Οι υποθέσεις που συνδέθηκαν πρόσφατα με τις γνωστές αλυσίδες Pizza Fan και «Χωριάτικο» αναδεικνύουν εκ νέου τις πρακτικές που χρησιμοποιούνται για τη φοροδιαφυγή και την απόκρυψη εισοδημάτων. Ταυτόχρονα, ανοίγει η συζήτηση για τον τρόπο με τον οποίο τα χρήματα από παράνομες δραστηριότητες μπορούν να καταλήξουν σε τραπεζικούς λογαριασμούς, επιχειρήσεις ή περιουσιακά στοιχεία, εμφανιζόμενα ως νόμιμα.
Οργανωμένοι μηχανισμοί πίσω από νόμιμες επιχειρήσεις
Πίσω από επιχειρήσεις που λειτουργούν με όλες τις νόμιμες προϋποθέσεις, καταγράφουν σημαντικούς τζίρους και διαθέτουν όλα τα απαιτούμενα φορολογικά στοιχεία, είναι δυνατόν να κρύβονται οργανωμένοι μηχανισμοί διακίνησης και νομιμοποίησης παράνομου χρήματος. Αυτοί οι μηχανισμοί χρησιμοποιούν εικονικά τιμολόγια, εταιρείες χωρίς πραγματική δραστηριότητα και πολύπλοκες οικονομικές συναλλαγές, με σκοπό να εξαφανίσουν τα ίχνη των χρημάτων.
Στόχος είναι τα παράνομα κέρδη να εμφανιστούν ως νόμιμα επιχειρηματικά έσοδα. Το γεγονός ότι μια εταιρεία διαθέτει ΑΦΜ, είναι εγγεγραμμένη στο ΓΕΜΗ και εκδίδει παραστατικά, δεν εξασφαλίζει απαραίτητα ότι κάθε της συναλλαγή αντιστοιχεί σε πραγματική οικονομική δραστηριότητα. Συχνά, η νόμιμη επιχειρηματική λειτουργία χρησιμεύει ως κάλυψη για παράνομες συναλλαγές.
Τα τρία στάδια του ξεπλύματος χρήματος
Το ξέπλυμα χρήματος βασίζεται συνήθως σε μια διαδικασία τριών σταδίων. Αρχικά, τα παράνομα κεφάλαια εισέρχονται στο οικονομικό σύστημα. Αυτό το στάδιο είναι γνωστό ως «τοποθέτηση» και αποτελεί την πρώτη επαφή του παράνομου χρήματος με το νόμιμο οικονομικό περιβάλλον.
Στη συνέχεια, πραγματοποιούνται διαδοχικές συναλλαγές, οι οποίες έχουν ως στόχο να δυσκολέψουν τον εντοπισμό της προέλευσης των χρημάτων. Αυτό το στάδιο ονομάζεται «στρωματοποίηση» και περιλαμβάνει συχνά πολύπλοκες μεταφορές και επενδύσεις. Τέλος, τα χρήματα επανεμφανίζονται ως νόμιμα έσοδα, επενδύσεις ή περιουσιακά στοιχεία, ολοκληρώνοντας τη διαδικασία της «ενσωμάτωσης» στο νόμιμο οικονομικό σύστημα.
Εικονικά τιμολόγια και τριγωνικές συναλλαγές
Μία από τις βασικότερες πρακτικές που χρησιμοποιούνται είναι οι τριγωνικές συναλλαγές. Σε αυτές, τρεις ή περισσότερες εταιρείες εμφανίζονται να αγοράζουν και να πωλούν προϊόντα ή υπηρεσίες μεταξύ τους. Όταν αυτές οι συναλλαγές είναι εικονικές, μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να δυσκολέψουν την παρακολούθηση της διαδρομής των χρημάτων. Για παράδειγμα, μια επιχείρηση μπορεί να εμφανίζεται ότι πληρώνει μια άλλη εταιρεία για υπηρεσίες που στην πραγματικότητα δεν παρασχέθηκαν. Είναι σημαντικό να τονιστεί ότι οι τριγωνικές συναλλαγές δεν είναι από μόνες τους παράνομες.
Μια άλλη συχνή πρακτική είναι η έκδοση εικονικών τιμολογίων. Πρόκειται για παραστατικά που εκδίδονται για ανύπαρκτες αγορές ή υπηρεσίες, δημιουργώντας πλασματικές δαπάνες και αδικαιολόγητες πληρωμές. Ιδιαίτερα ύποπτες μπορούν να θεωρηθούν μεγάλες χρεώσεις για συμβουλευτικές ή άλλες υπηρεσίες, ειδικά όταν δεν συνοδεύονται από συμβάσεις ή αποδεικτικά πραγματικής εργασίας που να τεκμηριώνουν την παροχή τους.
Εταιρείες-βιτρίνες και η διακίνηση μετρητών
Οι εταιρείες-βιτρίνες αποτελούν ένα ακόμα εργαλείο σε τέτοιους μηχανισμούς. Πρόκειται για επιχειρήσεις που δεν διαθέτουν προσωπικό, εγκαταστάσεις ή ουσιαστική δραστηριότητα, αλλά εμφανίζουν συναλλαγές μεγάλης αξίας. Σε ορισμένες περιπτώσεις, παρεμβάλλονται εταιρείες του εξωτερικού, γεγονός που δυσκολεύει περαιτέρω τον εντοπισμό των πραγματικών δικαιούχων και την τελική διαδρομή των χρημάτων, προσδίδοντας ένα επιπλέον επίπεδο πολυπλοκότητας στην ανίχνευση.
Επιπλέον, επιχειρήσεις με μεγάλο αριθμό καθημερινών συναλλαγών, όπως τα καταστήματα λιανικής πώλησης, μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τη διακίνηση μετρητών και τη δημιουργία πλασματικού τζίρου. Αυτή η μέθοδος εκμεταλλεύεται τη φύση των επιχειρήσεων που διαχειρίζονται μεγάλους όγκους μετρητών, καθιστώντας δυσκολότερο τον έλεγχο και την ταυτοποίηση της προέλευσης των χρημάτων.
Με πληροφορίες από: Topontiki