Από τους γραώδεις μύθους της «Πολιτείας» του Πλάτωνα (διηγήσεις γριών γυναικών σε παιδιά) μέχρι τον «Χάρι Πότερ», το παραμύθι έχει αλλάξει. Τα πιο κλασικά υπέστησαν παραλλαγές – που μόνο για τη Σταχτοπούτα πλησιάζουν τις 700! Από τη μετεξέλιξη όμως αυτή ως τη… μετάλλαξη των βασικών τους ηρωίδων σε είδος εμπορευματικό υπάρχει διαφορά. Βλέποντας σε σούπερ μάρκετ ή καταστήματα παιχνιδιών τις πριγκίπισσες του Ντίσνεϊ συγκεντρωμένες σε σχολικά ποτήρια, μπολάκια, τετράδια, δεν αναρωτιέστε πώς η Χιονάτη και οι άλλες… απέδρασαν από τα παραμύθια τους και βρέθηκαν όλες μαζί στο ίδιο ροζ φόντο;
Η απόλυτη άποψη της Βρετανίδας συγγραφέως παιδικών βιβλίων Μέρι Χόφμαν, που χαρακτηρίζει «κενή και σιχαμερή» την κουλτούρα των «ροζ πριγκιπισσών» και δηλώνει αηδιασμένη από νεράιδες, μονόκερους, πόνι και γοργόνες, προκαλεί το νέο debate στη Γηραιά Αλβιώνα, ενώ ήδη εγείρει συζητήσεις σε ευρωπαϊκά και αμερικανικά blogs. Επιτιθέμενη στο ροζ, το παλ μοβ και την ασημένια λάμψη του παραμυθένιου κόσμου, η Χόφμαν σε άρθρο της στον «Guardian» εξηγεί γιατί το νέο της βιβλίο περιγράφει μια άλλη –διαφορετική– πριγκίπισσα, ενώ το εξώφυλλό του έχει ακριβώς τα ίδια «μισητά» χρώματα. Σκοπός του καλύμματος είναι να προσελκύσει τα κοριτσάκια, που όμως ανακαλύπτουν στις σελίδες του βιβλίου μια διαφορετική ηρωίδα, την Γκρέις, δυναμική, πνευματώδη και συμμετέχουσα σε φιλανθρωπική εκδήλωση.
Παρά τα θετικά τους στοιχεία, η Μέρι Χόφμαν ενοχοποιεί τις κλασικές ιστορίες του Ντίσνεϊ για ένα πρότυπο θηλυκού που ονειρεύεται γάμο με «πρίγκιπα» και όχι καριέρα ή άλλα ενδιαφέροντα. Η αλήθεια είναι ότι κάπως έτσι χτίστηκε και η εικόνα του ντελικάτου… πριγκιπόμορφου κοριτσιού που μακιγιάρεται με ροζ λιπ γκλος από την ηλικία των πέντε. Ευθύνονται όμως μόνο τα παραμύθια; Τη σκυτάλη δεν παίρνουν τα γυναικεία περιοδικά, που συνεχίζουν την εμμονή με το μοντέλο του πολυπόθητου χλιδάτου γάμου («Fairy Tale Wedding»), ο οποίος απαιτεί αστρονομικά ποσά;
Το ίδιο υποστηρίζουν εξάλλου και Αμερικανοί κοινωνιολόγοι, από τα πανεπιστήμια του Δυτικού Ιλινόι και Περντιού της Ιντιάνα. Μελετώντας 168 παραμύθια για νεράιδες και πριγκίπισσες, κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι δημιουργούν επικίνδυνα πρότυπα στα κορίτσια, περνώντας κυρίως το μήνυμα ότι «η ομορφιά και μόνο αμείβεται», και συνθέτουν εντυπωσιακά σεξουαλικά σύμβολα, που μάλιστα περιλαμβάνονται και σε πολλά δημοφιλή μουσικά βιντεοκλίπ. Το πρόβλημα, συμβουλεύουν οι ερευνητές, δεν αντιμετωπίζεται με «εκπαραθύρωση» των κλασικών παραμυθιών αλλά με συζήτηση για τους χαρακτήρες και τα κόλπα των ηρωίδων, ώστε οι γονείς να δώσουν στις κόρες τους να καταλάβουν ότι δεν πρέπει να επιδιώκουν την ομορφιά έναντι οποιουδήποτε τιμήματος και σε βάρος της εκπαίδευσής και της σταδιοδρομίας τους.
Από την άλλη πλευρά, διαφαίνεται σήμερα μια αρνητική στάση μικρών κοριτσιών. Ξεχνούν για λίγες ώρες ακόμη και το σαφώς πιο διαδραστικό κόσμο της Μπάρμπι, αναζητώντας περισσότερη περιπέτεια στα κομπιούτερ τους. Ανεξαρτήτως αυτού, πιθανότατα και το δικό τους αγαπημένο χρώμα είναι το ροζ, που λατρεύουν κατεξοχήν οι γυναίκες κάθε ηλικίας.
πηγη: e-tipos
