Ο συγγραφέας Μηνάς Βιντιάδης παραχώρησε συνέντευξη στο topontiki.gr, με αφορμή την πρώτη πανελλήνια παρουσίαση του νέου του θεατρικού έργου, «Το μισό του μηδέν». Η παράσταση ανεβαίνει από το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, σε σκηνοθεσία του Γιώργου Κιουρτσίδη, στο Μικρό Θέατρο της Μονής Λαζαριστών. Το έργο, που ξεκίνησε να παρουσιάζεται από την Παρασκευή 2 Οκτωβρίου, εστιάζει στην ανθρώπινη φύση και στα περίπλοκα παιχνίδια του μυαλού, τα οποία συχνά θολώνουν τα όρια μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας.
Η πρεμιέρα του έργου και οι συντελεστές
Το θεατρικό έργο του Μηνά Βιντιάδη, με τίτλο «Το μισό του μηδέν», παρουσιάζεται για πρώτη φορά πανελληνίως από το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος. Η σκηνοθεσία της παράστασης φέρει την υπογραφή του Γιώργου Κιουρτσίδη, ενώ οι παραστάσεις ξεκίνησαν την Παρασκευή 2 Οκτωβρίου.
Ο χώρος που φιλοξενεί το νέο αυτό εγχείρημα είναι το Μικρό Θέατρο της Μονής Λαζαριστών. Ο συγγραφέας, με αφορμή αυτή την πρεμιέρα, μίλησε για τους λόγους που τον οδήγησαν στη συγγραφή του συγκεκριμένου έργου και για το θέμα που πραγματεύεται.
Τα παιχνίδια του μυαλού και η ανθρώπινη μνήμη
Στην καρδιά του έργου βρίσκεται μια βαθιά ανθρώπινη ιστορία, γεμάτη συναίσθημα, που θέτει το ερώτημα πώς τα παιχνίδια του μυαλού μπορούν να συγχέουν τη φαντασία με την πραγματικότητα. Ο Μηνάς Βιντιάδης περιγράφει τον κεντρικό ήρωα ως έναν άντρα που γίνεται έρμαιο του ίδιου του μυαλού του. Το μυαλό του τον οδηγεί να πιστεύει ότι οι αναμνήσεις του είναι πιστά αντίγραφα στιγμών από το παρελθόν.
Ωστόσο, στην πραγματικότητα, αυτές οι αναμνήσεις είναι μικρές ιστορίες που ξαναγράφονται κάθε φορά που τις ανακαλεί στη μνήμη του. Ο συγγραφέας σημειώνει χαρακτηριστικά ότι ο ήρωας «νομίζει ότι γνωρίζει ποιος είναι, μέχρι που, σιγά σιγά, γίνεται κάποιος άλλος». Μέσα από αυτή τη διαδρομή, το έργο του Μηνά Βιντιάδη επιδιώκει να μεταδώσει το μήνυμα ότι ο άνθρωπος δεν ορίζεται μόνο από όσα θυμάται, αλλά και από όσα αισθάνεται, τονίζοντας πως όσα το μυαλό κρύβει, η καρδιά μπορεί να τα θυμάται.
Οι πολλαπλές όψεις της ανθρώπινης φύσης
«Το μισό του μηδέν» χαρακτηρίζεται από τον συγγραφέα ως ένα βαθιά ανθρώπινο κείμενο, γραμμένο με τρυφερότητα και ευαισθησία. Τα πρόσωπα του έργου καλούνται να αντιμετωπίσουν τις απρόβλεπτες εκδοχές της ζωής, είτε αυτές προκύπτουν από την τύχη είτε από την ατυχία. Μέσα από αυτές τις δοκιμασίες, αποκαλύπτονται οι πολλαπλές όψεις της ανθρώπινης φύσης.
Ο Μηνάς Βιντιάδης χειρίζεται με δεξιοτεχνία τα διαφορετικά επίπεδα τόπου και χρόνου, δημιουργώντας ένα σκηνικό σύμπαν όπου η φαντασία και η πραγματικότητα διαπλέκονται. Το έργο ακροβατεί συνεχώς ανάμεσα στο όνειρο και τον εφιάλτη, τη φαντασία και την πραγματικότητα, προσφέροντας μια πολυδιάστατη οπτική.
Διερευνώντας τις ανθρώπινες σχέσεις
Ο συγγραφέας χρησιμοποιεί το εύρημα του αναπάντεχου γεγονότος ως εργαλείο για να δοκιμάσει τα όρια των ανθρώπινων σχέσεων. Μέσα από αυτό, διερευνά την ειλικρίνεια, την αγάπη και τη σταθερότητα που χαρακτηρίζουν αυτές τις σχέσεις. Η προσέγγισή του διεισδύει κάτω από την επιφάνεια των κοινωνικών συμβάσεων, αποκαλύπτοντας βαθύτερες αλήθειες.
Εκτός από την υπόθεση του έργου, ο Μηνάς Βιντιάδης αναφέρθηκε και στους ηθοποιούς που συμμετέχουν στην παράσταση. Τόνισε ότι χρησιμοποίησε ακριβώς αυτούς που επιθυμούσε, οι οποίοι είναι ηθοποιοί του ΚΘΒΕ και παίζουν αποκλειστικά σε αυτή την παράσταση.
Η αφοσίωση των ηθοποιών και το μήνυμα της καρδιάς
Ο συγγραφέας εξέφρασε την άποψή του σχετικά με την αφοσίωση των ηθοποιών, δηλώνοντας χαρακτηριστικά: «Ο ηθοποιός δεν δίνει τον καλύτερό του εαυτό όταν πολυδιασπάται σε πολλές δουλειές ταυτόχρονα». Αυτή η δήλωση υπογραμμίζει τη σημασία της πλήρους αφοσίωσης σε ένα μόνο έργο για την επίτευξη της βέλτιστης ερμηνείας.
Κλείνοντας τη συζήτηση, ο Μηνάς Βιντιάδης επανέλαβε την κεντρική ιδέα του έργου και τη φιλοσοφία του, λέγοντας: «Όταν το μυαλό ξεχνάει, τότε η καρδιά θυμάται». Η φράση αυτή συνοψίζει τη βαθιά ανθρώπινη διάσταση του έργου και την πεποίθηση ότι τα συναισθήματα μπορούν να διατηρήσουν ζωντανές μνήμες, ακόμα και όταν η λογική αδυνατεί.
Με πληροφορίες από: Topontiki