Το 1948, οι Ηνωμένες Πολιτείες εφάρμοσαν ένα ασυνήθιστο σχέδιο για την προστασία της άγριας ζωής, μεταφέροντας 76 κάστορες σε απομονωμένες κοιλάδες του Άινταχο. Η επιχείρηση, που διεξήχθη από τις υπηρεσίες άγριας ζωής, χρησιμοποίησε αεροπλάνο και αλεξίπτωτα, καθώς η πρόσβαση με το οδικό δίκτυο ήταν αδύνατη. Μόλις έναν χρόνο μετά την ολοκλήρωση της μεταφοράς, οι κάστορες είχαν ήδη δημιουργήσει νέες αποικίες και φράγματα στις περιοχές όπου απελευθερώθηκαν, ξεπερνώντας τις αρχικές προσδοκίες.
Το πρωτοποριακό εγχείρημα του 1948
Η πρωτοβουλία αυτή περιγράφηκε λεπτομερώς από τον Elmo W. Heter, εργαζόμενο στην υπηρεσία άγριας ζωής, σε δημοσίευσή του τον Απρίλιο του 1950. Το άρθρο του φιλοξενήθηκε στο επιστημονικό περιοδικό Journal of Wildlife Management, όπου αναλύθηκε η καινοτόμος προσέγγιση.
Σύμφωνα με την καταγραφή του Heter, η συγκεκριμένη μέθοδος μεταφοράς ζωντανών ζώων με αεροπλάνο σε δυσπρόσιτες κοιλάδες αποτελούσε πρωτοτυπία για τις ΗΠΑ. Καμία άλλη αντίστοιχη υπηρεσία δεν είχε εφαρμόσει κάτι παρόμοιο μέχρι τότε, καθιστώντας την επιχείρηση στο Άινταχο μοναδική.
Η ανάγκη για εναλλακτική λύση
Πριν από την αεροπορική μεταφορά, οι κάστορες μετακινούνταν με ομάδες μουλαριών, μια διαδικασία που απαιτούσε αρκετές ημέρες. Αυτή η μέθοδος ήταν ιδιαίτερα δύσκολη, προκαλώντας καταπόνηση τόσο στα ζώα όσο και στους ανθρώπους που συμμετείχαν στις μετακινήσεις.
Οι υψηλές θερμοκρασίες αποτελούσαν σοβαρό πρόβλημα για τους κάστορες, ενώ τα μεγαλύτερα σε ηλικία ζώα συχνά γίνονταν επιθετικά. Επιπλέον, τα άλογα που χρησιμοποιούνταν στις μεταφορές αναστατώνονταν εύκολα, προσθέτοντας στις δυσκολίες της χερσαίας μετακίνησης.
Ο σχεδιασμός και η κατασκευή των ειδικών κουτιών
Μία από τις πρώτες προκλήσεις που αντιμετώπισαν οι υπεύθυνοι ήταν η κατασκευή των κατάλληλων κουτιών για τη μεταφορά των καστόρων. Οι αρχικές κατασκευές περιλάμβαναν άκρα από πλεγμένο ψάθινο υλικό, το οποίο όμως τα ζώα μπορούσαν να ροκανίσουν, οδηγώντας σε πρόωρο άνοιγμα των κουτιών.
Η λύση βρέθηκε στην κατασκευή κουτιών από δύο ξύλινα μισά, ενωμένα μεταξύ τους σαν βαλίτσα. Κάθε κουτί είχε μήκος 76 εκατοστά, ενώ για τον μηχανισμό ανοίγματος κατά την προσγείωση χρησιμοποιήθηκαν λωρίδες από σαμπρέλες φορτηγών, λειτουργώντας ως ελατήρια. Σε κάθε κουτί τοποθετούνταν δύο κάστορες, με στόχο τη μείωση του συνολικού αριθμού των απαιτούμενων αλεξίπτωτων.
Για την επιχείρηση χρησιμοποιήθηκαν αλεξίπτωτα από ρεγιόν, διαμέτρου 7,3 μέτρων, τα οποία προέρχονταν από στρατιωτικά αποθέματα. Ένα διπλάνο τύπου Travel Air ήταν το αεροσκάφος που ανέλαβε τη μεταφορά, μεταφέροντας οκτώ κουτιά ανά πτήση και τα άφηνε από ύψος 150 έως 245 μέτρων πάνω από τα λιβάδια των απομονωμένων κοιλάδων.
Οι δοκιμαστικές ρίψεις και ο «Γερονίμο»
Πριν την έναρξη της κύριας επιχείρησης, διεξήχθησαν εκτεταμένες δοκιμές για να διασφαλιστεί η ασφάλεια των ζώων. Ένας ηλικιωμένος αρσενικός κάστορας, ο οποίος είχε λάβει το παρατσούκλι «Γερονίμο», χρησιμοποιήθηκε επανειλημμένα σε δοκιμαστικές ρίψεις πάνω από το αεροδρόμιο.
Οι δοκιμές αυτές είχαν ως στόχο να διαπιστωθεί κατά πόσο τα ζώα μπορούσαν να μεταφερθούν με ασφάλεια και να απελευθερωθούν αποτελεσματικά με αυτόν τον τρόπο. Αργότερα, ο «Γερονίμο» συμμετείχε και στην πρώτη πραγματική πτήση, συνοδευόμενος από τρία νεαρά θηλυκά κάστορες.
Το αποτέλεσμα της επιχείρησης και το κόστος
Το φθινόπωρο του 1948, μεταφέρθηκαν συνολικά 76 κάστορες στις απομονωμένες κοιλάδες. Δυστυχώς, ένας από αυτούς έχασε τη ζωή του κατά τη διάρκεια της επιχείρησης. Αυτό συνέβη επειδή ένας ιμάντας που συγκρατούσε το κουτί αποδείχθηκε υπερβολικά χαλαρός, με αποτέλεσμα το ζώο να βρεθεί στην οροφή της κατασκευής και να πηδήξει ή να πέσει από ύψος 23 μέτρων.
Παρά το ατυχές αυτό περιστατικό, η αεροπορική λύση αποδείχθηκε οικονομικότερη σε σύγκριση με την προηγούμενη μέθοδο μεταφοράς με μουλάρια. Η επιτυχία της επιχείρησης επιβεβαιώθηκε έναν χρόνο αργότερα, όταν οι κάστορες είχαν ήδη εγκατασταθεί και δημιουργήσει αποικίες και φράγματα, συμβάλλοντας στην ενίσχυση του πληθυσμού τους στις δυσπρόσιτες περιοχές του Άινταχο.
Με πληροφορίες από: Gazzetta