Επί 77 χρόνια, οι τηλεθεατές χειροκροτούν έναν χαρακτήρα που, αν και πάντα αποτυγχάνει, διαθέτει μυαλό και φαντασία. Ο λόγος για τον Wile E. Coyote, τον αιώνιο κυνηγό του Road Runner, ο οποίος, παρά την ταχύτητα του αντιπάλου του, έχει κερδίσει την συμπάθεια του κοινού. Η μάχη του Κογιότ δεν είναι απλώς ενάντια στην ταχύτητα, αλλά ενάντια σε έναν «Θεό» που έχει ορίσει τους κανόνες του παιχνιδιού.
Ο Σίσυφος των Looney Tunes
Ο Wile E. Coyote θα μπορούσε να θεωρηθεί ένας μακρινός συγγενής του Σίσυφου του Αλμπέρ Καμύ. Όπως ο Σίσυφος σπρώχνει αιώνια έναν βράχο που γνωρίζει ότι θα ξανακυλήσει, έτσι και το Κογιότ στήνει καταπέλτες, πυραύλους και γιγαντιαίους μαγνήτες, γνωρίζοντας –ή τουλάχιστον θα έπρεπε να γνωρίζει έπειτα από τόσες απόπειρες– ότι στο τέλος κάτι θα πέσει στο κεφάλι του.
Η διαφορά τους είναι ότι ο Σίσυφος του Καμύ είχε την παρηγοριά της φιλοσοφίας, ενώ το Κογιότ είχε έναν κατάλογο της ACME και τον δημιουργό του, Chuck Jones, απέναντί του. Υπάρχουν ήττες που οφείλονται στην ανικανότητα, αλλά και εκείνες όπου οι κανόνες έχουν γραφτεί εξαρχής ώστε να μην μπορείς να κερδίσεις. Στη δεύτερη κατηγορία ανήκει η πολύπαθη καριέρα του Wile E. Coyote.
Μια καριέρα γεμάτη ήττες
Ο Wile E. Coyote είναι ίσως ο μοναδικός χαρακτήρας στην ιστορία του animation που μπορούσε μέσα σε επτά λεπτά να γίνει μηχανικός, πυροτεχνουργός, αρχιτέκτονας και ειδικός στα πυραυλικά συστήματα, μόνο και μόνο για να καταλήξει στον πάτο ενός φαραγγιού. Απέναντί του βρισκόταν ένα πτηνό με ένα και μοναδικό επαγγελματικό προσόν: έτρεχε γρήγορα. Κι όμως, εκείνο κέρδιζε πάντα.
Η αρχή του κυνηγητού
Η ιστορία ξεκινά το 1949, όταν το «Fast and Furry-ous» του Chuck Jones και του σεναριογράφου Michael Maltese φέρνει για πρώτη φορά μαζί τους δύο χαρακτήρες. Ήταν η χρυσή εποχή του αμερικανικού animation, τότε που τα cartoons δεν αντιμετωπίζονταν ακόμη ως αποκλειστικά παιδική υπόθεση, αλλά προβάλλονταν στις κινηματογραφικές αίθουσες πριν από την κύρια ταινία και απευθύνονταν ουσιαστικά σε όλους.
Στη Warner Bros., μια εκπληκτική γενιά δημιουργών, με ονόματα όπως ο θρυλικός Tex Avery, ο Bob Clampett, ο Friz Freleng και φυσικά ο Chuck Jones, είχε μετατρέψει το animation σε ένα εργαστήριο σουρεαλισμού, ταχύτητας και αναρχικού χιούμορ, αρκετά διαφορετικό από την περισσότερο γυαλισμένη προσέγγιση της Disney. Η αρχική ιδέα των Jones και Maltese ήταν να σατιρίσουν τα cartoons καταδίωξης, που είχαν γίνει περίπου η εθνική βιομηχανία του αμερικανικού animation, όπως ο γάτος Tom που κυνηγούσε τον Jerry ή ο Elmer Fudd τον Bugs Bunny.
Η παρωδία όμως αποδείχθηκε τόσο καλή ώστε κατέληξε ένα από τα πιο διάσημα chase cartoons όλων των εποχών. Ο Jones θα σκηνοθετούσε 23 μικρού μήκους ταινίες του διδύμου έως το 1963, και το Κογιότ θα περνούσε στην ιστορία χωρίς να χρειαστεί να πει σχεδόν ούτε μία λέξη.
Με πληροφορίες από: newmoney.gr