Η ισχυρή αγάπη του Ελληνα για τη θάλασσα υπήρχε πάντοτε. Η τάση του όμως να αποκτήσει δικό του σκάφος καταγράφεται εντονότερα τα τελευταία δέκα χρόνια, ιδιαίτερα μετά την άνθηση του Χ.Α., το 1998 - 99. Τότε ήταν πολλοί εκείνοι που στράφηκαν στην αγορά ταχύπλοου φουσκωτού ή πλαστικού και το σκάφος τους εξελίχθηκε σε βασικό μέσο αναψυχής, προσφέροντας θερινές συγκινήσεις. Aπό το 2001 έως το 2005 οι πωλήσεις φουσκωτών 3 - 10 μέτρων αυξήθηκαν περίπου κατά 45%. Δυστυχώς (και) από τις θαλάσσιες μετακινήσεις και αναζητήσεις των νεοελλήνων δεν λείπουν η προχειρότητα, η άγνοια και η αμέλεια που οδηγούν σε ατυχήματα.
Η ασφάλεια δεν είναι δεδομένη από τη στιγμή που ο χειριστής του σκάφους δεν έχει στοιχειώδη ναυτική γνώση και αντίληψη. Επιπλέον, οι τυπικές εξετάσεις για δίπλωμα δεν εγγυώνται την ικανότητα του χειριστή να ανοιχτεί ακίνδυνα στα πελάγη, γιατί διεξάγονται εντός των ορίων ενός λιμανιού και σε σχετικά χαμηλές ταχύτητες. Η Ενωση Εκπαιδευτών Χειριστών Σκαφών αναφέρεται σε προβληματικές καταστάσεις με κάποιους που αναλαμβάνουν ρόλο καπετάνιου χωρίς να γνωρίζουν καν τα όρια του σκάφους, καθώς επίσης και σε «παραθυράκια» ή «λαδώματα» για την απόκτηση άδειας. Ενα δίπλωμα δεν σημαίνει τίποτα αν ο χειριστής δεν γνωρίζει ή αν δεν σέβεται τους κανόνες προτεραιότητας στη θάλασσα, αν δεν ξέρει καλά τους ναυτικούς χάρτες, αν δεν μπορεί να σταματήσει με ασφάλεια το σκάφος.
Πριν από τον απόπλου ο χειριστής του σκάφους αναψυχής θα πρέπει να ελέγχει εάν στο σκάφος υπάρχουν: τρία βεγγαλικά χεριού, ένα καπνογόνο, φορητός πυροσβεστήρας αφρού ή σκόνης, ένα λεπτό λευκό φανάρι, ένα κόκκινο στην αριστερή πλευρά κι ένα πράσινο στη δεξιά ή μια τρίφωτη λυχνία, ένα κυκλικό σωσίβιο με σχοινί τουλάχιστον 15 μέτρων, μια πλωτή άγκυρα, φαρμακείο, φακός, ραδιοτρανζίστορ, ένα ζευγάρι εφεδρικά κουπιά, σωσίβιες ζώνες για κάθε επιβαίνοντα και με επιπλέον προσαύξηση της τάξης του 10% επί του συνόλου των επιβαινόντων.
Κατά τον απόπλου ο χειριστής θα πρέπει ακόμη να ελέγχει τη μηχανή του σκάφους, τα ραδιοηλεκτρονικά μέσα, εάν είναι φορτισμένο το κινητό τηλέφωνο που υπάρχει στο σκάφος, να χαράσσει τη ρότα που θα ακολουθήσει, να έχει στην κατοχή του τα τηλέφωνα των λιμενικών σταθμών της περιοχής που θα ταξιδέψει και να ενημερώνει συγγενικά πρόσωπα για τον προορισμό και τον χρόνο επιστροφής.
