Ο Παναθηναϊκός εφέτος πέρασε δια πυρός και σιδήρου. Όλα τα προβλήματα του έπεσαν μαζεμένα το περασμένο καλοκαίρι. Κι όμως λόγω Νταμπίζα και Αναστασίου δημιουργήθηκε μια ομάδα με λίγα χρήματα, αλλά με ακριβά υλικά. Από το θριαμβευτικό 3-0 στο Φάληρο κέρδισε τη καθολική αναγνώριση. Όλο και περισσότεροι παραδέχονταν ότι αυτή η ομάδα παίζει την καλύτερη μπάλα στην Ελλάδα.
Μόνο που καλές ομάδες για να γίνουν καλύτερες θέλουν και κίνητρο. Κι αυτό το κίνητρο είναι οι τίτλοι. Ο μόνος διαθέσιμος τίτλος ήταν αυτός του Κυπελλούχου Ελλάδος. Και το πέτυχε με τον καλύτερο τρόπο. Ξέσπασε στον ΠΑΟΚ που παρουσιάστηκε περισσότερο τρακαρισμένος κι από τους «ρούκις» των «πρασίνων».
Μια ομάδα μοιάζει με ορχήστρα. Όσο καλύτερα προπονημένη είναι τόσο καλύτερα αποδίδει τα τραγούδια. Όμως μια ορχήστρα και μια ομάδα φυσικά, χρειάζεται εκτός από τον διευθυντή – προπονητή κι ένα μαέστρο. Αυτός δίνει τον τόνο, αυτός σηκώνει το βάρος της εκτέλεσης.
Κι ο Παναθηναϊκός εφέτος έχει βρει τον μαέστρο που έψαχνε από τον καιρό του Σισέ. Τον Μάρκους Μπεργκ. Ακόμα κι ο «εμβληματικός» Κριστόφ Βαζέχα είπε τα καλύτερα γιαυτόν στο Pre Game της ΟΤΕsport χωρίς να έχει δει το ρεσιτάλ που ακολούθησε.
Ο Παναθηναϊκός δεν έτρεξε απλά τον ΠΑΟΚ στο μισό σχεδόν γήπεδο, δεν του έκλεισε μόνο τους διαδρόμους, αλλά είχε και τις απαντήσεις στα ερωτήματα που έβαζαν οι παίκτες του Δικεφάλου. Ο Σουηδός με τα δύο πρώτα γκολ έδειξε πως μπορείς παίζοντας απλά να γράψεις ιστορίας. Το πρώτο γκολ είναι το παράδειγμα του «η φάση δεν τελειώνει ποτέ». Έμεινε και κυνήγησε τη φάση στέλνοντας με δεύτερη προσπάθεια τη μπάλα στα δίχτυα. Το δεύτερο γκολ πάλι ήρθε όταν ο ΠΑΟΚ άρχισε να αμφισβητεί το σκορ. Μπήκε φουριόζος στο ματς για να ισοφαρίσει. Πιο… φουριόζος ο Μπεργκ τους πρόλαβε κι έκανε το 2-0.
Από εκεί κι ύστερα ακολούθησε η τρικυμία. Με το κέντρο της άμυνας να έχει… μείνει στη Θεσσαλονίκη, με τις απουσίες των Κατσουράνη, Αθανασιάδη και Νάτχο να φαίνεται περισσότερο από κάθε άλλη φορά ήταν λογικό να έρθει κι άλλο γκολ. Το πέτυχε ο Καρέλης που έδειξε ότι μαθαίνει δίπλα στον Μπεργκ.
Καλά για το 4-1 δεν το συζητάμε. Απλά ο Σουηδός ήθελε να διαλύσει και τις τελευταίες αμφιβολίες ότι δικαιούται να κοιμηθεί με το Κύπελλο αγκαλιά!
Ο ΠΑΟΚ δεν μπήκε στο παιχνίδι ούτε μετά το εύστοχο χτύπημα πέναλτι του Βούκιτς. Η μείωση του σκορ σε 3-1 δεν έδωσε φτερά στους παίκτες του. Ο Παναθηναϊκός που δεν ξέρει να… παγώνει το παιχνίδι προτίμησε να συνεχίσει στον ίδιο ρυθμό και δικαιώθηκε. Το 4-1 που ακολούθησε δικαιώνει αυτή την άποψη.
Ήθελα καιρό να γράψω δύο λόγια για τον Γιάννη Αναστασίου. Χαίρομαι τη συνέπειά του. Δεν άλλαξε ρότα ούτε όταν όλη η Ελλάδα ήταν απέναντί του, ούτε όταν τα αποτελέσματα δεν τον πήγαιναν. Πίστευε σε αυτό που έκανε και δικαιώθηκε.
Του αξίζουν μπράβο που δεν έκανε πίσω ούτε στην περίπτωση του Κοτσώλη. Είχε πει ότι στο πρωτάθλημα θα παίζει ο Καπίνο και στο Κύπελλο ο Κοτσώλης. Ακόμα κι όταν έφθασε στον ημιτελικό με τον ΟΦΗ και φυσικά στον τελικό το τήρησε. Κι ο Κοτσώλης όταν χρειάστηκε και στον τελικό έδειξε τη κλάση του.
Κι ο ΠΑΟΚ; Ο Παναθηναϊκός έδειξε ότι το «νέο αίμα» πίστεψε πιο γρήγορα ότι μπορεί να βρει κάτι από τη λάμψη του παρελθόντος. Αντίθετα στον ΠΑΟΚ παρά τα πολλά χρήματα που κυκλοφορούν μάλλον θα αργήσει να το περάσει στους παίκτες. Κι όλα αυτά ανεξάρτητα από τη μάχη για το ποιος θα τερματίσει 2ος στο πρωτάθλημα!
Και κάτι τελευταίο: Όταν λείπει από το γήπεδο (και την εξέδρα φυσικά…) η καχυποψία μπορεί και να παιχτεί ωραίο ποδόσφαιρο και να μην έχουμε γκρίνιες. Ακόμα και τα λίγα λάθη του Κάκου πέρασαν στο ντούκου, διαμαρτυρίες μέσα στον αγωνιστικό χώρο δεν υπήρχαν, ούτε αποδοκιμασίες από την εξέδρα. Νομίζω ότι τέτοια ματς αξίζουμε
Έχει κανείς αντίρρηση;
Άγγελος Μενδρινός
Διαβάστε ακόμα: Άρης: Νέα εποχή με τον Βασίλη Σπανούλη και την εμβληματική επιλογή του Excalibur
