Η νέα ταινία του Πάτρικ Μακ Κίντλεϊ, με τίτλο «Το φορτίο», έρχεται να προσθέσει μια ακόμα περιπέτεια στις κινηματογραφικές αίθουσες. Το φιλμ αφηγείται την ιστορία ενός κατάδικου ο οποίος, μετά από μια άδικη φυλάκιση, προσπαθεί να επανασυνδεθεί με την κόρη του. Η υπόθεση, αν και με δυναμικό ξεκίνημα, εξελίσσεται σε μια τυπική περιπέτεια, αφήνοντας την αίσθηση ότι θα μπορούσε να είναι κάτι περισσότερο από αυτό που τελικά παρουσιάζει.
Η υπόθεση και η αρχική ιδέα
Στο επίκεντρο της ιστορίας βρίσκεται ο Μέρφι, ένας άνδρας που καταδικάστηκε σε καταναγκαστικά έργα, πιθανόν άδικα, μετά από ένα επεισόδιο. Η φυλάκισή του τον οδήγησε στην απώλεια της ελευθερίας του και, κυρίως, στην απομάκρυνση από την αγαπημένη του κόρη, την οποία μεγάλωνε ως χήρος. Ο διευθυντής της φυλακής, σε μια απρόσμενη κίνηση, του προσφέρει μια μοναδική ευκαιρία.
Η ευκαιρία αυτή συνίσταται στην ανάκτηση της ελευθερίας του και της αγκαλιάς της κόρης του, υπό την προϋπόθεση ότι θα μεταφέρει με ασφάλεια ένα φορτίο χρυσού. Η αποστολή αυτή πρέπει να εκτελεστεί κάτω από εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες, θέτοντας τον Μέρφι και την ομάδα του σε έναν αγώνα ενάντια στον χρόνο και τους κινδύνους.
Η σεναριακή ιδέα της ταινίας παραπέμπει άμεσα σε κλασικά έργα του κινηματογράφου, όπως το «Μεροκάματο του τρόμου» και τον «Θησαυρό της Σιέρα Μάντρε». Αυτή η αναφορά δημιουργεί αρχικά προσδοκίες για μια περιπέτεια με βάθος, η οποία θα μπορούσε να εξερευνήσει τις ανθρώπινες σχέσεις και τους χαρακτήρες κάτω από συνθήκες ακραίου κινδύνου.
Χαμένη ευκαιρία για εμβάθυνση χαρακτήρων
Παρά τις αρχικές υποσχέσεις, η ταινία του Πάτρικ Μακ Κίντλεϊ αδυνατεί να εμβαθύνει στους χαρακτήρες της. Η παρουσίαση των έξι ατόμων που αναλαμβάνουν τη μεταφορά του φορτίου, καθώς και μιας γυναίκας, χαρακτηρίζεται ως επίπεδη. Αυτή η επιλογή ανατρέπει τις δυνατότητες για μια μελέτη των χαρακτήρων και των σχέσεων που θα μπορούσαν να διαμορφωθούν σε ένα τέτοιο περιβάλλον.
Ο αγώνας για επιβίωση κυριαρχεί, οδηγώντας σε καταστάσεις όπου οι ηθικές αναστολές υποχωρούν, και η λογική του «ο θάνατός σου, η ζωή μου» επικρατεί. Ωστόσο, η ταινία δεν προσφέρει την απαραίτητη εμβάθυνση στις συμπεριφορές των πρωταγωνιστών, ούτε αιτιολογεί επαρκώς την παρουσία της γυναίκας στην ομάδα, η οποία μοιάζει «εκβιαστική».
Ο Αμερικανός σκηνοθέτης δεν καταφέρνει να διαχειριστεί το υλικό του με έναν εμπνευσμένο τρόπο, ώστε να προσδώσει στο τελικό αποτέλεσμα κάτι το διαφορετικό ή το αξιομνημόνευτο. Η έλλειψη βάθους στην ανάπτυξη των χαρακτήρων αποτελεί ένα από τα βασικά μειονεκτήματα του φιλμ, καθώς περιορίζει την ταύτιση του θεατή και την κατανόηση των κινήτρων τους.
Ο ρόλος της φύσης και οι συγκρούσεις
Στην εξίσωση της περιπέτειας, ο Μακ Κίντλεϊ προσθέτει και τη φύση, η οποία λειτουργεί ως ένα επιπλέον εμπόδιο στην αποστολή. Ωστόσο, και σε αυτή την περίπτωση, η φύση δεν αποκτά έναν ουσιαστικό, πρωταγωνιστικό ρόλο. Αντί να αποτελέσει ένα ισχυρό στοιχείο που διαμορφώνει την πλοκή και τους χαρακτήρες, η παρουσία του φυσικού περιβάλλοντος εξαντλείται σε τυπικές σκηνές δράσης.
Αν και υπάρχουν κάποιες πολύ καλές σκηνές, όπως αυτή της καταιγίδας, ο δημιουργός της ταινίας ξοδεύει το φυσικό περιβάλλον χωρίς να το αξιοποιεί πλήρως. Οι συγκρούσεις μεταξύ των πρωταγωνιστών, από την πλευρά τους, παρουσιάζονται ως αναγκαιότητα του είδους της περιπέτειας, χωρίς να προσφέρουν κάτι καινοτόμο ή να εμβαθύνουν στις σχέσεις τους.
Η πίεση του χρόνου, κάτω από την οποία εξελίσσεται η δράση, αποτελεί μια ακόμα παράμετρο που χρησιμοποιείται. Όμως, και αυτή η παράμετρος εξαντλείται σε μια γνώριμη χρήση, έχοντας αξιοποιηθεί κατ' επανάληψη σε ανάλογα δείγματα του είδους. Η έλλειψη φαντασίας στην αξιοποίηση αυτών των στοιχείων συντελεί στην αίσθηση της έλλειψης πρωτοτυπίας.
Γνώριμα κλισέ και το τελικό αποτέλεσμα
Αρχικά, η ταινία υπόσχεται μια βαθύτερη ανάπτυξη του σεναρίου και των ηρώων, δημιουργώντας προσδοκίες για ένα έργο που θα ξεφύγει από τα συνηθισμένα. Ωστόσο, ο σκηνοθέτης Πάτρικ Μακ Κίντλεϊ τελικά περιορίζεται στα γνώριμα κλισέ του είδους της περιπέτειας. Αυτό περιλαμβάνει καταδιώξεις, πυροβολισμούς και ένα «χάπι εντ».
Η επιλογή αυτή, αν και μπορεί να ικανοποιεί τους λάτρεις των κλασικών περιπετειών, δεν επιτρέπει στην ταινία να ξεχωρίσει ή να προσφέρει μια νέα οπτική. Το τελικό αποτέλεσμα είναι μια ταινία που ακολουθεί πιστά τις πεπατημένες, χωρίς να τολμά να πειραματιστεί ή να προσφέρει κάτι φρέσκο στο κοινό. Η απουσία πρωτοτυπίας και η προσκόλληση σε δοκιμασμένες συνταγές αποτελούν τα κύρια χαρακτηριστικά του «Φορτίου».
Με πληροφορίες από: Topontiki