Το μεγάλο φινάλε της σειράς «ΡΙΦΙΦΙ» άφησε το κοινό με κομμένη την ανάσα, όχι μόνο για την έκβαση της ληστείας, αλλά για τη συγκλονιστική αποκάλυψη της αληθινής ιστορίας που ενέπνευσε το σενάριο. Πίσω από την ηρωίδα Όλγα (Ευαγγελία Μουμούρη), κρύβεται η τραγική υπόθεση του μικρού Παναγιώτη Βασιλέλλη από το 1999, ενός παιδιού που έχασε τη μάχη για τη ζωή επειδή ένας νόμος του 1931 «μπλόκαρε» τις δωρεές του κόσμου για τη θεραπεία του.
Η ιστορία που πάγωσε τον χρόνο
Το χρονικό: Το 1999, ο 18 μηνών Παναγιώτης διαγνώστηκε με λευχαιμία. Η μόνη ελπίδα ήταν το νοσοκομείο Μεμόριαλ στις ΗΠΑ, με το κόστος να ανέρχεται στο αστρονομικό ποσό των 100 εκατομμυρίων δραχμών.
Το κύμα αλληλεγγύης: Όλη η Ελλάδα κινητοποιήθηκε. Φτωχοί άνθρωποι, οικοδόμοι, συνταξιούχοι συγκέντρωσαν το ποσό σε χρόνο ρεκόρ μέσα από έναν τραπεζικό λογαριασμό.
Το γραφειοκρατικό έγκλημα: Μια παρωχημένη διάταξη του 1931 απαγόρευσε την εκταμίευση των χρημάτων, επειδή ο λογαριασμός δεν είχε δηλωθεί ως «ερανικός».
Το μοιραίο τέλος: Ο μικρός Παναγιώτης δεν ταξίδεψε ποτέ. Άφησε την τελευταία του πνοή τον Μάρτιο του 2001, προκαλώντας μια ανοιχτή πληγή στην ελληνική κοινωνία και ένα αίσθημα βαθιάς αδικίας που παραμένει ζωντανό μέχρι σήμερα.
Αναγνωρίζουμε τη δεξιοτεχνία με την οποία ο Σωτήρης Τσαφούλιας και οι σεναριογράφοι Βασίλης Ρίσβας και Δήμητρα Σακαλή χρησιμοποίησαν το περιτύλιγμα μιας «αστυνομικής ληστείας» για να μιλήσουν για την παθογένεια του συστήματος. Η ερμηνεία της Ευαγγελίας Μουμούρη δίνει φωνή σε μια μάνα-σύμβολο, μετατρέποντας τη σειρά σε ένα κοινωνικό μανιφέστο. Η σύνδεση του ριφιφί του '92 με την υπόθεση Βασιλέλλη αναδεικνύει ότι οι μεγαλύτερες «ληστείες» δεν γίνονται πάντα στα υπόγεια των τραπεζών, αλλά μερικές φορές μέσα από τις ψυχρές διατάξεις των νόμων.
Διαβάστε ακόμα: Μάριος Μάζαρης: «Δεν έχουν όλα τα παιδιά καλές αναμνήσεις από το σπίτι – Ας κάνουμε το σχολείο αγκαλιά»
