

Στο τέλος του έργου το κοινό είναι αυτό που παίρνει την κατάσταση στα χέρια του. Οι αστυνομικοί είναι δεμένοι με χειροπέδες, την ώρα που έχει ενεργοποιηθεί μια βόμβα. Η δημοσιογράφος στο έργο Νίκη Παλληκαράκη έχει την ευκαιρία να τους απελευθερώσει ή να τους αφήσει δεμένους και να πεθάνουν από την έκρηξη. Αν και οι αστυνομικοί «αυτοκτόνησαν» τον νεαρό, συνήθως ο κόσμος ψηφίζει τη σωτηρία τους. Δηλαδή, καταψηφίζει τη βία ως απάντηση στη βία, παρ’ ότι το επίκαιρο έργο του Ντάριο Φο παρουσιάστηκε σε μια εποχή που οι αστυνομικοί βρίσκονται συχνά στο επίκεντρο της οργής του κόσμου.

Για αύτην τη συμπεριφορά του κόσμου ο Σπύρος Παπαδόπουλος έχει πει: «Τελικά ψηφίζουν ανθρώπινα, επειδή αποφορτίζονται κατά τη διάρκεια της παράστασης με πολύ γέλιο. Γελοιοποιούνται τόσο πολύ οι αστυνομικοί που τους φεύγει η οργή».


«ΣΕΣΟΥΑΡ ΓΙΑ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΣ»
Αποκάλυψε τον δολοφόνο
Στην 13η χρονιά του μπήκε φέτος η θρυλική παράσταση «Σεσουάρ για δολοφόνους» που παρουσιάζεται στο θέατρο Αποθήκη. Το απόλυτο φονικό όπλο του θεάτρο [«Συνήθως οι πιο ντροπαλοί πετάνε τις καλύτερες ατάκες» μας λέει o Θανάσης Τσαλταμπάσης.] υ, το σεσουάρ, έγινε το θεατρικό φαινόμενο της τελευταίας δεκαετίας. Περισσότεροι από 700.000 θεατές στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη, στις μεγάλες πόλεις της Ελλάδας και στην Κύπρο έχουν υπάρξει μέχρι σήμερα αυτόπτες μάρτυρες του πιο απίθανου φόνου που παρουσιάστηκε σε σκηνή θεάτρου. Και όλα αυτά ενώ γίνονται συμμέτοχοι κατά τη διάρκεια του έργου. Οι θεατές παρακολουθούν μια interactive παράσταση, κατά της διάρκειας της οποίας οι ηθοποιοί τούς ζητούν να εκφέρουν άποψη για να αποκαλυφθεί ο δολοφόνος.

Ο Αργύρης Αγγέλου ερμηνεύει τον θεότρελο κομμωτή Τόνι Λέπουρα, στο κομμωτήριο του οποίου δολοφονείται η διάσημη πιανίστρια Αμαλία Τσαλίκογλου. Στον ρόλο του αρχιφύλακα, ο Μάρκος Λεζές, η τρελούτσικη «βοηθός πιστολάκι» είναι η Βάσω Λασκαράκη και η Νέλλη Γκίνη ερμηνεύει τον ρόλο-αίνιγμα της κοσμικής κυρίας Χατζηπατέρα. Στην παράσταση εμφανίζεται για πρώτη φορά σε πρόζα ο Ησαΐας Ματιάμπα, ενώ ο Θωμάς Παλιούρας στον ρόλο του αστυνομικού συμπληρώνει έντεκα χρόνια αδιάλειπτης παρουσίας στη σκηνή.

Η απόδοση και η διασκευή είναι του Θοδωρή Πετρόπουλου και η σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Αρβανιτάκη. H Νέλλη Γκίνη μας μιλάει για το interactive στοιχείο της παράστασης: «Είναι πολύ ωραίο συναίσθημα να μοιράζεσαι πράγματα με τον κόσμο. Βέβαια, μερικές φορές δεν ξέρεις πώς να αντιμετωπίσεις κάποιους θεατές. Εάν δεν είχε γίνει καλή δουλειά με τον Θοδωρή Πετρόπουλο και τον βοηθό του Ντέγκραντ θα είχαμε μείνει πολλές φόρες με το στόμα ανοιχτό από τον κόσμο. Ομως είμαστε έτοιμοι να ακούσουμε το οτιδήποτε».


«ΤΟ ΜΗΛΟ»
«Γκρεμίζεται ο τέταρτος τοίχος»
O Γιώργος Βάλαρης παρουσίασε τη νέα κωμωδία του «Το μήλο» στο θέατρο Αθηνά, με θέμα τις σημερινές σχέσεις ανδρών και γυναικών και πρωταγωνιστές τη Ναταλία Δραγούμη, τον Θανάση Τσαλταμπάση αλλά και το κοινό. Οι πρωταγωνιστές ζητάνε τη γνώμη του κόσμου κατά τη διάρκεια της παράστασης. Αλλωστε, η υπόθεση το απαιτεί: Ο Γιάννης είναι δημόσιος υπάλληλος και θα είναι ευχαριστημένος αν γίνει υποδιευθυντής σε δεκαπέντε χρόνια. Η Σοφία είναι φιλόδοξο στέλεχος καναλιού και θέλει να γίνει διευθύντρια, αν όχι καναλάρχης… χθες!

Ο Γιάννης αναζητεί μια γυναίκα που δεν την ενδιαφέρουν οι τραπεζικοί λογαριασμοί του άνδρα ούτε το σπίτι ούτε το αυτοκίνητό του. Η Σοφία θέλει ο άνδρας της να είναι καθαρόαιμο αρσενικό, ψηλός, ωραίος, γυμνασμένος, πλούσιος, δυναμικός, μα πάνω από όλα, τρελά ερωτευμένος μαζί της, αφοσιωμένος σαν σκλάβος στην κυρία του… Υπάρχει ποτέ περίπτωση αυτοί οι δύο άνθρωποι να δαγκώσουν «το μήλο», να παντρευτούν, να κάνουν οικογένεια και να ευτυχήσουν;

«Το έργο που παίζουμε απαιτεί το interactive στοιχείο. Ετσι πέφτει ο τοίχος μεταξύ ηθοποιού και κοινού, και αυτό αρέσει. Ετσι κι αλλιώς, δεν υπάρχουν οι σταρ που υπήρχαν κάποτε και με αυτόν τον τρόπο υπάρχει άμεση επαφή ηθοποιών και κοινού, και γκρεμίζεται ο τέταρτος τοίχος που λέμε εμείς στο θέατρο. Μπορεί κάποιους να τους φέρνουμε σε αμηχανία. Υπάρχει όμως μόνιμη συμμετοχή. Κάποιες μέρες μπορεί να τύχει κανένα λαβράκι. Συνήθως οι πιο ντροπαλοί είναι εκείνοι που πετάνε τις καλύτερες ατάκες και μας δίνουν καλές πάσες» λέει στην «Espresso της Κυριακής» o Θανάσης Τσαλταμπάσης.