Αύξηση 31% των θανάτων από καρκίνο τα τελευταία χρόνια
Αειφόρος Ανάπτυξη, δύο λέξεις που κρύβουν το μέλλον των παιδιών μας, που όμως κρύβουν και πολύ υποκρισία. Την θηριωδία του Ηρώδη και την υποκρισία Πόντιου Πιλάτου.
Η Αειφόρος Ανάπτυξη θεσπίστηκε για να προστατεύσει τα παιδιά μας από την ανεξέλεγκτη ρύπανση του περιβάλλοντος, με νόμους και λήψη διεθνών αποφάσεων ώστε η γη να διατηρήσει και στο μέλλον την ικανότητά της να ευνοεί τη ζωή σ' όλη της την ποικιλία, την τήρηση των ορίων των φυσικών πόρων του πλανήτη και την εξασφάλιση της προστασίας του περιβάλλοντος. Αντ' αυτού απομυζούμε κάθε φυσικό πόρο εξασφαλίζοντας στα παιδιά μας ένα ζοφερό μέλλον.
Στην περιοχή μας βασιλεύει ο Ηρώδης, και σφάζει τα παιδιά μας όπως αναφέρουν στο υπό έκδοση φυλλαδίου τους ο Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων Σχολείων Οινοφύτων και το Ινστιτούτο Αειφόρου Ανάπτυξης και Πολιτισμού (Ι.Τ.Α.Π.) ψυχή του οποίου είναι ο αγωνιστής του περιβάλλοντος χημικός κ. Αθανάσιος Παντελόγλου.
Το σοβαρότερο από όλα είναι ότι μέσα από τα αρχεία Αδειών Ταφής ενορίας Αγίου Σπυρίδωνα Δήμου Οινοφύτων, συνάγεται το γεγονός ότι έχουν αυξηθεί δυσανάλογα οι θάνατοι από καρκίνο. Δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε κατά πόσο ευθύνεται η ρύπανση του περιβάλλοντος στην περιοχή μας, αλλά σίγουρα επιβαρύνει την υγεία μας.
Αντιγράφω από τον πρόλογο του φυλλαδίου την “απολογία” των γονέων: “Δεν είναι καθόλου ευχάριστο, για εμάς τους γονείς στα Οινόφυτα, το να συνεργαζόμαστε για την έκδοση ενός τέτοιου κειμένου. Θα μπορούσε άνετα να χαρακτηριστεί η ενέργειά μας αυτή, ως ομολογία και αναγνώριση της ανεπάρκειάς και ανικανότητας μας, να προστατέψουμε τις μικρές ζωές που γεννήσαμε, παραδίδοντάς τους ένα φιλόξενο κόσμο.
Η δυσάρεστη πραγματικότητα που αποκαλύπτεται πλέον με σαφήνεια μπροστά μας είναι η εξής: τα παιδιά μας απ’ την στιγμή της σύλληψης, μέσα στην κοιλιά της μάνας τους, έρχονται αντιμέτωπα με βαρέα μέταλλα και κάθε είδους ανθρωπογενείς τοξικές ουσίες με τις οποίες εμπλούτισε το νερό και τα τρόφιμα, η ασύδοτη δραστηριότητά μας. Μόλις δουν το φως και αρχίσουν ν’ αναπνέουν, τους προσφέρουμε ένα καταβρωμισμένο αέρα με επικίνδυνα αναπνεόμενα μικροσωματίδια που απελευθερώνουν τα ακοίμητα φουγάρα των εργοστασίων και τα τοξικά σκουπίδια που καίμε στις παράνομες χωματερές μας.
Κάνοντας πως δεν βλέπουμε τα παραπάνω, τα στέλνουμε στο σχολείο, να επενδύσουν στο αβέβαιο μέλλον τους. Στο σχολείο που το τοξικό νερό τρέχει στις βρύσες του και πολλές φορές εξ’ αιτίας του γνωστού πυρηνελαιουργείου, που βρίσκεται κοντά, στα πεντακόσια μέτρα, πιάνεται η ανάσα τους και δακρύζουν τα μάτια τους. Εκεί, ένα εκπαιδευτικό σύστημα μουδιασμένο και διαποτισμένο από την νοοτροπία «δημοσίου υπαλλήλου», θα τους διδάξει(;) το «ευ ζειν».
