Ο Αλεξέι Ναβάλνι άφησε την τελευταία του πνοή στις ρωσικές φυλακές της Αρκτικής, όπου τον έστειλε ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν, του οποίου ήταν ο διασημότερος πολέμιος. Μέχρι την Παρασκευή 16 Φεβρουαρίου, οπότε ο Ρώσος αντιφρονούντας έφυγε από τη ζωή σε ηλικία μόλις 47 ετών.
Ο Αλεξέι Ναβάλνι γεννήθηκε στις 4 Ιουνίου 1976. Ήταν Ρώσος δικηγόρος και πολιτικός ακτιβιστής και από τα γνωστότερα πρόσωπα στη χώρα, ως επικριτής του Βλαντιμίρ Πούτιν.
Ο Ναβάλνι που πέθανε σε ηλικία 47 ετών στις φυλακές της Αρκτικής την Παρασκευή 16 Φεβρουαρίου, είχε οργανώσει διαδηλώσεις υπέρ των μεταρρυθμίσεων και κατά της διαφθοράς του ρωσικού καθεστώτος. Επίσης, συμμετείχε στις εκλογές για τη δημαρχία της Μόσχας.
Το 2012, η Wall Street Journal τον περιέγραψε ως «τον άνθρωπο που ο Βλαντίμιρ Πούτιν φοβάται περισσότερο»!
Για τους αγώνες του για τα ανθρώπινα δικαιώματα, τιμήθηκε με το βραβείο Ζαχάροφ τον Οκτώβριο του 2021.
Ο Ναβάλνι πέρασε τα παιδικά του καλοκαίρια με τη γιαγιά του στην Ουκρανία.
Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο Φιλίας των Λαών της Ρωσίας το 1998 με πτυχίο νομικής.
Στη συνέχεια σπούδασε στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο, αποφοιτώντας το 2001.
Το 2010 έλαβε υποτροφία στο Πανεπιστήμιο Γέιλ.
Από το 1998, ο Ναβάλνι εργάστηκε ως δικηγόρος σε διάφορες ρωσικές εταιρείες.
Το 2009, έγινε δικηγόρος και μέλος του δικηγορικού επιμελητηρίου της Περιφέρειας Κίροφ και το 2010 έγινε μέλος του δικηγορικού επιμελητηρίου της Μόσχας.
Τον Νοέμβριο του 2013, στερήθηκε την ιδιότητα του δικηγόρου.
Το 2000 ο Ναβάλνι εντάχθηκε στο Ρωσικό Ενωμένο Δημοκρατικό Κόμμα «Γιάμπλοκο».
Το 2002, εξελέγη στο περιφερειακό συμβούλιο της τοπικής ένωσης της Μόσχας του «Γιάμπλοκο».
Το 2003, ηγήθηκε της τοπικής ένωσης της Μόσχας της προεκλογικής εκστρατείας του κόμματος για τις κοινοβουλευτικές εκλογές που διεξήχθησαν τον Δεκέμβριο.
Τον Απρίλιο του 2004, ο Ναβάλνι έγινε Επιτελάρχης του τμήματος του «Γιάμπλοκο» στη Μόσχα, στο οποίο παρέμεινε μέχρι τον Φεβρουάριο του 2007. Επίσης, το 2004 έγινε Αναπληρωτής Αρχηγός του τμήματος του κόμματος στη Μόσχα.
Ταυτόχρονα, το 2005, ο Ναβάλνι ξεκίνησε ένα κοινωνικό κίνημα νέων, με το όνομα «Ναι! – Δημοκρατική Εναλλακτική», συμμετέχοντας σε τηλεοπτικές συζητήσεις μέσω του κρατικού καναλιού της Μόσχας TV Center.
Το 2007, συνίδρυσε το Εθνικό Ρωσικό Απελευθερωτικό Κίνημα, γνωστό ως «Ο Λαός», συμμαχώντας με δύο εθνικιστικές ομάδες, το Κίνημα κατά της Παράνομης Μετανάστευσης και τη Μεγάλη Ρωσία.
