Με μια ηχηρή ανάρτηση στα social media σήμερα, Σάββατο (9.5.2026), ο πρώην πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας εξαπέλυσε σφοδρή επίθεση στο τραπεζικό σύστημα. Βρισκόμενος στην τελική ευθεία για την ανακοίνωση του νέου του κόμματος, ο κ. Τσίπρας έκανε λόγο για μια «κρατικά εγγυημένη αισχροκέρδεια», παραθέτοντας συγκεκριμένα στοιχεία για την κερδοφορία και τη λειτουργία των τραπεζών κατά το περασμένο έτος.
Τα Στοιχεία της «Αισχροκέρδειας»
Σύμφωνα με την παρέμβαση του πρώην πρωθυπουργού, η κατάσταση στον τραπεζικό τομέα συνοψίζεται στα εξής:
- Κέρδη Μαμούθ: Οι τράπεζες κατέγραψαν κέρδη άνω των 4,7 δισεκατομμυρίων ευρώ, με τους μετόχους (κυρίως ξένα funds) να μοιράζονται μερίσματα ύψους 2,83 δισ. ευρώ.
- Υπέρογκες Προμήθειες: Τα έσοδα από καθημερινές χρεώσεις και προμήθειες αυξήθηκαν κατά 25%, αγγίζοντας τα 2,44 δισ. ευρώ για το 2025.
- Ψαλίδα Επιτοκίων: Η διαφορά μεταξύ επιτοκίου καταθέσεων και χορηγήσεων στην Ελλάδα παραμένει η μεγαλύτερη στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
- Φορολογική Ασυλία: Μέσω του αναβαλλόμενου φόρου, οι τράπεζες συμψηφίζουν ζημιές του παρελθόντος και πρακτικά δεν πληρώνουν φόρους.
Αποκλεισμός της Πραγματικής Οικονομίας
Ο Αλέξης Τσίπρας υπογράμμισε ότι παρά τα κέρδη τους, οι τράπεζες δεν χρηματοδοτούν την κοινωνία και τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις (ΜμΕ), σημειώνοντας χαρακτηριστικά:
«Για να πάρει κανείς δάνειο, πρέπει να αποδείξει ότι δεν έχει ανάγκη από δανεισμό».
Η κριτική αυτή ευθυγραμμίζεται και με πρόσφατες επισημάνσεις του ΔΝΤ σχετικά με την πρόσβαση των ελληνικών νοικοκυριών και επιχειρήσεων σε τραπεζικό δανεισμό.
Η Πρόταση 3 Αξόνων του Αλέξη Τσίπρα
Για την αντιμετώπιση του φαινομένου, ο πρώην πρωθυπουργός κατέθεσε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο μέτρων:
- Πατριωτική Εισφορά: Επιβολή έκτακτης εισφοράς στα υπέρμετρα κέρδη των τραπεζών και των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων.
- Κατάργηση Χρεώσεων: Άμεση παύση των καταχρηστικών προμηθειών στις καθημερινές συναλλαγές των πολιτών.
- Δίκαιη Φορολόγηση: Αναθεώρηση του τρόπου φορολόγησης των μερισμάτων για μια πιο αναλογική συνεισφορά.
Ο κ. Τσίπρας έκλεισε την παρέμβασή του θέτοντας το δίλημμα της πολιτικής βούλησης, αναφέροντας ότι η υλοποίηση αυτών των μέτρων απαιτεί το θάρρος της σύγκρουσης με οργανωμένα συμφέροντα προς όφελος της κοινωνικής ευθύνης.
