Η απόφαση της Βρετανίας να επιβάλει κυρώσεις στους Ισραηλινούς εποίκους στην κατεχόμενη Δυτική Όχθη πυροδότησε μια οξύτατη διπλωματική αντιπαράθεση, προκαλώντας έναν αιφνίδιο και πρωτοφανή «σεισμό» στις σχέσεις. Η κίνηση αυτή φέρει τεράστιο πολιτικό βάρος, ξεπερνώντας κατά πολύ τον άμεσο οικονομικό της αντίκτυπο, καθώς η ιστορική εμπλοκή του Λονδίνου στην ίδρυση του Ισραήλ είναι βαθιά και μακροχρόνια. Οι κυρώσεις αυτές οδήγησαν σε σοβαρές κατηγορίες περί «εθνοκάθαρσης» από τη βρετανική κυβέρνηση, ενώ είχαν ως αποτέλεσμα και ένα ισραηλινό αντίμετρο.
Ο διπλωματικός «σεισμός» και οι κυρώσεις
Ένας αιφνίδιος και πρωτοφανής διπλωματικός «σεισμός» ξέσπασε μετά την απόφαση του Ηνωμένου Βασιλείου να επιβάλει κυρώσεις στο ισραηλινό πρόγραμμα κατασκευής παράνομων οικισμών στην κατεχόμενη Δυτική Όχθη. Η βρετανική κυβέρνηση προχώρησε σε αυτή την ενέργεια, η οποία συνοδεύτηκε από κατηγορίες περί «εθνοκάθαρσης» κατά εβραϊκών πολιτοφυλακών. Ως άμεση αντίδραση και αντίμετρο, ακολούθησε το κλείσιμο της βρετανικής διπλωματικής αποστολής στους Παλαιστίνιους από την πλευρά του Ισραήλ.
Οι εμπορικές κυρώσεις που ανακοινώθηκαν από το Λονδίνο, αν και στοχεύουν συγκεκριμένα τους εποίκους, αναμένεται να έχουν ευρύτερες επιπτώσεις στο διπλωματικό πεδίο. Η ιστορική εμπλοκή της Βρετανίας στην περιοχή, ειδικά σε σχέση με την ίδρυση του Ισραήλ, προσδίδει στην τρέχουσα απόφαση ένα ιδιαίτερο βάρος που ξεπερνά τα οικονομικά μεγέθη των κυρώσεων και την καθιστά σημείο τριβής.
Η σκληρή δήλωση του Βρετανού υπουργού Εξωτερικών
Ανακοινώνοντας τις εμπορικές κυρώσεις, ο Βρετανός υπουργός Εξωτερικών Εντ Μίλιμπαντ προέβη σε μια ιδιαίτερα σκληρή δήλωση, η οποία υπογραμμίζει τη σοβαρότητα της κατάστασης. Συγκεκριμένα, ανέφερε ότι «η βρετανική κυβέρνηση συμφωνεί ότι λαμβάνει χώρα εθνοκάθαρση Παλαιστινίων σε περιοχές της Δυτικής Όχθης — η οποία διαπράττεται από τρομοκράτες εποίκους».
Ο κ. Μίλιμπαντ δεν σταμάτησε εκεί, προσθέτοντας περαιτέρω ότι «πάρα πολύ συχνά, η ισραηλινή κυβέρνηση εθελοτυφλεί απέναντι σε αυτό και, το χειρότερο, μέλη της έχουν προβεί σε δηλώσεις και έχουν λάβει μέτρα για την υποστήριξη του αναγκαστικού εκτοπισμού Παλαιστινίων». Όπως σημειώνει ο The Independent, οι όροι «εθνοκάθαρση» και «αναγκαστικός εκτοπισμός» θεωρούνται συχνά πράξεις γενοκτονίας, κάτι που αναδεικνύει την ένταση της βρετανικής δήλωσης.
Το βάρος των κυρώσεων
Στο πλαίσιο της αυστηρής αυτής γλώσσας που χρησιμοποίησε ο Βρετανός υπουργός Εξωτερικών, οι κυρώσεις κατά των οικιστών ενδέχεται να φαντάζουν δυσανάλογα ήπιες σε σχέση με τις κατηγορίες που διατυπώθηκαν. Το ίδιο το κράτος του Ισραήλ παραμένει στο απυρόβλητο από τις συγκεκριμένες κυρώσεις, οι οποίες επικεντρώνονται αποκλειστικά στους εποίκους.
Ωστόσο, παρά την φαινομενική ήπια φύση τους και την περιορισμένη στόχευσή τους, οι επιπτώσεις των νέων βρετανικών κυρώσεων αναμένεται να γίνουν αισθητές πολύ ευρύτερα. Η κίνηση αυτή, λόγω της ιστορικής της διάστασης και της διπλωματικής της σημασίας, έχει τη δυνατότητα να επηρεάσει σημαντικά τις διπλωματικές σχέσεις και την αντίληψη της βρετανικής στάσης στην ευρύτερη περιοχή.
Η ιστορική διάσταση και η Διακήρυξη Μπάλφουρ
Η ιστορία του Ηνωμένου Βασιλείου στον 20ό αιώνα με το Ισραήλ και τους Παλαιστίνιους διατηρεί μια ιδιαίτερη και βαθιά επιρροή και στις δύο κοινότητες. Αυτή η επιρροή χρονολογείται τουλάχιστον από το 1917, τη χρονιά που το σιωνιστικό όνειρο πήρε σάρκα και οστά, αρχικά στα χαρτιά, με μια ιστορική διακήρυξη.
Η λεγόμενη «Διακήρυξη Μπάλφουρ», η οποία ήταν μια επιστολή που απέστειλε ο τότε υπουργός Εξωτερικών Τζέιμς Μπάλφουρ στον Λόρδο Ρότσιλντ, θεωρείται από τον αραβικό κόσμο ως η αρχική προδοσία. Για τους Άραβες, η Διακήρυξη αυτή αποτελεί ένα αποικιοκρατικό εγχείρημα που φόρτωσε την περιοχή με δυστυχία, δημιουργώντας τις βάσεις για τις μετέπειτα εντάσεις και συγκρούσεις που συνεχίζονται μέχρι σήμερα.
Με πληροφορίες από: Enikos