Τον Σεπτέμβριο του 2013 συμμετείχε στις δημαρχικές εκλογές της Μόσχας με την υποστήριξη του Κόμματος Λαϊκής Ελευθερίας. Στις εκλογές κέρδισε το 27% των ψήφων και βγήκε δεύτερος πίσω από τον Σεργκέι Σομπιάνιν.
Μέσω YouTube και Twitter δημοσίευε βίντεο και έγγραφα για τη διαφθορά Ρώσων αξιωματούχων, διοργανώνοντας διαμαρτυρίες, με αποτέλεσμα να συλληφθεί αρκετές φορές από τις ρωσικές αρχές.
Είχε καταδικαστεί δύο φορές με αναστολή, μία φορά τον Ιούλιο του 2013 και άλλη μια φορά τον Δεκέμβριο του 2014.
Τον Φεβρουάριο του 2014 τέθηκε σε κατ’ οίκον περιορισμό.
Τον Μάρτιο του 2017, δημοσίευσε ντοκιμαντέρ στο οποίο κατηγορούσε τον πρώην πρόεδρο και νυν πρωθυπουργό της Ρωσίας, Ντμίτρι Μεντβέντεφ, για διαφθορά.
Τον Δεκέμβριο του 2016, ο Ναβάλνι ξεκίνησε την εκστρατεία του για τις προεδρικές εκλογές του 2018, αλλά η εγγραφή του αποκλείστηκε από την Κεντρική Εκλογική Επιτροπή της Ρωσίας τον Δεκέμβριο του 2017. Έκανε έφεση στο Ανώτατο Δικαστήριο της Ρωσίας, αλλά η έφεση του απορρίφθηκε.
Τον Μάιο του 2018, καταδικάστηκε σε 30 μέρες φυλάκιση επειδή συμμετείχε σε μη αδειοδοτημένη διαδήλωση κατά του Πούτιν στη Μόσχα.
Η δολοφονική επίθεση με Νοβιτσόκ
Στις 20 Αυγούστου 2020 ο Ναβάλνι μεταφέρθηκε εσπευσμένα σε νοσοκομείο σε σταθερή, αλλά κρίσιμη κατάσταση έπειτα από ύποπτη δηλητηρίασή του στη διάρκεια πτήσης από το Τομσκ στη Μόσχα.
Φημολογίες έκαναν λόγο για πιθανή δηλητηρίασή του από τους αντιπάλους του. Η Γερμανία έστειλε αποστολή γιατρών στη Ρωσία και τελικά ο Ναβάλνι διακομίστηκε στο Βερολίνο και νοσηλεύτηκε σε νοσοκομείο, όπου και διέφυγε τον κίνδυνο μετά από εκτεταμένη νοσηλεία εβδομάδων.
Μετά τη νοσηλεία του στη Γερμανία, επέστρεψε αμέσως στη Ρωσία, αλλά συνελήφθη κατευθείαν από τις αρχές. Αυτό οδήγησε σε εκτεταμένες διαδηλώσεις και σε βίαια επεισόδια μεταξύ της ρωσικής αστυνομίας και οπαδών του Ναβάλνι με περισσότερες από 4.400 συλλήψεις.
Η σύζυγος του Αλεξέι Ναβάλνι, Γιούλια, συνελήφθη, επίσης από την αστυνομία, προτού αφεθεί ελεύθερη λίγες ώρες αργότερα.
Στις 2 Φεβρουαρίου 2021 δικαστήριο της Μόσχας επέβαλε στον Ναβάλνι ποινή φυλάκισης 3,5 ετών σε σωφρονιστικό στρατόπεδο εργασίας με τον ίδιο να καταγγέλλει βασανισμό του και τις ρωσικές αρχές να του αρνούνται ιατρική βοήθεια.
Στις 31 Μαρτίου ανακοίνωσε ότι κατέρχεται σε απεργία πείνας και η Διεθνής Αμνηστία κατηγορούσε τον Πούτιν ότι σκοτώνει αργά τον Ναβάλνι με βασανιστήρια και απάνθρωπη μεταχείριση στη φυλακή.
