Ολα άρχισαν με έναν ανατριχιαστικό θόρυβο κάτω από τη γη και μια δόνηση που, όπως είπε αργότερα ο δήμαρχος της Λ' Ακουιλα, Μάσιμο Τσαλέντε, διήρκεσε «είκοσι ατελείωτα δευτερόλεπτα». Μέσα στα δευτερόλεπτα αυτά, ο πιο θανατηφόρος σεισμός της τελευταίας τριακονταετίας στην Ιταλία ισοπέδωσε ένα ξενοδοχείο και πολλές πολυκατοικίες, ενώ κατέστρεψε τη φοιτητική εστία, παγιδεύοντας αρκετούς φοιτητές. Εντυπωσιακά κτίρια του 18ου αιώνα έπαθαν ζημιές, κακοφτιαγμένες πολυκατοικίες του '60 έμειναν χωρίς τούβλα. Οι γέφυρες και οι υπερυψωμένοι αυτοκινητόδρομοι που οδηγούν στην πόλη, που βρίσκεται ψηλά στα Απέννινα Ορη, στην ραχοκοκαλιά της Ιταλίας, γέμισαν ρωγμές. Πέρα από την Λ' Ακουιλα, η δόνηση συγκλόνισε κωμοπόλεις και χωριά, μετατρέποντας αγροτόσπιτα σε σωρούς ερειπίων. Ο σεισμός έφθασε να γίνει αισθητός ώς και τη Νάπολη.
Ο σεισμός των 6,3 Ρίχτερ που έπληξε την περιοχή του Αμπρούτσο στις 3.32 τα ξημερώματα της 6ης Απριλίου ήταν μια ακόμη θλιβερή υπενθύμιση τού πόσο ευάλωτη είναι η Ιταλία στις φυσικές καταστροφές. Τουλάχιστον 270 άτομα σκοτώθηκαν. Πάνω από 1.000 τραυματίστηκαν. Ενα και μόνο χωριό, η Οννα, έχασε 39 κατοίκους. Ως και 13.000 είναι τα κτίρια που υπέστησαν ζημιές, μεταξύ αυτών πολλά ιστορικά και καλλιτεχνικά μνημεία.
Πόλη-φάντασμα
Στις 7 Απριλίου οι περισσότεροι κάτοικοι είχαν φύγει και η Λ' Ακουιλα έμοιαζε με πόλη-φάντασμα, που είχε υποστεί άγριο βομβαρδισμό. Οι μόνοι ήχοι που ακούγονταν ήταν συναγερμοί σπιτιών, σειρήνες ασθενοφόρων και μηχανήματα σωστικών συνεργείων. Εν τω μεταξύ, ισχυροί μετασεισμοί συνέχιζαν να ταρακουνούν το έδαφος, δυσκολεύοντας το έργο των διασωστών. Στις 8 Απριλίου, σε πολλά μέρη έπιασαν δουλειά βαριά μηχανήματα εκσκαφών - μια ένδειξη ότι οι διασώστες είχαν χάσει τις ελπίδες ανεύρεσης επιζώντων.
Το πρώτο ερώτημα που τέθηκε ήταν γιατί κάποια κτίρια κατέρρευσαν και άλλα έμειναν στη θέση τους. Πολλές καταρρεύσεις σημειώθηκαν σε κτίρια που είχαν χτιστεί πριν από την ενίσχυση των αντισεισμικών κανονισμών το 1980. Ομως, κατέρρευσαν και κτίρια που χτίστηκαν μετά. Η Εισαγγελία της πόλης άρχισε έρευνα με στόχο την απαγγελία κατηγοριών σε τυχόν υπευθύνους.
Το δεύτερο ερώτημα ήταν ποια επίδραση θα έχει η καταστροφή για την κυβέρνηση του Σίλβιο Μπερλουσκόνι. Οι καταστροφές μπορούν να ανεβάσουν έναν πολιτικό ή να τον χαντακώσουν, όπως έχουν διαπιστώσει ο Ρούντι Τζουλιάνι και ο Τζορτζ Μπους. Η αρχική αντίδραση του Μπερλουσκόνι ήταν δυναμική. Ακύρωσε το ταξίδι του στη Μόσχα, έσπευσε στην περιοχή και έκανε περιοδεία με ελικόπτερο. Μία ημέρα αργότερα, επέστρεψε και ανακοίνωσε ότι θα στηθούν 14.500 σκηνές για τους αστέγους. Μετά, όμως, αστειεύτηκε κακόγουστα λεγοντας ότι αυτοί που θα κατοικήσουν στις σκηνές πρέπει να θεωρήσουν ότι πάνε «Σαββατοκύριακο για κάμπινγκ». Επίσης, αρνήθηκε τις προσφορές ξένης βοήθειας, δηλώνοντας ότι οι Ιταλοί είναι «υπερήφανοι» και «εύποροι». Πράγματι, αλλά το μέγεθος της ζημιάς είναι τρομερό, ενώ η κυβέρνηση, που χρωστάει περισσότερα από το ΑΕΠ της χώρας, δεν μπορεί να κάνει πάρα πολλά.
Περίπου 17.000 άστεγοι βρίσκονται σε πρόχειρα καταλύματα. Ο αριθμός εκείνων που δεν μπορούν να γυρίσουν στα σπίτια τους μέχρις ότου αυτά ελεγχθούν, ίσως είναι πολύ μεγαλύτερος και φθάνει τις 70.000. Και αυτών οι ζωές επλήγησαν, και αυτοί περιμένουν (και αξίζουν) βοήθεια.
«Νέα πόλη»
Ο Μπερλουσκόνι δήλωσε ότι σκοπεύει να χρηματοδοτήσει την ανοικοδόμηση με ευρωπαϊκούς πόρους και με τα χρήματα που είχε βάλει στην άκρη η κυβέρνηση για κατασκευαστικά έργα που θα γίνονταν, προκειμένου να αναθερμανθεί η οικονομία. Είπε επίσης ότι θα ήθελε, κοντά στην Λ' Ακουιλα να χτίσει την πρώτη στην Ιταλία, βρετανικής έμπνευσης «νέα πόλη».
Μετά τον τελευταίο σεισμό, που έπληξε πριν από 12 χρόνια τις επαρχίες Ούμπρια και Μάρκε, η απάντηση της κυβέρνησης ήταν αργή αλλά σταθερή. Πέρυσι τον Σεπτέμβριο, το 92% των σεισμόπληκτων σπιτιών είχαν γίνει εκ νέου κατοικήσιμα.
Ομως, αυτό που στοιχειώνει τους επιζήσαντες της τωρινής καταστροφής είναι η κρατική αντίδραση σ' έναν άλλο, παλαιότερο σεισμό. Η καταστροφή στις επαρχίες Καμπανία και Μπασιλικάτα το 1980 ήταν το έναυσμα για ένα όργιο σπατάλης και διαφθοράς. Κάποια από τα χρήματα κατέληξαν στις τσέπες της Καμόρα, της ναπολιτάνικης μαφίας. Ακόμη και σήμερα κάποια από τα θύματα ζουν σε προσωρινά καταλύματα που στήθηκαν τότε.
Οι προηγούμενες ιταλικές κυβερνήσεις δεν πλήρωσαν για τα λάθη τους, γιατί έπεφταν προτού φανούν οι συνέπειές τους. Ομως ο Μπερλουσκόνι και οι υπουργοί του προσδοκούν να παραμείνουν στην εξουσία ώς το 2013. Αυτή τη φορά, ίσως χρειαστεί να λογοδοτήσουν.