Πρέπει οι γονείς να παρακολουθούν τους υπολογιστές των εφήβων;

Μ ην απατάσθε. Αν βάλεις κατασκοπευτικό λογισμικό (spyware) στον ηλεκτρονικό υπολογιστή σου, μπορείς να παρακολουθείς κάθε πλήκτρο που πατάει το παιδί σου και με αυτό τον τρόπο, μεγάλο μέρος του ιδιωτικού κόσμου του. Αυτό ακριβώς είναι το κατασκοπευτικό λογισμικό- αυτό τουλάχιστον που απευθύνεται στους γονείς. Δεν χρειάζεται να είσαι ειδικός για να το βάλεις στον υπολογιστή σου. Απλώς κατεβάζεις το πρόγραμμα από κάποιον που το πουλάει και λαμβάνεις αναφορές- εβδομαδιαίες, ημερήσιες, οτιδήποτε- που δείχνουν όλα όσα κάνει το παιδί σου με το μηχάνημα. Προκαλεί φόβο, αλλά είναι καλή ιδέα. Οι περισσότεροι γονείς ούτε που τη σκέπτονται. Ίσως εξαιτίας της λέξης «κατασκοπευτικό». Εδώ όμως δεν μιλάμε για κυβέρνηση, πρόκειται για την οικογένειά σας. Είναι λάθος να συγχέονται αυτά τα δύο. Εδώ την παρακολούθηση κάνουν γονείς που αγαπούν και νοιάζονται, όχι απρόσωποι γραφειοκράτες. Και ήδη οι περισσότεροι γονείς παρακολουθούν τα παιδιά τους, επιβλέποντας το περιβάλλον τους στο σπίτι, το σχολείο.

Ζήτημα ανεξαρτησίας. Οι σημερινοί υπερπροστατευτικοί γονείς δίνουν μάχες για λογαριασμό των παιδιών τους στην παιδική χαρά, επιπλήττουν προπονητές που δεν τα παίρνουν στην ομάδα και συμπληρώνουν αιτήσεις για τα πανεπιστήμια. Όταν όμως πρόκειται για κουβεντούλα με παιδεραστές, βίντεο με αποκεφαλισμούς ή τζόγο... τότε τα παιδιά πρέπει να έχουν ανεξαρτησία;
Μερικοί θα πουν ότι πρέπει απλώς να εμπιστεύεσαι το παιδί σου, ότι αν είναι αρκετά μεγάλο για να μπαίνει στο Ίντερνετ, είναι και αρκετά μεγάλο για να ξέρει τους κινδύνους. Η εμπιστοσύνη είναι κάτι, αλλά η μετάθεση της γονικής ευθύνης σε ένα μηχάνημα που προσφέρει σε όλο τον κόσμο πρόσβαση στο σπίτι σου, αγγίζει την αμέλεια. Κάποιοι θα πουν ότι είναι καλύτερα να χρησιμοποιήσεις συστήματα που επιτρέπουν στους γονείς να μπλοκάρουν την πρόσβαση σε επικίνδυνες ιστοσελίδες. Διαπίστωσα ότι δεν λειτουργούν. Τα παιδιά ξέρουν πώς να τα παρακάμπτουν. Επιπλέον- και αυτό είναι το δύσκολο- θέλω να ξέρω τι λέγεται στα email και στα chat rooms, στις ιστοσελίδες συζήτησης των χρηστών του Ίντερνετ.
Υπάρχουν δύο λόγοι γι΄ αυτό. Πρώτον, όλοι έχουμε διαβάσει για το νεαρό αγόρι που συζητούσε εν αγνοία του με έναν παιδεραστή ή για το κορίτσι που ωθήθηκε στην αυτοκτονία από νταήδες του κυβερνοχώρου. Ένα προσεκτικό μάτι θα μπορούσε άραγε να είχε βοηθήσει; Στον πραγματικό κόσμο, βασιζόμαστε στους δασκάλους και τους γονείς για να προστατεύουν τα παιδιά από τους νταήδες. Πώς μπορούμε λοιπόν να αψηφούμε το νταηλίκι στο Ίντερνετ και ό,τι αυτό επιφέρει, επειδή μπαίνουμε τάχα σε αμφιλεγόμενο ηθικό πεδίο;
Δεύτερον, ό,τι πληκτρολογεί το παιδί σας μπορεί να το βλέπει όλος ο κόσμος- δάσκαλοι, πιθανοί εργοδότες, φίλοι, γείτονες. Άραγε, δεν πρέπει να μάθει από τώρα ότι το Ίντερνετ δεν αποτελεί άσυλο της ιδιωτικής ζωής;
Ένα από τα δημοφιλέστερα επιχειρήματα κατά των κατασκοπευτικών λογισμικών είναι ο ισχυρισμός ότι διαβάζεις κάθε σκέψη του παιδιού σου, ότι στον σημερινό κόσμο ένας ηλεκτρονικός υπολογιστής είναι το αντίστοιχο του μικρού ημερολογίου με το κλειδί που είχαμε στο παρελθόν.
Ωστόσο, το να αναρτάς τις σκέψεις σου στο Ίντερνετ δεν είναι το ίδιο με το να τις κρύβεις κάτω από το στρώμα σου. Ίσως πρέπει να αγοράσετε στα παιδιά σας ένα από αυτά τα μικρά ημερολόγια που κλειδώνουν, ώστε να μπορέσουν να καταλάβουν τη διαφορά.
Νέες ευθύνες. Επ΄ ουδενί προτείνω να κρυφακούτε κάθε συνομιλία. Με τη νέα τεχνολογία έρχονται νέες ευθύνες. Υπάρχει μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στο να είναι κάποιος υπεύθυνα προστατευτικός και ανεύθυνα αδιάκριτος. Δεν πρέπει να παρακολουθείτε για να διαπιστώσετε αν η φίλη της κόρης σας είναι ερωτοχτυπημένη με το γειτονόπουλο ή αν η δασκάλα βάζει πολλή δουλειά για το σπίτι ή ποιος συμμαθητής σνομπάρισε τον γιο σας. Ο ρόλος σας είναι να ανοίγετε συζητήσεις και να είστε το δίχτυ ασφαλείας. Αυτό που σας ενδιαφέρει είναι οι επικίνδυνες κουβέντες.