Η διαχείριση καταστάσεων όπου κάποιος υψώνει τη φωνή μπορεί να είναι ιδιαίτερα απαιτητική. Μια προσωπική εμπειρία αναδεικνύει πώς, με την καθοδήγηση ψυχολόγων, είναι δυνατόν να αλλάξει κανείς την προσέγγισή του, θέτοντας όρια χωρίς να ανεβάζει τους τόνους και προστατεύοντας την προσωπική του ευημερία.
Η αντιμετώπιση των συγκρούσεων στο παρελθόν
Η συγγραφέας του κειμένου περιγράφει πως μέχρι την ηλικία των 35 ετών, είχε την τάση να χάνει το δίκιο της και να αντιδρά έντονα σε καταστάσεις όπου ένιωθε ότι την κορόιδευαν. Όπως αναφέρει, «έβγαινε» από τα ρούχα της και από τον εαυτό της, σπαταλώντας χρόνο και ενέργεια σε προσπάθειες επικοινωνίας που δεν οδηγούσαν πουθενά. Η αντίδρασή της συχνά περιλάμβανε την άνοδο του τόνου της φωνής, συνοδευόμενη από την αίσθηση ότι «την πνίγει το δίκιο».
Αυτή η συμπεριφορά, την οποία χαρακτηρίζει ως «λειτουργία υψιφώνου», έδινε πάτημα σε άτομα που ήθελαν να αποφύγουν την ευθύνη, καθώς απαντούσαν με τη δικαιολογία ότι δεν την άκουγαν επειδή φώναζε. Επιπλέον, είχε καταστήσει τον εαυτό της εύκολα διαχειρίσιμο από άλλους, οι οποίοι μπορούσαν να την εκνευρίσουν και να την οδηγήσουν σε ανεπιθύμητες αντιδράσεις.
Η συνειδητοποίηση και η αλλαγή οπτικής
Με τον καιρό, η συγγραφέας συνειδητοποίησε ότι κάποιοι άνθρωποι έχουν νοητικά όρια ή αρνούνται να κατανοήσουν κάτι αν δεν τους συμφέρει. Κατάλαβε επίσης ότι είχε ένα θέμα με το εγώ της, το οποίο την οδηγούσε να προσπαθεί να πείσει άλλους για την «αλήθεια», η οποία όμως είναι σχετική και εξαρτάται από την οπτική του καθενός, τις εμπειρίες, τα τραύματα και τα συμπλέγματα που κουβαλάει.
Πλέον, θεωρεί ότι δεν είναι σημαντικό να πείθει οποιονδήποτε για οτιδήποτε. Η προτεραιότητά της είναι να είναι καλά με τον εαυτό της. Για να το επιτύχει αυτό, εκφράζει πάντα ό,τι την προβληματίζει στο άτομο που της προκαλεί τον προβληματισμό, με όσο το δυνατόν πιο ήρεμο και ευγενικό τρόπο.
Νέες στρατηγικές επικοινωνίας και όρια
Μία από τις στρατηγικές που έχει καθιερώσει είναι το «ποιοτικό δίλεπτο». Μόλις διαπιστώσει ότι δεν υπάρχει ελπίδα επικοινωνίας με τον συνομιλητή της, αποχωρεί από την κατάσταση. Δεν παραμένει να προσπαθεί μέχρι να εξαντληθεί, ούτε ανεβάζει τον τόνο της φωνής της, όπως έκανε στο παρελθόν.
Με τη βοήθεια της ψυχολόγου της, αντιλήφθηκε ότι η συμπεριφορά της να φωνάζει παρέπεμπε σε ένα πεντάχρονο παιδί που προσπαθεί να ακουστεί σε ένα σπίτι όπου κανείς δεν το ακούει. Αυτή η συνειδητοποίηση την βοήθησε να αλλάξει την προσέγγισή της και να υιοθετήσει πιο ώριμες και αποτελεσματικές μεθόδους επικοινωνίας.
Οι συνέπειες στην υγεία και ο λόγος της αλλαγής
Ο κύριος λόγος για αυτή την αλλαγή στην προσέγγισή της ήταν οι συνέπειες της συνεχούς έντασης στην υγεία της. Όπως ομολογεί, η δεκαετίες διαβίωσης μέσα στην ένταση είχαν αρνητικό αντίκτυπο. Έφτασε στο σημείο να πονάει το κεφάλι της όλη την ημέρα, αν έκανε το λάθος να φωνάξει σε κάποιον, γεγονός που την οδήγησε στην απόφαση να αλλάξει ριζικά τον τρόπο που αντιδρά στις συγκρούσεις.
Με πληροφορίες από: ow.gr