Εκεί θα τους μιλήσουν για την οικολογία, την ανάγκη να σωθεί η καρέτα-καρέτα, θα φυτέψουν ίσως και κάποιο δεντράκι, ενώ λίγα μέτρα πιο κάτω, κυλά ένα εφιαλτικό καρκινογόνο ποτάμι και κανείς δεν μιλά γι’ αυτό, για μην «στεναχωρηθούν» οι τοπικοί άρχοντες και πάψουν να είναι συνεργάσιμοι!
Θα τα στείλουμε και στην εκκλησία. Εκεί θα δουν τους «χριστιανούς» να προσεύχονται «υπέρ υγείας» και «υπέρ ευφορίας των καρπών της γης…». Αυτά δηλαδή που οι ίδιοι καταστρέφουμε στην καθημερινή μας πράξη, ζητούμε απ’ τον θεό να τα φτιάξει…
Τα παιδιά όμως είναι ευαίσθητα στην υποκρισία και γι’ αυτό ίσως τα βλέπουμε στους ναούς μας σπάνια. Εμείς δε, ασχολούμαστε μακάριοι, με το τι πρέπει να φάμε στις νηστείες, το πόσες αρτοκλασίες θα κάνουμε, πόσα τρισάγια και πολλά άλλα «πνευματικά», ανεχόμενοι παράλληλα να εκτίθενται τα παιδιά μας σε τεράστιο κίνδυνο, για τον οποίο «δεν βγάζουμε λέξη». Μέσα από το φυλλάδιο κατηγορείτε η εξουσία που δεν αναλαμβάνουν το πολιτικό κόστος μιας δυναμικής παρέμβασης στο πρόβλημα, και χρεώνονται το πολιτικό έγκλημα. Η συνέχεια του προλόγου των γονέων είναι ακόμη πιο σκληρή αναφέροντας “…Είμαστε μια κοινωνία όπου βασιλεύει μέχρι σήμερα ο Ηρώδης και όλοι εμείς οι υπόλοιποι, πολίτες, φορείς και θεσμοί, τρέχουμε σαν υπάκουα στρατιωτάκια του, να σφάξουμε τα βρέφη, ο καθένας με τον τρόπο του, αφού μας καλύπτει ο «νόμος» και προκειμένου να είμαστε «υπηρεσιακά εντάξει», όπως άλλωστε ήταν τότε και οι στρατιώτες του - εκτελούσαν διαταγή ανωτέρου.
Στα Οινόφυτα, για παράδειγμα, πίνουμε αρκετά χρόνια τώρα, νερό, εμπλουτισμένο με χρώμιο και νιτρικά. Καμία αρμόδια για την υγεία, κρατική υπηρεσία ή τοπική εξουσία δεν αντιδρά, αφού αυτά βρίσκονται «εντός των ορίων της ισχύουσας νομοθεσίας». Αδιάφορο αν η επιστημονική γνώση, οι γιατροί αλλά και η κοινή λογική λένε πως κάτι τέτοιο είναι αυτοκτονικό.
Μια όψη των συνεπειών καταδείχθηκε πρόσφατα με την καταγραφή και ανάλυση των αδειών ταφής του αρχείου της ενορίας μας.
Την τελευταία τετραετία αναγράφεται ως αιτία θανάτου ο καρκίνος, στο 31% των περιπτώσεων, ενώ το φυσιολογικό θα ήταν, σύμφωνα με τους γιατρούς, το 7%.
Με λίγα λόγια στην περιοχή μας πεθαίνουμε από καρκίνο περίπου τεσσερισήμισι φορές περισσότερο!!!
Και ενώ τα παραπάνω φαίνονται και είναι εφιαλτικά, κάθε γονιός που ξεχνά για λίγο τις σκοτούρες του και ρίχνει ένα βλέμμα στα παιδιά του, τότε αισθάνεται πως η ελπίδα δεν πέθανε. Ζωγραφίζεται στα αθώα χαμόγελα και φωλιάζει μέσα στα μικρά μάτια. Αυτά τα μάτια που μας κάνουν σήμερα, έστω και με πολύ καθυστέρηση, να φωνάζουμε ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ.
“Απαιτούμε καθαρό νερό, καθαρό αέρα, ορθή χρήση της γης, ανάπτυξη, όχι άναρχη, αλλά βιώσιμη και για όλους”.