Στις 19 Απριλίου ο Ναβάλνι μεταφέρθηκε σε νοσοκομείο για κρατουμένους.
Ο Ναβάλνι ήταν υποψήφιος για το Νόμπελ Ειρήνης για το 2021.
Τον Σεπτέμβριο του 2021 τιμήθηκε με το βραβείο του Ιππότη για την Ελευθερία.
Τιμήθηκε με το βραβείο Ζαχάροφ για τους αγώνες του εναντίον της διαφθοράς στη Ρωσία τον Οκτώβριο του 2021.
Τα περασμένα Χριστούγεννα ο Ναβάλνι είχε μεταφερθεί σε φυλακή που βρίσκεται σε μία περιοχή της Αρκτικής στη βόρεια Ρωσία, όπου την Παρασκευή 16 Φεβρουαρίου «έσβησε» στα 47 του χρόνια.
Το Ντοκιμαντέρ Navalny που κέρδισε βραβείο Oscar το 2022
«ΑΣ ΜΗΝ ΤΗΝ ΚΑΝΟΥΜΕ βαρετή αυτή την ταινία, ας την κάνουμε θρίλερ» προτείνει στον σκηνοθέτη Ντάνιελ Ρόχερ ο πιο διάσημος Ρώσος αντικαθεστωτικός στην αρχή αυτού του ντοκιμαντέρ που φέρει απλώς το όνομά του. «Και μετά, αν σκοτωθώ, κάνε μια βαρετή ταινία στη μνήμη μου».
Το ντοκιμαντέρ (συμπαραγωγής CNN και HBO Max) που γυρίστηκε υπό «μυστικές» συνθήκες, ο επιτυχημένος δικηγόρος και φιλόδοξος πολιτευτής-σταυροφόρος είναι εξπέρ στην εκμετάλλευση των social media και της σύγχρονης τεχνολογίας εν γένει (όπως λέει ο ίδιος κάποια στιγμή στην ταινία, «μπορείς να βρεις τα πάντα στη μαύρη αγορά του ρωσικού dark web»), δεξιότητα που αποδείχθηκε πολύ χρήσιμη όταν, μαζί με τον στενό συνεργάτη του, τον Βούλγαρο δημοσιογράφο Κρίστο Γκρόζεφ, κατορθώνουν να αποκαλύψουν τους δράστες της απόπειρας δολοφονίας εις βάρος του με το δηλητήριο Novichok, που έχει γίνει το κατατεθέν των ρωσικών μυστικών υπηρεσιών.
«Δεν συνειδητοποιούμε τη δύναμη που πραγματικά έχουμε. Το μόνο πράγμα που χρειάζεται για να θριαμβεύσει το κακό είναι να μην κάνουν τίποτα οι καλοί άνθρωποι».
Αυτή ακριβώς η σκηνή, όπου ο Ναβάλνι, υποδυόμενος αξιωματούχο του καθεστώτος, συνομιλεί στο τηλέφωνο με έναν από τους επιστήμονες που συνεργάστηκαν με τις μυστικές υπηρεσίες για την απόπειρα εναντίον του κι εκείνος τα «ξερνάει» όλα ή σχεδόν όλα, είναι το πιο κοντινό σημείο που βρίσκεται η ταινία σε ένα σύγχρονο κατασκοπικό θρίλερ.
Κατά τα λοιπά, πρόκειται για ένα οικείο πορτρέτο της «αγωνιστικής» καθημερινότητας (πριν από την φυλακή) ενός επιφανούς αντικαθεστωτικού που χρησιμοποιεί το χιούμορ ως μηχανισμό ασφαλείας και τρέφει υψηλά ιδανικά και οράματα για τη χώρα του, παρότι γίνεται και μια αναφορά στις διασυνδέσεις που είχε με ακροδεξιούς και εθνικιστικούς κύκλους στην αρχή της πολιτικής του καριέρας. Δεν πρόκειται ακριβώς για αγιογραφία, αλλά ούτε και βγαίνει μετά το τέλος της ταινίας σοφότερος ο θεατής σχετικά με την πολιτική / ιδεολογική του ατζέντα.
