Με τις καταθέσεις επιζώντων από το τρίτο βαγόνι της επιβατικής αμαξοστοιχίας, καθώς και μιας εργαζόμενης που βρισκόταν στα πιο πίσω βαγόνια, ολοκληρώθηκε η σημερινή συνεδρίαση στη δίκη για το τραγικό δυστύχημα των Τεμπών. Οι μάρτυρες περιέγραψαν με λεπτομέρειες το πώς βίωσαν τη στιγμή της σύγκρουσης, τις αγωνιώδεις προσπάθειες να εξέλθουν από τα βαγόνια και τις βαριές ψυχολογικές επιπτώσεις που τους ακολουθούν μέχρι σήμερα.
Ημέρα καταθέσεων και κοινές εμπειρίες
Η δικαστική διαδικασία για το δυστύχημα των Τεμπών συνεχίστηκε με τις συγκλονιστικές μαρτυρίες ανθρώπων που επέζησαν από την σφοδρή σύγκρουση των αμαξοστοιχιών. Στο επίκεντρο της σημερινής συνεδρίασης βρέθηκαν οι αφηγήσεις επιβατών που βρίσκονταν στο τρίτο βαγόνι της επιβατικής αμαξοστοιχίας, καθώς και μιας εργαζόμενης που την στιγμή της σύγκρουσης βρισκόταν σε ένα από τα πιο πίσω βαγόνια.
Όλοι οι μάρτυρες κατέθεσαν για τον τρόπο που βίωσαν την τρομακτική στιγμή της σύγκρουσης, την απεγνωσμένη προσπάθειά τους να βγουν από το βαγόνι που είχε πάρει κλίση μετά την πρόσκρουση, αλλά και την «επόμενη μέρα», όπως την περιέγραψαν, με τα τραύματα που έφεραν, κυρίως τα ψυχολογικά, να παραμένουν βαθιά χαραγμένα.
Η οδύνη της Μαρίας Λαζαρίδου
Μία από τις συγκλονιστικές καταθέσεις ήταν αυτή της Μαρίας Λαζαρίδου, η οποία ταξίδευε στην επιβατική αμαξοστοιχία μαζί με τη μητέρα της και το έξι μηνών παιδί της. Η κα Λαζαρίδου περιέγραψε τις ανείπωτες δυσκολίες που αντιμετώπισε μετά το δυστύχημα, τονίζοντας πως «Αυτό που ζήσαμε δεν πρόκειται να φύγει από μέσα μας» και πως το πρώτο διάστημα ήταν εξαιρετικά δύσκολο.
Στην κατάθεσή της, η κα Λαζαρίδου ανέφερε ότι οποιαδήποτε λακκούβα, στροφή ή απότομο φρενάρισμα ξυπνούσε τις μνήμες του τραγικού συμβάντος. Ακόμα και σήμερα, οι εικόνες επανέρχονται ξανά και ξανά, ενώ τα βράδια ξαναζούσε τις ίδιες σκηνές, βιώνοντας εκ νέου την απώλεια του μωρού της. Η συναισθηματική της φόρτιση κατά τη διάρκεια της κατάθεσης ήταν τόσο έντονη που αναγκάστηκε να διακόψει.
Η αγωνία της Zagrida Plasa για τα παιδιά της
Στο ίδιο βαγόνι με τη Μαρία Λαζαρίδου ταξίδευε και η Zagrida Plasa, συνοδευόμενη από τα δύο ανήλικα παιδιά της. Η κα Plasa περιέγραψε τη στιγμή της σύγκρουσης ως ένα δυνατό τίναγμα που διήρκεσε μερικά δευτερόλεπτα, προτού όλοι οι επιβάτες πέσουν μπροστά και το βαγόνι τους γυρίσει. Αμέσως μετά, επικράτησε απόλυτο σκοτάδι.
«Ξεκινήσανε οι τσιρίδες, οι φωνές και ήταν σαν να βλέπαμε τον θάνατο με τα μάτια μας», ανέφερε χαρακτηριστικά, προσθέτοντας ότι νόμιζε πως μπορεί να έπεφταν σε γκρεμό. Η μόνη της σκέψη εκείνη τη στιγμή ήταν η σωτηρία των παιδιών της, φωνάζοντας τα ονόματά τους για να βεβαιωθεί ότι ήταν καλά. Η αγωνία τους να βγουν από το βαγόνι πριν τους προλάβει η φωτιά ήταν τεράστια. Όπως υπογράμμισε, «Από εκεί και πέρα ξεκινάει άλλος Γολγοθάς. Κάθε θόρυβος, κάθε απότομη κίνηση, είναι ο φόβος και ο τρόμος. Φοβάμαι τα πάντα».
Η «τύχη» και οι ενοχές του Αναστάσιου Κουμπούρη
Ο Αναστάσιος Κουμπούρης, επίσης επιβάτης του τρίτου βαγονιού, κατέθεσε ότι κατά τύχη γλίτωσε από τα χειρότερα, καθώς ήταν ίσως η πρώτη και η τελευταία φορά που δεν κάθισε στο κυλικείο του τρένου. «Νόμιζα θα πεθάνω», είπε, περιγράφοντας πώς θυμάται αμυδρά κάποιον να βγαίνει από ένα παράθυρο και τον ακολούθησε, πηδώντας από εκεί στο χωράφι.
Το πρώτο που αντίκρισε μετά την έξοδό του ήταν το δεύτερο βαγόνι να καίγεται, ενώ άκουγε ουρλιαχτά και άτομα να προσπαθούν να σωθούν. Μετά από αυτό το γεγονός, όπως εξήγησε, «είναι όλα πολύ δύσκολα» και νιώθει «αρκετά πιο αδύναμος» από εκείνη την ημέρα. Του έμεινε έντονα η μυρωδιά του «καμένου σιδήρου». Στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Λάρισας, όπου μεταφέρθηκε, έβλεπε άλλους τραυματίες να φτάνουν από το σημείο της σύγκρουσης και ανθρώπους να ψάχνουν τους συγγενείς τους. Αυτή η εικόνα τον οδήγησε να νιώθει ενοχές, καθώς ήταν «τυχερός που κατάφερε να επιζήσει».
Οι ψυχολογικές επιπτώσεις και οι επίμονες φοβίες
Οι καταθέσεις των επιζώντων ανέδειξαν το κοινό ψυχολογικό βάρος που φέρουν μετά το δυστύχημα. Όλοι οι μάρτυρες αναφέρθηκαν στις επίμονες φοβίες και τις εικόνες που επανέρχονται συνεχώς, καθιστώντας την καθημερινότητά τους εξαιρετικά δύσκολη. Τα απότομα φρεναρίσματα, οι λακκούβες και οι στροφές, καθώς και κάθε δυνατός θόρυβος ή απότομη κίνηση, λειτουργούν ως ερεθίσματα που αναβιώνουν τον τρόμο της σύγκρουσης.
Η εμπειρία της σύγκρουσης, η προσπάθεια διαφυγής μέσα στο σκοτάδι και η θέα των φλεγόμενων βαγονιών, σε συνδυασμό με τις κραυγές των τραυματιών, έχουν αφήσει ανεξίτηλα σημάδια. Η αίσθηση της επιβίωσης, ενώ άλλοι έχασαν τη ζωή τους ή τραυματίστηκαν σοβαρά, έχει οδηγήσει σε συναισθήματα ενοχής, όπως περιέγραψε ένας από τους μάρτυρες, ενισχύοντας το βαρύ ψυχολογικό φορτίο που κουβαλούν οι επιζώντες.
Με πληροφορίες από: Topontiki