Επίσης, θα πρέπει να κάνει έλεγχο στα «στεγανά», να ελέγχεται η επάρκεια καυσίμων, και βέβαια να ενημερώνεται από την ΕΜΥ για τις καιρικές συνθήκες.
Η ασφάλεια φουσκωτών και ταχύπλοων σκαφών υποβαθμίζεται στις ελληνικές θάλασσες για δύο κυρίως λόγους: Πρώτον δεν υπάρχει υποχρεωτική εκπαίδευση για την απόκτηση άδειας πλοήγησης και δεύτερον διαπιστώνεται στην πράξη έλλειμμα ναυτοσύνης, δηλαδή ναυτικής συνείδησης. Η Πανελλήνια Ενωση Εκπαιδευτών Υποψηφίων Χειριστών Ταχύπλοων Σκαφών έχει υποβάλει αρκετές φορές τις προτάσεις της στο υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας, αλλά μέχρι στιγμής δεν έχει εισακουστεί, δηλώνει στην «Κ» ο πρόεδρός της κ. Γ. Μάμαλης, ο οποίος καταγγέλλει παραθυράκια και «λαδώματα» στις εξετάσεις για την απόκτηση άδειας και υπενθυμίζει ότι γι’ αυτό το θέμα έχουν καταδικαστεί και τεθεί σε διαθεσιμότητα λιμενικοί.
«Δεν υπάρχει υποχρεωτική εκπαίδευση και δυστυχώς οι αρμόδιοι κωφεύουν. Οταν η γνώση των χειριστών δεν είναι καν στοιχειώδης, αυτομάτως υποβαθμίζεται και η ασφάλεια. Μάλιστα, σε αρκετές περιπτώσεις έχουμε διαπιστώσει παντελή άγνοια βασικών κανονισμών ναυσιπλοΐας αλλά και κανόνων προτεραιότητας στη θάλασσα», επισημαίνει ο κ. Μάμαλης.
Ο ίδιος αναφέρει ότι οι εξετάσεις για την απόκτηση διπλώματος δεν είναι ιδιαίτερα δύσκολες, απαιτούν συγκεκριμένους χειρισμούς και μάλιστα ο εξεταζόμενος ελέγχεται μόνο για την ικανότητα πλεύσης του μέσα στο λιμάνι. «Είναι δυνατόν αυτό και μόνο να μπορεί να πιστοποιήσει έναν χειριστή, ο οποίος αργότερα θα πλεύσει με μεγαλύτερη ταχύτητα σε ανοιχτή θάλασσα;» διερωτάται.
Από την πλευρά του ο εκπαιδευτής χειριστών ταχύπλοων σκαφών, κ. Β. Κολιόπουλος επισημαίνει ότι «κατ’ αρχήν χρειάζεται αρκετό διάβασμα, για να αποκτήσει τις απαραίτητες γνώσεις ο υποψήφιος χειριστής σκάφους. Ενας μήνας δεν είναι αρκετός, για να αποκτήσει κανείς δίπλωμα κάνοντας 4 - 5 μαθήματα ή και καθόλου. Γι’ αυτό και βγαίνουν πολλοί άσχετοι στη θάλασσα, οι οποίοι δεν γνωρίζουν το βασικό, δηλαδή πού σταματά το σκάφος και πώς ο ίδιος μπορεί να το σταματήσει. Δεν γνωρίζουν δηλαδή τα όρια του σκάφους.
Εμείς, ως εκπαιδευτές, επιμένουμε στη σωστή ναυτική αντίληψη, ναυτοσύνη, εμπειρία και ψυχραιμία. Επίσης, είναι υψίστης σημασίας να γνωρίζει ο χειριστής ποια σκάφη έχουν προτεραιότητα στη θάλασσα, να ξέρει άριστα τον χάρτη, να διαβάζει γεωγραφικό μήκος και πλάτος, να γνωρίζει πού έχει ξέρες, αβαθή αλλά και τις ταυτότητες των φάρων».
πηγή: kathimerini