Ο μονόλογος «Πόσα τσιγάρα έχω καπνίσει από τότε που έφυγες», μία παράσταση που απέσπασε θετικές εντυπώσεις την περασμένη σεζόν, επιστρέφει στη σκηνή του Θεάτρου του Νέου Κόσμου. Οι παραστάσεις του δεύτερου κύκλου ξεκινούν επίσημα στις 16 Νοεμβρίου, προσφέροντας ξανά στο κοινό μια βαθιά εξερεύνηση των χαμένων σχέσεων και των ανεξήγητων αποχωρήσεων. Το έργο επιχειρεί να προσεγγίσει το φαινόμενο του ghosting, δηλαδή την ξαφνική και απότομη διακοπή κάθε μορφής επικοινωνίας χωρίς προειδοποίηση ή εξήγηση.
Ο δεύτερος κύκλος παραστάσεων
Μετά την επιτυχημένη πορεία της την προηγούμενη σεζόν, η παράσταση «Πόσα τσιγάρα έχω καπνίσει από τότε που έφυγες» ετοιμάζεται να υποδεχθεί ξανά τους θεατές. Ο δεύτερος χρόνος παραστάσεων ξεκινάει επίσημα στις 16 Νοεμβρίου, με το Θέατρο του Νέου Κόσμου να φιλοξενεί και πάλι αυτόν τον ιδιαίτερο μονόλογο. Η επιστροφή του έργου σηματοδοτεί τη συνεχιζόμενη απήχησή του στο κοινό, το οποίο είχε αγκαλιάσει την προσπάθεια κατανόησης των ανθρώπινων σχέσεων και των απρόβλεπτων διακοπών τους.
Ο μονόλογος αυτός, που κατάφερε να ξεχωρίσει, απευθύνεται σε όλους εκείνους που βίωσαν την απουσία κάποιου αγαπημένου προσώπου, το οποίο έφυγε χωρίς να πει μια λέξη. Είναι μια φωνή για όσους «πήγαν για τσιγάρα και δεν ξαναγύρισαν», αφήνοντας πίσω τους ένα δυσαναπλήρωτο κενό και μια σειρά από αναπάντητα ερωτήματα που βασανίζουν τη μνήμη και την ψυχή.
Η θεματική του έργου και το φαινόμενο του ghosting
Η παράσταση αποτελεί μια βαθιά βουτιά στις ανθρώπινες σχέσεις και τις συνέπειες των απρόσμενων αποχωρήσεων. Εστιάζει στις χαμένες ώρες, στις χαμένες αγκαλιές και σε όλα εκείνα τα λόγια που δεν πρόλαβε να πει κανείς. Μέσα από τον μονόλογο, γίνεται μια ειλικρινής προσπάθεια να κατανοηθεί το φαινόμενο του ghosting, το οποίο ορίζεται ως η ξαφνική και απότομη διακοπή κάθε μορφής επικοινωνίας με κάποιον, χωρίς καμία προειδοποίηση ή εξήγηση. Αυτή η πρακτική αφήνει συχνά τα άτομα που μένουν πίσω με αισθήματα σύγχυσης και εγκατάλειψης.
Το έργο αναδεικνύει τις συναισθηματικές επιπτώσεις αυτών των αποχωρήσεων, φωτίζοντας τον τρόπο που η απουσία ενός προσώπου μπορεί να διαταράξει την ψυχική ισορροπία. Η σκηνική αφήγηση προσπαθεί να δώσει φωνή σε όσα δεν ειπώθηκαν και να εξερευνήσει τον πόνο που προκαλείται από την έλλειψη ενός αποχαιρετισμού ή μιας αιτιολογίας, δημιουργώντας μια αίσθηση κενού που είναι δύσκολο να γεφυρωθεί.
Ερωτήματα για την ταυτότητα και τη μνήμη
Ένα από τα κεντρικά ερωτήματα που θέτει η παράσταση είναι το πώς ορίζεται η ταυτότητα ενός ατόμου όταν κάποιος σημαντικός φεύγει από τη ζωή του. Εξετάζει πώς το σώμα, η μνήμη και το παρόν λειτουργούν κάτω από αυτές τις συνθήκες, όταν η απουσία γίνεται τόσο έντονη που επηρεάζει κάθε πτυχή της ύπαρξης. Η μνήμη, όπως αναφέρεται στο έργο, συχνά «τα χαλάει όλα, τα θολώνει, τα μπερδεύει, δημιουργεί μια άλλη πραγματικότητα», καθιστώντας ακόμα πιο δύσκολη την επεξεργασία της απώλειας και την αποδοχή της νέας κατάστασης.
Ο μονόλογος εκφράζει με ένταση τον εσωτερικό αγώνα και τον πόνο που προκαλεί η απουσία, μέσα από φράσεις όπως «Δεν το αντέχω αυτό που συμβαίνει στο σώμα μου τώρα που λείπεις». Αυτή η φράση υπογραμμίζει τη σωματική και ψυχική δυσφορία που βιώνει κάποιος όταν ένα αγαπημένο πρόσωπο αποχωρεί ξαφνικά, αφήνοντας πίσω του ένα συναισθηματικό κενό που είναι δύσκολο να διαχειριστεί. Η παράσταση προσκαλεί το κοινό να αναλογιστεί τις δικές του εμπειρίες απώλειας και απουσίας.
Σκηνές και καταλληλότητα
Η παράσταση «Πόσα τσιγάρα έχω καπνίσει από τότε που έφυγες» περιέχει σκηνές σεξουαλικού περιεχομένου, γεγονός που την καθιστά κατάλληλη για θεατές άνω των 16 ετών. Αυτή η επισήμανση είναι σημαντική για το κοινό που επιθυμεί να παρακολουθήσει το έργο, διασφαλίζοντας ότι η θεματική και η σκηνική της παρουσίαση είναι συμβατές με τις προσδοκίες και την ηλικία των θεατών.
Ο μονόλογος, με την ωμή ειλικρίνειά του, φωνάζει σε όλους αυτούς που έφυγαν χωρίς να πουν μια λέξη, σε εκείνους που άφησαν πίσω τους κενά και ερωτήματα. Μέσα από την αφήγηση, το έργο προσπαθεί να δώσει μια μορφή στην αόρατη πληγή της εγκατάλειψης, προσφέροντας μια σκηνική εμπειρία που αγγίζει βαθιά τις ανθρώπινες ευαισθησίες και τις συνέπειες των ανείπωτων αποχαιρετισμών.
Με πληροφορίες από: Topontiki