Η αναζήτηση ενός κορυφαίου εκπροσώπου για να καλύψει τη θέση της Ευρώπης στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, ενόψει του επόμενου γύρου ειρηνευτικών συνομιλιών, είχε εξελιχθεί σε πολιτική εμμονή στις Βρυξέλλες. Ορισμένοι Ευρωπαίοι ηγέτες επιθυμούσαν έναν διαπραγματευτή-«υπερήρωα» ικανό να αντιμετωπίσει τον Βλαντιμίρ Πούτιν και τον Ντόναλντ Τραμπ. Στόχος ήταν η εξασφάλιση μιας δίκαιης ειρηνευτικής συμφωνίας για την Ουκρανία και η διαφύλαξη της ασφάλειας της ευρωπαϊκής ηπείρου, καθώς οι συνομιλίες για την κατάπαυση του πυρός επιταχύνονται.
Η επιθυμία για έναν ισχυρό διαπραγματευτή
Η άποψη για την ανάγκη ενός τέτοιου εκπροσώπου είχε ήδη διαμορφωθεί μεταξύ διπλωματών και αξιωματούχων που βρίσκονται κοντά στις συζητήσεις. Αυτοί οι κύκλοι, στους οποίους χορηγήθηκε ανωνυμία λόγω της ευαισθησίας της ειρηνευτικής διαδικασίας στην Ουκρανία, ανέφεραν ότι η διαδικασία αυτή διχάζει τις απόψεις στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Η πίεση για τον ορισμό ενός εκπροσώπου που θα μιλούσε εκ μέρους της Ευρώπης ήταν μεγάλη.
Η ελκυστικότητα της ανάληψης των ηνίων από έναν σεβαστό ηγέτη βασιζόταν σε μεγάλο βαθμό στην επιθυμία προβολής της ευρωπαϊκής δύναμης και ενότητας. Παράλληλα, υπήρχε ένα έντονο ενδιαφέρον να καταστούν οι διαπραγματεύσεις με τη Ρωσία, τις ΗΠΑ και την Ουκρανία αποτελεσματικές και αποδοτικές, κάτι που θα μπορούσε να επιτευχθεί με την παρουσία ενός ενιαίου, ισχυρού προσώπου.
Η θέση του Βολοντίμιρ Ζελένσκι
Ο ίδιος ο πρόεδρος της Ουκρανίας, Βολοντίμιρ Ζελένσκι, είχε εκφράσει αυτή την εβδομάδα την επιθυμία του η Ευρώπη να προσδιορίσει εντός ημερών ποιος θα αναλάβει τη θέση της στις συνομιλίες. Ο Ουκρανός πρόεδρος άφησε μάλιστα να εννοηθεί ότι θα προτιμούσε να είναι ένα άτομο, υποδεικνύοντας ότι είχε μια προτίμηση, αν και δεν αποκάλυψε κάποιο συγκεκριμένο όνομα.
Ωστόσο, η επιθυμία του Ζελένσκι δεν ευοδώθηκε. Αντ' αυτού, οι ηγέτες των ευρωπαϊκών χωρών κατέληξαν σε μια διαφορετική απόφαση σχετικά με την εκπροσώπηση της Ευρώπης στις κρίσιμες διαπραγματεύσεις.
Η απόφαση της συνόδου κορυφής στο Δουβλίνο
Σε σύνοδο κορυφής που πραγματοποιήθηκε στο Δουβλίνο την Παρασκευή, οι ηγέτες αποφάσισαν ότι η εκπροσώπηση θα αποτελούνταν από την ομάδα «Ε5». Αυτή η ομάδα περιλαμβάνει τέσσερις μεγάλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης: τη Γερμανία, τη Γαλλία, την Πολωνία και την Ιταλία. Επιπλέον, στην ομάδα συμμετέχει και το Ηνωμένο Βασίλειο, καθώς και αξιωματούχοι από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και το Συμβούλιο.
Η απόφαση αυτή σηματοδοτεί μια ομαδική προσπάθεια για την προώθηση του έργου των διαπραγματεύσεων, αντί της αρχικής ιδέας για έναν μοναδικό, ισχυρό εκπρόσωπο. Η «Ε5» θα αναλάβει συλλογικά το έργο των συνομιλιών, διαμορφώνοντας μια κοινή ευρωπαϊκή στάση.
Οι λόγοι της αποτυχίας εύρεσης ενός προσώπου
Η αναζήτηση ενός κορυφαίου εκπροσώπου για την Ευρώπη στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, η οποία είχε γίνει πολιτική εμμονή στις Βρυξέλλες, δεν έλαβε υπόψη τουλάχιστον δύο σημαντικά σημεία. Το πρώτο είναι ότι το επίπεδο ηγεσίας δεν βρίσκεται επί του παρόντος στο ίδιο σημείο με τις διαπραγματεύσεις. Αυτό σημαίνει ότι οι συνομιλίες που διεξάγονται δεν απαιτούν ακόμη την άμεση εμπλοκή των ανώτατων πολιτικών ηγετών.
Το δεύτερο σημείο αφορά τη φύση των τρεχουσών συνομιλιών. Οι συζητήσεις αυτή την εβδομάδα στο Άμπου Ντάμπι ήταν τεχνικές και διεξήχθησαν μεταξύ ανώτερων αξιωματούχων. Αυτό υποδηλώνει ότι η φάση των διαπραγματεύσεων είναι ακόμη σε ένα αρχικό, τεχνικό στάδιο, όπου οι λεπτομέρειες και οι ειδικοί είναι πιο απαραίτητοι από τους πολιτικούς ηγέτες.
Το επίπεδο των τρεχουσών συνομιλιών
Στις συνομιλίες που έλαβαν χώρα στο Άμπου Ντάμπι, μεγάλοι πολιτικοί παράγοντες όπως ο Βλαντιμίρ Πούτιν και ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι δεν ήταν παρόντες, ούτε και ο Ντόναλντ Τραμπ. Η Ρωσία έστειλε έναν βοηθό του Κρεμλίνου για να ηγηθεί της ομάδας της, ενώ η Ουκρανία ανέθεσε στον αρχηγό των μυστικών υπηρεσιών της να παρουσιάσει τα επιχειρήματά της.
Εάν αυτοί οι αξιωματούχοι σημειώσουν πρόοδο προς μια συμφωνία, οι ηγέτες αναμφίβολα θα θελήσουν να εμπλακούν σε μεταγενέστερο στάδιο. Τελικά, οι ηγέτες θα είναι αυτοί που θα υπογράψουν τυχόν ειρηνευτικές συμφωνίες που θα προκύψουν από τις διαπραγματεύσεις, επιβεβαιώνοντας έτσι την τελική πολιτική βούληση.
Με πληροφορίες από: Topontiki