Δύο νέες κινηματογραφικές παραγωγές, το «Wild horse nine» και το «Nightborn», εξερευνούν τις ποικίλες διαστάσεις του φόβου, από τα ανεξήγητα μυστήρια της ανθρώπινης ύπαρξης έως τις σκοτεινές πτυχές της μητρότητας. Η πρώτη ταινία εκτυλίσσεται στο απομακρυσμένο Νησί του Πάσχα, ενώ η δεύτερη μεταφέρει τους θεατές στην εξοχή της Φινλανδίας. Και στις δύο περιπτώσεις, ο τρόμος παίρνει τόσο ψυχολογική όσο και πραγματική διάσταση, προσφέροντας διαφορετικές προσεγγίσεις στο είδος.
«Wild horse nine»: Μυστήριο και ψυχολογικός τρόμος στο νησί του Πάσχα
Στο «Wild horse nine», ο σκηνοθέτης Κρις Μακ Ντόνα εκμεταλλεύεται την ήδη «τρομακτική δουλειά» δύο πρακτόρων της CIA, μεταφέροντας την ιστορία στο δυσπρόσιτο Νησί του Πάσχα, γνωστό και ως Ράπα Νούι. Εκεί, οι δύο πράκτορες βρίσκονται χωρίς να αντιλαμβάνονται πλήρως το νόημα της εντολής που έχουν λάβει από το αφεντικό τους. Το μόνο σίγουρο είναι ότι προετοιμάζονται για το επικείμενο πραξικόπημα του Πινοσέτ, το οποίο αναμένεται να συμβεί στη Χιλή το 1973.
Ωστόσο, η πραγματική τους αντιπαράθεση δεν είναι μόνο με εξωτερικούς κινδύνους, αλλά κυρίως με τους ίδιους τους εαυτούς τους και τους φόβους τους. Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους συναντάμε τους Τζον Μάλκοβιτς, Σαμ Ρόγκγουελ, Αλίνα Σάλας, Τομ Γουέιτς και Στίβ Μπουσεμί, οι οποίοι ζωντανεύουν τους χαρακτήρες σε ένα περιβάλλον γεμάτο μυστήριο.
Η ανδρική φιλία και οι ακατανόητες αποστολές
Ο Κρις Μακ Ντόνα, ειδικευμένος σε ταινίες ανδρικής φιλίας, γνωστές ως «buddy buddy», στήνει για μία ακόμη φορά το κινηματογραφικό του σκηνικό πάνω στη σχέση δύο πρακτόρων της CIA. Το Νησί του Πάσχα, με τα περίεργα αγάλματά του, τα μοάι, απλώνει τη σκιά του πάνω στους δύο ήρωες, ενισχύοντας την ατμόσφαιρα. Ο ένας από τους δύο, ο Κρις, τον οποίο υποδύεται ο Τζον Μάλκοβιτς, βρίσκεται στον προθάλαμο του θανάτου, ταλαιπωρημένος από μία ασθένεια που τον έχει καταστήσει μορφινομανή.
Η σύνδεση των δύο ανδρών παρουσιάζεται ως μία παράταιρη αρμονία. Παρά τις εντελώς διαφορετικές προσωπικότητές τους, διατηρούν ο ένας για τον άλλον τη ζεστασιά μιας σχεδόν ακατανόητης φιλίας. Πολλά στοιχεία παραμένουν ακατανόητα μέσα στο φιλμ, όπως ο ακριβής λόγος της αποστολής τους, η παρελθοντική δράση του Κρις σε διάφορες αποστολές, μία εκ των οποίων σχετίζεται με τη δολοφονία του Κένεντι, καθώς και ο ρόλος των αλόγων που είναι διάσπαρτα στο Ράπα Νούι. Ακόμη και ο ίδιος ο τίτλος της ταινίας, με το «nine», μοιάζει με έναν μαγικό αριθμό, θυμίζοντας τις «Τρεις πινακίδες του Έμπιγκ στο Μιζούρι» του ίδιου σκηνοθέτη, όπου οι αριθμοί αποτελούν ένα επαναλαμβανόμενο σημείο αναφοράς, εδώ όμως πιο δυσερμήνευτο.
