Ο Χουάν Ρότσα δεν το σκέφτηκε καθόλου για να αναλάβει τον Παναθηναϊκό για τρίτη φορά στην καριέρα του. Το αποκάλυψε ο ίδιος στην πρώτη του συνέντευξη από τη μέρα που ανέλαβε να οδηγήσει το Τριφύλλι σε ήρεμα νερά, σε συνέντευξή του στη Nova. Ήταν μια απόφαση καρδιάς δίχως δεύτερες σκέψεις, όπως τόνισε. Αναλυτικά η συνέντευξη:
- Επιστροφή στον πάγκο του Παναθηναϊκού μετά από περίπου 13 χρόνια... Έρχονται στον νου, οι αναμνήσεις από το λαμπερό παρελθόν; Θυμίζει η επάνοδος σας στην τεχνική ηγεσία της ομάδας, κάτι από την πρώτη στιγμή που αναλάβατε;
«Ναι, υπάρχουν κάποια πράγματα που μοιάζουν πάρα πολύ. Πέρασαν τα χρόνια, αλλά μοιάζουν και άλλαξαν κάποια πράγματα πάρα πολύ. Το σημαντικό για μένα είναι ότι είμαι από το 1979 στον Παναθηναϊκό και στην Παιανία από το 1982, όταν ξεκινήσαμε με το πρώτο γήπεδο και το τροχόσπιτο... Μεγάλωσα μαζί με τον Παναθηναϊκό. Πέρα από το συναίσθημα προς το σωματείο, είναι και η τρέλα που έχω με το ποδόσφαιρο εδώ και 50 χρόνια. Έρχονται στιγμές που όταν το σωματείο που σε αγκάλιασε πριν από 33 χρόνια σε χρειάζεται, δεν μπορείς να πεις όχι. Ένα σωματείο που έδωσε την ευκαιρία- σε μένα και την οικογένεια μου- να ζήσω σε μια από τις ομορφότερες χώρες του κόσμου και να με αγκαλιάζει ο απλός φίλαθλος του ποδοσφαίρου. Ίσως είμαι πιο σοφός από τότε που βρέθηκα για πρώτη φορά στον πάγκο του Παναθηναϊκού πριν από 18 χρόνια. Μεγαλώνουμε, ηρεμούμε, βλέπουμε τα πράγματα διαφορετικά και πέρα από αυτό νιώθω μια σιγουριά. Υπό την έννοια ότι είναι πολύ μεγάλο το επιτελείο που είναι δίπλα μου, που σε κάνει να νιώθεις πιο ασφαλής. Και εννοώ ότι ξεκινάς μια προσπάθεια δύσκολη, γιατί είναι δύσκολη η προσπάθεια, αλλά δεν ήταν όπως η προσπάθεια που έγινε πριν από 18 χρόνια, που ήταν τρία άτομα και διαφορετικό όλο το σκηνικό.
Χαιρέτισα σήμερα τον κ. Φερέιρα. Ήταν μια στιγμή δύσκολη και το λέω γιατί το έχω ζήσει... Η ζωή όμως προχωράει, αλλάζουμε σελίδα και προχωράμε. Αυτό που λέω, είναι ότι το σωματείο είναι πάνω από όλα. Γιατί αλλάζουν πρόσωπα, όμως το σωματείο μένει. Αν μπορούμε να προσθέσουμε ο καθένας μια γραμμή στην ιστορία του Παναθηναϊκού, καλό θα είναι... Παναθηναϊκός είμαι... Το έχω πει πολλές φορές. Το 1962 έγινα φίλαθλος της Μπόκα Τζούνιορς στην Αργεντινή και την αγάπησα πάρα πολύ. Έπαιξα οκτώ χρόνια στην Νιουελς Ολ Μπόις, δεν την αγάπησα. Και έμαθα να αγαπάω τον Παναθηναϊκό, μέσα από τον Παναθηναϊκό, πριν από πολλά χρόνια. Είμαι τυχερός που βρίσκομαι εδώ. Δεν εννοώ μόνο στην πρώτη ομάδα, αλλά γενικά στην οικογένεια του Παναθηναϊκού. Ελπίζω ότι τα πράγματα σιγά σιγά θα πάνε προς το καλύτερο, μιλώντας ποδοσφαιρικά και εύχομαι ο κόσμος να είναι κοντά στην ομάδα, να έχει υπομονή. Στις λίγες ημέρες που είμαι κοντά στα παιδιά, βλέπω καλή διάθεση και ελπίζω να υπάρχουν θετικά σημάδια μιας αλλαγής σελίδας.»
Διαβάστε περισσότερα στο www.pamesports.gr
Διαβάστε ακόμα: Τέλος συνεργασίας Παναθηναϊκού AKTOR με Εργκίν Αταμάν: Ένας αποχαιρετισμός γεμάτος αναμνήσεις
