Ο Σταμάτης Φασουλής παρουσιάζει την εξομολογητική παράσταση «Το θέατρο ή τη ζωή σου», όπου αφηγείται τη δική του ιστορία. Πρόκειται για μια αφήγηση συνυφασμένη με την τέχνη και τους σημαντικούς καλλιτέχνες που καθόρισαν την πορεία του, προσφέροντας μια φυγή από το σημερινό αδιέξοδο.
Σε έναν κόσμο όπου το φτεροκόπημα της ελπίδας μόλις ξεχωρίζει από τους άλλους θορύβους και το παρελθόν έχει θαφτεί στους λαβυρίνθους της μνήμης, ο ηθοποιός έρχεται να μας θυμίσει πρόσωπα και καταστάσεις. Η παράσταση συνδυάζει την ποίηση με το λαϊκό πνεύμα, τη συγκίνηση με τον αυτοσαρκασμό, και τις έξυπνες ατάκες με τη μελαγχολία.
Τα πρώτα βήματα από τη Σαλαμίνα στο Εθνικό Θέατρο
Η αφήγηση του Σταμάτη Φασουλή ξεκινά από την παιδική του ηλικία στη Σαλαμίνα, όπου είχε την παρθενική του επαφή με το θέατρο της Βέμπο. Αυτή η εμπειρία τον οδήγησε στην απόφαση να γίνει ηθοποιός, σηματοδοτώντας την αρχή μιας μακράς και σημαντικής πορείας στον χώρο της τέχνης.
Στη συνέχεια, ο Φασουλής αναφέρεται στις εξετάσεις του στις δραματικές Σχολές του Κουν και του Εθνικού Θεάτρου. Παρόλο που έγινε δεκτός και από τις δύο σχολές, επέλεψε να φοιτήσει στο Εθνικό, όπου είχε την ευκαιρία να μαθητεύσει κοντά σε σπουδαίους δασκάλους, όπως ο Αλέξης Μινωτής, η Κατίνα Παξινού και ο Άγγελος Τερζάκης. Αυτά τα πρώτα χρόνια διαμόρφωσαν τη βάση της καλλιτεχνικής του ταυτότητας και τον προετοίμασαν για την πορεία που θα ακολουθούσε.
Πολιτιστική αντίσταση και ανανέωση στην επιθεώρηση
Σημαντικοί σταθμοί στην πορεία του Σταμάτη Φασουλή υπήρξαν το Ελεύθερο Θέατρο στο Άλσος Παγκρατίου, το οποίο αναδείχθηκε σε βασικό κύτταρο πολιτιστικής αντίστασης κατά τη διάρκεια της δικτατορίας. Εκεί, μέσα σε ένα κλίμα καταπίεσης, η τέχνη βρήκε τρόπο να εκφραστεί και να αντισταθεί.
Μετά τη Μεταπολίτευση, η Ελεύθερη Σκηνή αποτέλεσε έναν ακόμα καθοριστικό σταθμό, καθώς άλλαξε την ιστορία της νεοελληνικής επιθεώρησης. Μέσα από αυτές τις πρωτοβουλίες, ο Σταμάτης Φασουλής συμμετείχε ενεργά στη διαμόρφωση του θεατρικού τοπίου της εποχής, συμβάλλοντας στην ανανέωση και την εξέλιξη της σκηνικής τέχνης στην Ελλάδα.
Συναντήσεις με λαμπερές προσωπικότητες
Η ζωή και η καριέρα του Σταμάτη Φασουλή σημαδεύτηκαν από τις γνωριμίες του με λαμπερές προσωπικότητες του θεάτρου και της τέχνης, οι οποίες τον επηρέασαν βαθιά. Μεταξύ αυτών συγκαταλέγονται ο μέγας Κάρολος Κουν, ο Δημήτρης Χορν και η Έλλη Λαμπέτη, μορφές που άφησαν ανεξίτηλο το στίγμα τους στον ελληνικό πολιτισμό.
Εκτός από αυτές τις εμβληματικές φυσιογνωμίες, ο Φασουλής αναφέρεται και σε άλλα πρόσωπα, κάποια πιο κοντινά και άλλα πιο μακρινά, που έπαιξαν ρόλο στη ζωή του. Μεταξύ αυτών είναι η Μελίνα Μερκούρη, η Αλίκη Βουγιουκλάκη, η Άννα Παναγιωτοπούλου, η Μαρινέλλα, ο Μάνος Χατζιδάκις και η Μπέτυ Καλογεροπούλου. Στην παράσταση, το ζητούμενο δεν είναι μια απλή αναφορά σε αυτά τα μυθικά ονόματα, αλλά η σκιαγράφηση των χαρακτήρων τους, η προσωπική σχέση μαζί τους, ακόμα και η αποκάλυψη κάποιων παρασκηνιακών ευτράπελων στιγμών τους.
Η αφηγηματική φινέτσα και οι μουσικοί συνοδοιπόροι
Στην παράσταση «Το θέατρο ή τη ζωή σου», ο Σταμάτης Φασουλής διασχίζει όλη την γκάμα των εκφραστικών του μέσων, χρησιμοποιώντας λιτότητα, φινέτσα, πυκνότητα, καθώς και πεδία σαρκασμού και ειρωνείας. Παρόλα αυτά, όπως ο ίδιος επαναλαμβάνει συνεχώς, «δεν προλαβαίνει» να τα πει όλα, μια φράση που υπογραμμίζεται και από το τραγούδι που έγραψε ειδικά για την παράσταση ο Σταμάτης Κραουνάκης.
Οι πληθωρικές αναμνήσεις του, ενταγμένες στο αίτημα του έργου, αναγκαστικά «συρρικνώνονται» μέσα σε ράφια, σε ντουλάπια και συρτάρια. Αυτό, ωστόσο, δεν μειώνει την αξία της αφήγησης, καθώς ο στόχος είναι η ανάδειξη της προσωπικής σχέσης με τα πρόσωπα και τα γεγονότα, πέρα από την απλή αναφορά τους.
Στη σκηνή, συνοδοιπόροι του Σταμάτη Φασουλή είναι τρεις άξιοι μουσικοί: ο Παναγιώτης Τσεβάς, ο Δημήτρης Κίκλης και η Μυρσίνη Αχαλινωτοπούλου. Οι μουσικοί χρησιμοποιούνται και ως εργαλείο για την αφήγηση των εμπειριών του Φασουλή, με φράσεις όπως «Θυμίστε μου μετά να πω εκείνο ή το άλλο». Μέσα από αυτή τη συνεργασία, ο ηθοποιός μοιράζεται τις προσωπικές του επιτυχίες και αποτυχίες, τους έρωτες, την ανασφάλεια, τις απώλειες, τους αγώνες, την απογοήτευση, αλλά και εκείνες τις γενναιόδωρες μέρες που ένιωσε πως μπόρεσε να νικήσει τους δαίμονές του.
Με πληροφορίες από: Topontiki