«Όσο γινόμουν πιο διάσημος τόσο ήμουν πιο σίγουρος για την ασφάλειά μου, διότι θα ήταν προφανώς προβληματική για εκείνους η εξόντωσή μου» λέει κάποια στιγμή. «Μεγάλο λάθος».
Ο Αλεξέι Ναβάλνι δηλητηριάστηκε τον Αύγουστο του 2020 στη διάρκεια ενός ταξιδιού του στη Σιβηρία και στην ταινία υπάρχει υλικό από εκείνο το παραλίγο μοιραίο ταξίδι, με πιο «διασκεδαστικό» ένα στιγμιότυπο όπου στέκεται για να απευθυνθεί στην κάμερα ενώ στο βάθος πίσω του διακρίνεται ένας άντρας που, παρότι έχει αντιληφθεί το συνεργείο, κατουρά ανέμελος σ’ έναν τοίχο.
Ο Ναβάλνι διασκεδάζει κι ο ίδιος με την σκηνή αυτή, φαίνεται να προβληματίζεται όμως από την παντελή απουσία φανερών ή «μυστικών» εκπροσώπων του καθεστώτος στην περιοχή. «Σοβαρά τώρα; Είμαι εδώ – πού είναι η αστυνομία μου;» λέει στην κάμερα.
Λίγες μέρες αργότερα, σφαδάζοντας στην πτήση της επιστροφής στη Μόσχα υπό την επήρεια του δηλητήριου, συνειδητοποιεί μάλλον γιατί δεν είχε κριθεί απαραίτητη η στενή παρακολούθησή του στη Σιβηρία. Τουλάχιστον βρίσκει αργότερα το κουράγιο να διασκεδάσει με την πληροφορία ότι το δηλητήριο είχε τοποθετηθεί στο εσώρουχό του.
Κατόπιν γερμανικής παρέμβασης, αφότου διέφυγε τον κίνδυνο, μεταφέρθηκε σε νοσοκομείο του Βερολίνου, όπου οι εξετάσεις επιβεβαίωσαν την ταυτότητα της θανατηφόρου ουσίας που είχε διεισδύσει στον οργανισμό του. Για μισό χρόνο περίπου έμεινε μαζί με την οικογένειά του (την σύζυγο, τον γιο και την κόρη του, η οποία φοιτά στο επίλεκτο Στάνφορντ των Ηνωμένων Πολιτειών) στον ειδυλλιακό και απομονωμένο γερμανικό Μέλανα Δρυμό, όπου επίσης τον ακολούθησε η κάμερα του Καναδού σκηνοθέτη.
Μέχρι τον Γενάρη του 2021, που επιβιβάστηκε στο αεροπλάνο που θα τον πήγαινε στη Μόσχα και στη βέβαιη σύλληψή του. Έκτοτε, βρισκόταν στη φυλακή εκτίοντας ποινή που μπορεί να διαρκούσε ως και είκοσι χρόνια.
Το μήνυμα που έδωσε σε περίπτωση που τον σκότωναν
«Το μήνυμά μου σε περίπτωση που σκοτωθώ είναι πολύ απλό: μην τα παρατάτε» λέει στα αγγλικά και κατόπιν συνεχίζει στα ρωσικά: «Δεν συνειδητοποιούμε τη δύναμη που πραγματικά έχουμε. Το μόνο πράγμα που χρειάζεται για να θριαμβεύσει το κακό είναι να μην κάνουν τίποτα οι καλοί άνθρωποι».
@cnn In the 2022 Oscar-winning documentary "Navalny," Russian opposition leader Alexey Navalny talks about his message for the Russian people if he is killed. The Russian prison service now says that Navalny has died in prison. #cnn #news #alexeynavalny #russia #message ♬ original sound - CNN
Πηγή: lifo.gr