Μία ενδιαφέρουσα επιλογή που μπορείτε να δείτε στο σινεμά είναι ο «Θρίαμβος». Πρόκειται για μία βουλγαρική ταινία με τη συνεργασία και Ελλήνων στην παραγωγή, σε σκηνοθεσία Κριστίνα Γκρόζεβα και Πέταρ Βαλχάνοφ, με πρωταγωνιστές τους Μαργκίτα Γιόσεβα, Μαρία Μπακάλοβα, και Τζούλιαν Κόστοβ.
Από την αρχή η ταινία θέλει να δηλώσει ότι «βασίζεται σε πραγματικά περιστατικά». Η υπόθεση αφορά την επαφή του βουλγαρικού στρατού με εξωγήινους σε άκρα μυστικότητα λίγο πριν την κατάρρευση του κομμουνισμού, με οδηγό μία γυναίκα- μέντιουμ, που μοιάζει να ελέγχει τους στρατιωτικούς. Ωστόσο, δεν μπορεί να ελέγξει ένα νεαρό κοριτσάκι με τα ίδια «προσόντα».
Το νεαρό κοριτσάκι μοιάζει να διαθέτει ανώτερες επικοινωνιακές δυνάμεις από την άτυπη «δασκάλα» του.
Αυτό που ακολουθεί φαντάζει υπερβατικό, καθώς βουλγαρική μονάδα στρατού ανοίγει ενεργειακά τούνελ, με σκοπό την επικοινωνία με εξωγήινους. Το μέντιουμ μοιάζει να παραληρεί, κάθε φορά που έρχεται σε επαφή με τον Γιολ, τον αρχηγό της εξωγήινης φυλής. Σκοπός η τελική επιμειξία των Βουλγάρων με αυτήν, ώστε να προκύψει ένα ανώτερο ανθρώπινο είδος, το οποίο θα κυβερνήσει τον κόσμο.
Το κοριτσάκι, με το ένστικτό του, σκάβει τη σήραγγα του έρωτα, σε λάθος τόπο και χρόνο. Τίποτα γύρω του, όπου όλα αποτελούν αντικείμενο μικροσυναλλαγών, δεν επιτρέπει τέτοιες αναζητήσεις. Με τη διορατική του δυνατότητα ανακαλύπτει ότι ο κόσμος που ψάχνουν όλοι είναι μέσα του, μέσα μας. Μόνος υποστηρικτής του ο στρατιωτικός πατέρας του, που μαζί με το συμβολισμό της σήραγγας, της διάτρησής της, την ερωτική πράξη και του κινηματογραφικού παραλληλισμού όλων αυτών, στοχεύουν στο πεδίο της ψυχανάλυσης, όχι πολύ εύστοχα, είναι αλήθεια. Η τελική σύγκρουση δείχνει το κοριτσάκι χαμένο, αλλά δεν είναι έτσι.
Τελικά, η νεαρή απελευθερώνει τις ενεργειακές της δυνάμεις και απελευθερώνεται. Στριφογυρνάει γύρω από τον εαυτό της, όπως το πράττει από την αρχή της ταινίας, τώρα όμως όχι για να βρει ενεργειακούς τόπους για εξωγήινους, μα από χαρά: έχει λυτρωθεί η ίδια, έχει απελευθερωθεί η πατρίδα της.
Το σκηνοθετικό δίδυμο των Γκρόζεβα και Βαλχάνοφ έχει δώσει δείγματα της δυνατότητάς του να ακροβατεί ανάμεσα στο ρεαλιστικό και την υπέρβαση, με τις ταινίες του «Δόξα» και «Μάθημα». Τώρα ασκείται στο ίδιο πεδίο, με τη συνεργασία και Ελλήνων στην παραγωγή, όπως του κορυφαίου Γιώργου Μαυροψαρίδη, στο μοντάζ και του Θοδωρή Οικονόμου στη μουσική. Παρά ταύτα, το μέγεθος της αναπαράστασης ενός τέτοιου σουρεαλιστικού θέματος απαιτεί αρτιότερη και πλουσιότερη παραγωγή, από το στρίμωγμα ενός συνεργείου σε μια περιορισμένη έκταση γης.
Γίνεται φανερή η περιπαικτική διάθεση απέναντι σε οποιαδήποτε δοξασία περί φυλετικής ανωτερότητας (εμμέσως και εναντίον κάθε εθνικισμού). Ταυτοχρόνως, παίρνουμε μια γεύση των προθέσεων της τεχνητής νοημοσύνης του σήμερα, μάλλον με αφελή αναγωγή. Εκείνο που σίγουρα γνωρίζει άρτια περιγραφή είναι η οργάνωση του βουλγαρικού στρατού, λίγο πριν την πτώση του κομμουνισμού και η σχεδόν κωμικού τύπου οργάνωση και παντοδυναμία του. Πίσω του καιροφυλακτεί η σαθρότητα, αυτήν που εντέλει θα φέρει την κατάρρευση. Γύρω από όλα τούτα αρθρώνεται κάτι ανάμεσα σε κωμωδία και δράμα, με έντονες δόσεις σουρεαλισμού (εξ αυτού και η αρχική δήλωση περί πραγματικών περιστατικών).
Πηγή: topontiki.gr