Για τον μπαμπά τι να πει κανείς. Λες «φονιάς» και οι μυημένοι στον χώρο του ποδοσφαίρου καταλαβαίνουν περί τίνος πρόκειται. Για τον γιο ίσως να μιλήσουμε τα επόμενα χρόνια γιατί, αν δεχθούμε ότι το μήλο πέφτει (πάντα) κάτω από τη μηλιά, τότε ναι, θα τον προσθέσουμε στη λίστα με τους κορυφαίους άσους των γηπέδων.
Συστάσεις πάντως για τον Χρήστο Δημόπουλο δεν χρειάζονται αλλά θα τις… κάνουμε: ο 53χρονος σήμερα (αλήθεια, πώς πέρασαν τα χρόνια;) παλαίμαχος άσος του ελληνικού ποδοσφαίρου στην εποχή της μεγάλης ακμής του έκανε καριέρα στον ΠΑΟΚ και τον Παναθηναϊκό, κατά τη διάρκεια της οποίας απέκτησε και το προσωνύμιο «φονιάς», που τον ακολουθεί μέχρι και τώρα όπου κι αν πηγαίνει, σε κάθε γωνιά της Ελλάδας.
Μετά το τέλος της καριέρας του, αποσύρθηκε στην ιδιαίτερη πατρίδα του, τον Πύργο Ηλείας, όπου και ίδρυσε μια ακαδημία ποδοσφαίρου, η οποία αγωνίζεται πλέον στη Β’ τοπική κατηγορία. Από αυτήν την ακαδημία ξεπήδησε και ο διάδοχός του στα ελληνικά γήπεδα.
Ο 17χρονος Νίκος Δημόπουλος έχει αποφασίσει (παράλληλα με τις σπουδές του) να ακολουθήσει τα βήματα του πατέρα του αλλά και του θείου (του Θανάση Δημόπουλου), ο οποίος επίσης έκανε πολύ μεγάλη καριέρα στα ελληνικά γήπεδα με τη φανέλα του Παναθηναϊκού και εν συνεχεία του Ηρακλή. Το παιδί του «φονιά», το οποίο γεννήθηκε το 1995 και αγωνίζεται στη θέση του επιθετικού χαφ αλλά και του αμυντικού χαφ, αποκαλύπτεται σήμερα αποκλειστικά στην «Εspresso της Κυριακής».
Στο πλευρό του έχει πάντα τον πατέρα του Χρήστο, ο οποίος στέκεται δίπλα του περήφανος και καμαρώνει: «Ο Νίκος ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από την ομάδα του Ηρακλή, που εγώ ίδρυσα ως ακαδημία ποδοσφαίρου πριν από περίπου δεκαπέντε χρόνια» λέει ο Χρήστος Δημόπουλος και υπεισέρχεται σε ποδοσφαιρικές λεπτομέρειες για το ταλέντο του νεαρού [«Επειδή κάθε γονιός κάνει όνειρα για το παιδί του, έτσι κάνω κι εγώ όνειρα για τον γιο μου Νίκο» λέει ο Χρήστος Δημόπουλος.
«Προσπαθώ να είμαι όσο πιο αντικειμενικός γίνεται, γιατί καμιά φορά εμείς οι γονείς δεν βλέπουμε κάποια πράγματα που οι άλλοι ίσως να τα βλέπουν. Για την ηλικία του ωστόσο έχει πολύ καλές προδιαγραφές: έχει ύψος 1,90 μ., είναι τεχνίτης, έχει πολύ καλό σουτ και φαντασία στο παιχνίδι του. Εκείνο που μπορώ να πω με σιγουριά είναι ότι έχει το ίδιο στιλ με μένα. Ο αδελφός μου, ο Θανάσης, που ήρθε να τον δει μου είπε: “Τι τον κρατάς αυτόν ακόμη εδώ;” αλλά νομίζω ότι αυτήν τη στιγμή προέχει το σχολείο του, καθώς είναι πολύ καλός μαθητής». Για τα σημεία εξάλλου που ο γιος του πρέπει να βελτιώσει στο ποδόσφαιρο, προκειμένου να μπορέσει να κάνει εξίσου μεγάλη καριέρα ανάλογη με εκείνου, ο Χρήστος Δημόπουλος λέει:
«Εντάξει, μιλάμε ακόμη για ένα παιδί που έχει πολλά περιθώρια βελτίωσης. Εγώ στην ηλικία του είχα από τη φύση μου περισσότερη δύναμη στο παιχνίδι μου, αλλά αυτό βελτιώνεται με την προπόνηση και τη σκληρή δουλειά. Θέλει επίσης βελτίωση και στο κεφάλι, όπου εγώ ήμουν πάρα πολύ καλός. Ο Νίκος έχει τα δικά του καλά στοιχεία. Ξέρει μπάλα, κάνει μακρινές μεταβιβάσεις τριάντα και σαράντα μέτρων, βλέπει το γήπεδο, έχει κάθετη πάσα και είναι καλός σουτέρ. Απόδειξη, το γεγονός ότι, αν και χαφ, είναι πρώτος σκόρερ στην ομάδα μας με δώδεκα γκολ». Και ο «φονιάς» συμπληρώνει: «Επειδή κάθε γονιός κάνει όνειρα για το παιδί του, έτσι κάνω κι εγώ όνειρα. Επειδή λοιπόν είναι καλός μαθητής, περιμένει να τελειώσει του χρόνου το Λύκειο και όπου κι αν περάσει υπάρχουν ομάδες για να παίξει μπάλα. Από εκεί και πέρα, βλέπουμε…».
«Μακάρι να του μοιάσω»
Ο 17χρονος Νίκος Δημόπουλος έχει καταλάβει, πριν ακόμα ανοίξει για τα καλά τις ποδοσφαιρικές φτερούγες του, ότι κουβαλάει ένα όνομα βαρύ στην ποδοσφαιρική ιστορία. «Το έχω καταλάβει, γι [Πολλά υποσχόμενο ταλέντο ο γιος τού «φονιά».] ατί και ο μπαμπάς αλλά και ο θείος μου ο Θανάσης ήταν πολύ καλοί ποδοσφαιριστές και αναγκαστικά πρέπει κι εγώ να κάνω κάτι για να δείξω την αξία μου. Προσωπικά, θέλω να σταθώ τυχερός και θα βρεθούνε επιλογές στο μέλλον» λέει ο γιος του «φονιά» στην «Espresso της Κυριακής» και συνεχίζει: «Τον μπαμπά μου τον έχω δει να παίζει μπάλα μόνο μέσα από τις βιντεοκασέτες που έχει στο αρχείο του. Ηταν από τους καλύτερους παίκτες στον Παναθηναϊκό και από τα πρώτα ονόματα στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Μακάρι να του μοιάσω. Για το προσωνύμιο “φονιάς” πάντως δύσκολα θα το συνεχίσω, γιατί σε άλλη θέση έπαιζε εκείνος, σε άλλη παίζω εγώ (γελάει). Επιμένω όμως, μακάρι να του μοιάσω!».
Διαβάστε ακόμα: Φενέρμπαχτσε: Καταδικάστηκε σε φυλάκιση 2,5 ετών ο πρόεδρος Σαντετίν Σαράν για παράνομο στοιχηματισμό
