Η μάστιγα των καταλήψεων. Ζούμε μια τραγωδία με όρους κωμωδίας

Ζούμε μια τραγωδία με όρους κωμωδίας και αυτή τη ζούμε ανελλιπώς σε όλη τη διάρκεια της Μεταπολίτευσης καταβάλλοντας ανυπολόγιστα τεράστιο εθνικό και κοινωνικό κόστος το οποίο κατατίθεται υπέρ της φορμόλης για να διατηρούνται στον σύγχρονο κόσμο οι πλέον αντιδραστικές, σκοταδιστικές και μεσαιωνικές αντιλήψεις της ελληνικής εν συνόλω Αριστεράς. 

Προς χάρη της  επιβίωσης του σταλινισμού (φανερού και κρυφού) στην Ελλάδα, προβάλλονται ως πρωτοπορία οι  καταλήψεις συμβάλλοντας έτσι στην πιο άγρια και απάνθρωπη εκμετάλλευση των μαθητών που πρέπει να υπάρχει παγκοσμίως. Στην Ελλάδα, για τον πλέον εξωφρενικό λόγο, η πρωτοπορία των ιδεών ταυτίστηκε με τα λουκέτα των σχολείων, τις καταλήψεις και τις προσλήψεις καθαριστριών. 

Ταυτόχρονα, βασίστηκε και στην υποκρισία: για παράδειγμα, οι φανατικοί υπερασπιστές των δημόσιων -αλλά σε κατάληψη- σχολείων και απηνείς διώκτες της ιδιωτικής εκπαίδευσης, στέλνουν όλως παραδόξως τους δικούς τους τρυφερούς βλαστούς στα ιδιωτικά! Στο (αντιιμπεριαλιστικό) Αμερικανικό Κολέγιο σπούδασε η κόρη της κυρίας Παπαρήγα, στο Χιλλ τα τέκνα του Τσίπρα (που συνεχίζουν στο λαϊκό  κινηματικό Κολέγιο Αθηνών) και στο Αρσάκειο της Πάτρας (όπως μαθαίνω) το παιδί του κομμουνιστή δήμαρχου Πατρών ο οποίος κατά τα άλλα χαιρετίζει και συμπαραστέκεται στους καταληψίες μαθητές, την ώρα που το δικό του παιδί είναι στην τάξη και παρακολουθεί κανονικά την εκπαίδευσή του - έτσι όπως έπρεπε να γίνεται με όλα τα παιδιά του κόσμου…  Κυρίως του φτωχού, που η Αριστερά ξεζουμίζει κάθε σταγόνα του ιδρώτα του φτιάχνοντας …σταυρουδάκια και φυλακτά. 

Η Αριστερά εκμεταλλεύεται την αφέλεια των μαθητών, κυρίως όμως, την αδράνεια του αστικού κράτους που παραχώρησε στο πιο αμόρφωτο,  ακαλλιέργητο, κυνικό και υποκριτικό κομμάτι του πολιτικού μας συστήματος, αυτό της Αριστεράς, τον έλεγχο της παιδείας εν είδη ανομολόγητης συναλλαγής. Πρόκειται για την πλέον ανέντιμη συναλλαγή που συντελέστηκε στην μεταπολιτευτική Ελλάδα λόγω των αδικαιολόγητων ενοχών του αστικού κράτους με ευθύνη του συνόλου του πολιτικού συστήματος. Έγινε μια ιδιότυπη Μάλτα με μοιρασιές και δικαιοδοσίες: «σου παραχωρώ αυτό για να παίζεις, ως αντάλλαγμα για τις ενοχές που μου φόρτωσες…». Οι ευθύνες της ελληνικής αστικής δημοκρατίας σε αυτό το θέμα είναι κολοσσιαίες. 

Το αποτέλεσμα είναι τα διαχρονικά κλειστά σχολεία, η συνδικαλιστική ασυδοσία των εκπαιδευτικών, οι καταλήψεις, τα βρώμικα και μη λειτουργικά πανεπιστήμια, η κατατρομοκράτηση των πανεπιστημιακών που αντιδρούν σε αυτή την γελοιοκρατία-φασισμό στο χώρο της ανώτατης εκπαίδευσης, με την κατάσταση αυτή να αποτελεί πλέον ένα ακλόνητο κράτος εν κράτει. 

Σήμερα, η Αριστερά, στην πλειονότητά της νεοσταλινική, τυχοδιωκτική, δίχως καμιάν απολύτως επαφή με το περιβάλλον και τον σύγχρονο κόσμο, μια Αριστερά-μαγαζί, επιχείρηση, μπακάλικο, υποκινεί για λόγους επιβίωσής της και εκμεταλλευομένη την κοινωνική κόπωση και απελπισία, στην πιο δύσκολη στιγμή της χώρας (με κρίσιμα εθνικά ζητήματα και μια πρωτοφανή παγκόσμια πανδημία που επιφέρει έντονη οικονομική απελπισία), τους μαθητές της χώρας να οργανώσουν καταλήψεις… Επενδύει στο θάνατο, ελπίζοντας  κάτι να  κερδίσει κατασπαράζοντας το κουφάρι της χώρας. 

Η πολιτική της αήθεια και ο κυνισμός της δεν έχουν όρια, όπως όρια δεν φαίνεται να έχει και η ανοχή που δείχνει αυτή η παρηκμασμένη κοινωνία  η οποία αντιστέκεται όταν της κόβουν «μαύρα» εισοδήματα αλλά όχι όταν κόβουν κυριολεκτικά το μέλλον των παιδιών της. 

Το πρώτο αίτημα της μαθητικής πρωτοπορίας στις καταλήψεις ήταν το ζήτημα με τις μάσκες. Μετά, και αφού αυτή η γελοιότητα δεν μπορούσε να σταθεί για πολύ, άρχισαν -υποτίθεται  αυθόρμητα-  να ενεργοποιούν τα δεκαπενταμελή (με την προοπτική της πρωθυπουργίας ως επαγγελματική αποκατάσταση των ταραξιών) με το αίτημα των προσλήψεων που είναι παγκοσμίως γνωστό ότι λύνει όλα τα προβλήματα: προσλήψεις καθηγητών και καθαριστριών που αποτελούν από το 2015 την αιχμή του δόρατος για την ανάκαμψη της εθνικής μας οικονομίας. 

Το τραγούδησε και η Αλεξίου…  

Μεταξύ των απολύτως επιτακτικών και λογικών αιτημάτων τους είναι να πραγματοποιηθούν και οι σχολικές εκδρομές, αίτημα καθοριστικής σημασίας για το μέλλον τους. Αγωνίζονται τα παιδιά για τα στοιχειώδη. Ωστόσο, οι ινστρούχτορες υποκινητές των καταλήψεων προσπάθησαν να κρυφτούν, άλλα τους πρόδωσε η χαρά των Ραφάλ… 

Τί τα θέλουμε τα όπλα
Τα κανόνια τα βαριά
Να τα κάνουμε προσλήψεις
Να δουλεύει η εργατιά

.topontiki.

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