Ανεξήγητα μυστήρια και ο φόβος του θανάτου
Το μυστήριο διαπερνά την ταινία σε πολλά επίπεδα. Τα τεράστια αγάλματα μοάι, των οποίων δεν γνωρίζουμε ούτε το πώς ούτε το γιατί κατασκευάστηκαν, προσθέτουν στην αίσθηση του ανεξήγητου. Αντίστοιχα, τα όσα συνέβησαν στη δολοφονία του Κένεντι παραμένουν ακατανόητα, με τον πράκτορα Κρις να διατείνεται ότι διαθέτει ένα φιλμάκι super 8, το οποίο είναι καλύτερο από το γνωστό του Ζαπρούντερ.
Σε όλο αυτό το πλαίσιο, ακατανόητο ίσως είναι και το ίδιο το μυστήριο του θανάτου, το οποίο με τον έναν ή τον άλλον τρόπο απειλεί τους ήρωες καθ’ όλη τη διάρκεια της ιστορίας. Το πλέγμα αυτού του μυστηρίου, που διατρέχει την ταινία, δημιουργεί μια ατμόσφαιρα όπου ο φόβος και το ανεξήγητο κυριαρχούν.
«Nightborn»: Ο τρόμος της μητρότητας στη Φινλανδία
Από την άλλη πλευρά, το «Nightborn» της πρωτοεμφανιζόμενης Φινλανδής σκηνοθέτιδας Χάνα Μπέργκχολμ, αντλεί έμπνευση από τη μητρότητα, μετατρέποντάς την σε ένα σκηνικό όπου η μητέρα ζει ανάμεσα στην πραγματικότητα και στις φοβίες της. Η ταινία εκτυλίσσεται στην εξοχή της μακρινής Φινλανδίας, δημιουργώντας μία ατμόσφαιρα που ενισχύει τον ψυχολογικό τρόμο.
Η Μπέργκχολμ εστιάζει στις δυνατότητες της μητρότητας να γίνει πηγή φόβου και αγωνίας, εξερευνώντας τις σκοτεινές της πλευρές. Η ιστορία αναδεικνύει πώς οι εσωτερικές ανησυχίες και οι εξωτερικές πιέσεις μπορούν να μετατρέψουν την καθημερινότητα σε ένα πεδίο μάχης με τον ίδιο τον εαυτό, όπου η πραγματικότητα συγχέεται με τους πιο βαθιούς φόβους.
Διαφορετικές προσεγγίσεις και η εμπειρία του σκηνοθέτη
Ενώ και οι δύο ταινίες προσεγγίζουν τον τρόμο, οι σκηνοθετικές τους προσεγγίσεις διαφέρουν σημαντικά. Ο Κρις Μακ Ντόνα, με την εμπειρία του, καταφέρνει να διαχειριστεί πολύ καλύτερα το υλικό του σε σύγκριση με την πρωτοεμφανιζόμενη Φινλανδή Χάνα Μπέργκχολμ. Στο «Wild horse nine», ο Μακ Ντόνα αξιοποιεί την ήδη «τρομακτική δουλειά» των πρακτόρων της CIA ως βάση για τον ψυχολογικό τρόμο.
Αντίθετα, η Μπέργκχολμ στο «Nightborn» αντλεί από τη μητρότητα τις δυνατότητές της να μετατραπεί σε ένα σκηνικό όπου η μητέρα ζει ανάμεσα στην πραγματικότητα και στις φοβίες της. Και οι δύο ταινίες προσφέρουν μία ενδιαφέρουσα ματιά στις πολλές μορφές που μπορεί να λάβει ο τρόμος, είτε μέσω των μυστηρίων της ανθρώπινης ύπαρξης είτε μέσα από τις σκοτεινές πλευρές της μητρότητας.
Με πληροφορίες από: Topontiki