Στη συνέχεια παρουσιάζεται από το φυλλάδιο η ζοφερή πραγματικότητα από τον κ. Παντέλογλου με στοιχεία η προχωρημένη ρύπανση του περιβάλλοντος στην περιοχή μας. Αυτό που κάνει εντύπωση είναι το τέλος της παρουσίασης του κ. Παντέλογλου που κλείνοντας αναφέρει: Η προσέλευση του κατάλληλου στελεχικού δυναμικού τοπικά, η πραγματική ελευθερία της δράσης για υλοποιήσεις, η έγκαιρη διάθεση πόρων και επενδυτικών κεφαλαίων πραγματικών, ο έλεγχος αποτελέσματος αλλά κυρίως η γνώση, είναι τα απαραίτητα συστατικά για να βγει βιώσιμο αποτέλεσμα. Και επειδή η ποιότητα των ενεργειών και των έργων πρέπει να μετριέται με έναν εύκολο δείκτη, προτείνουμε να καθιερωθεί ο εξής:
“Το πόσοι από τους επιχειρηματίες (αφεντικά) και πόσες από τις έδρες των επιχειρήσεων τους μαζί με τα στελέχη που έμμεσα ή άμεσα εργάζονται στην τοπική βιομηχανική παραγωγή, θα επιλέξουν τον τόπο αυτόν για μόνιμη κατοικία των ιδίων και των οικογενειών τους.
Είναι ξεκάθαρο ότι, μέχρι τώρα, οι έδρες, τα κεντρικά γραφεία, οι επιχειρούντες, τα στελέχη των γραφείων που αποφασίζουν το πρακτέο στον τόπο παραγωγής και οι οικογένειες τους, προτιμούν και επιλέγουν να μένουν εκτός και πέρα από την περιοχή μας. Εκεί δηλαδή που έχουν εγκαταστήσει την παραγωγική τους μονάδα. Τους θεωρούν τόπους «μιας χρήσης» μόνο”.
Για όσους δεν γνωρίζουν το Ινστιτούτο Τοπικής Αειφόρου Ανάπτυξης και Πολιτισμού (Ι.Τ.Α.Π.) είναι ένας οργανισμός «Mη Κερδοσκοπικού Χαρακτήρα», ένας «Mη Κυβερνητικός Οργανισμός» που λειτουργεί με την μορφή «Αστικής Μη Κερδοσκοπικής Εταιρίας» Η έδρα του είναι στα Οινόφυτα της Βοιωτίας και η δραστηριοποίηση του επικεντρώνεται στη νότια Βοιωτία και τη βορειοανατολική Αττική, περιοχές που προσδιορίζονται από τα όρια των δήμων Αυλώνας - Οινοφύτων - Σχηματαρίου - Τανάγρας και των όμορων περιοχών. Οι τόποι αυτοί συναποτελούν ίσως τον πιο δυναμικό χώρο άτακτης ρίψης βιομηχανιών και βιοτεχνιών, αστικών οικισμών και θερινής κατοικίας πάνω σε αγροτική γη κατά άτυπο, ανοργάνωτο και τυχαίο τρόπο εδώ και 40 χρόνια.
Το Ι.Τ.Α.Π. έχει σαν στόχο την αποτελεσματική προώθηση βιώσιμης και αειφόρας συνολικής τοπικής ανάπτυξης, μέσα από τη γνώση και την εξάπλωση της, ενώ είναι ανοικτό στην συμμετοχή πολιτών, θεσμών και φορέων που συμμερίζονται τους στόχους του και την προοπτική του.
Με ερώτησή του στους Υπουργούς ΠΕΧΩΔΕ και Ανάπτυξης, ρωτάει γιατί καθυστερεί η δημιουργία της νέας ΒΙ.ΠΕ. στην Τανάγρα που αναμένεται να αυξήσει την επιχειρηματικότητα και ανάπτυξη της περιοχής μας. Καλό θα είναι όμως να δοθούν και εγγυήσεις στους κατοίκους της περιοχής ότι θα τηρηθούν με θρησκευτική ευλάβεια οι νόμοι και όροι για την Αειφόρο Ανάπτυξη όχι μόνο στην νέα ΒΙ.ΠΕ., αλλά και στην παλαιά και άτυπη, άναρχη των περιοχών Οινοφύτων και Σχηματαρίου.
Ας αναλάβουν το πολιτικό κόστος και να συγκρουστούν με τα τεράστια οικονομικά συμφέροντα των βιομηχανιών.
Συντάκτης: Λιβέριος Πετρίδης
απο την εφημερίδα «Ανεξάρτητος Παρατηρητής»