Το Gazzetta τιμά τον ράπερ ΔΠΘ, τον καλλιτέχνη που «έφυγε» από τη ζωή σε ηλικία 38 ετών. Ο Μιχάλης Αντωνιάδης, όπως ήταν το πραγματικό του όνομα, άφησε πίσω του μια σημαντική κληρονομιά στην ελληνική underground ραπ σκηνή. Παρά τον θάνατό του στις 2 Ιουνίου 2022, ο απόηχος της δημιουργίας του παραμένει ζωντανός.
Η πορεία του ΔΠΘ και η underground έκφραση
Ο ΔΠΘ ξεκίνησε την πορεία του στη ραπ το 1998, αναπτύσσοντας γρήγορα το ταλέντο του. Αυτό το ταλέντο τον οδήγησε στη συμμετοχή του στο συγκρότημα «Ψυχόδραμα 07». Το συγκεκριμένο γκρουπ δραστηριοποιήθηκε ενεργά στα τέλη της δεκαετίας του '90, αφήνοντας το δικό του στίγμα στην τότε μουσική σκηνή.
Ο καλλιτέχνης χαρακτηριζόταν από τη συμπεριφορά και την ουσία της underground έκφρασης. Ο λόγος του ήταν «από τα κάτω», περιλαμβάνοντας όλα τα καλά και τα κακά του. Όταν κάποιος τον άκουγε να ραπάρει, πρώτα αισθανόταν αυτά που έλεγε και μετά τα άκουγε, ένα επίτευγμα που δεν επιτυγχάνεται εύκολα.
Τα βιώματα που έγιναν ρίμες
Η τέχνη του ΔΠΘ δεν είχε να κάνει με τα σκληρά του βιώματα, τα οποία περιλάμβαναν χρόνια εξάρτησης από ναρκωτικά, αλλά με τον τρόπο που μετουσίωνε αυτά τα βιώματα σε ραπ ιστορίες και αφηγήσεις. Πάνω σε ένα καθαρό «μπιτ» «πάταγε» και «έφτυνε» τις ρίμες του, εκτονώνοντας έτσι την εσωτερική ανάγκη της εξομολόγησης.
Στο έργο του δεν υπήρχε κανένα μελόδραμα ή συναισθηματικός εκβιασμός. Αντίθετα, αυτό που προσέφερε ο ΔΠΘ ήταν ένα πηγαίο θάρρος, θράσος και ένα τραχύ, ανεπούλωτο τραύμα. Αυτή η αυθεντικότητα αποτελούσε την πεμπτουσία του underground και ήταν το στοιχείο που τον χαρακτήριζε και τον καθιστούσε μοναδικό.
Η ταυτότητα του ΔΠΘ μέσα από τα λόγια του
Ο ίδιος ο ΔΠΘ περιέγραφε την ταυτότητά του και τη φιλοσοφία του μέσα από τους στίχους του. Είχε δηλώσει πως δεν περίμενε «Θεό και λόγο Θεού για να ανακαλύψει τη ραπ κατάρα/ευλογία», ενώ χαρακτήριζε τον εαυτό του ως «δεύτερο πρόσωπο θριαμβευτικό» στις καλές του στιγμές και στην «κορυφή του κόλασής» του όταν βρισκόταν στα σκοτάδια του.
«Δεν προσκυνώ θρύλους, τους φτιάχνω, τους ακολουθώ, τους μελετάω, τους «κλέβω» και τους αφήνω στην ησυχία τους», είχε πει. Επίσης, τόνιζε ότι δεν προσδοκούσε «θρίαμβο και πτώση, μόνο δημιουργία και απεξάρτηση». Η πάλη του ήταν με τις ρίμες, τα flow και τα low του, ενώ κυνηγούσε τους θύτες και όχι τα θύματα.
Για τον ΔΠΘ, τα τρία γράμματα της ραπ ταυτότητάς του αντιπροσώπευαν «ένα Δ ένα Π, ένα Θ και ο κόσμος μιας σκηνή, μια στιγμή, μια απόδραση μια φυλακή, μια νίκη και μια επαναλαμβανόμενη ήττα». Είχε εκφράσει την επιθυμία να αποκαταστήσει το «μαύρο» γιατί τον «έπνιξε» το «λευκό, το χιόνι το λευκό, το κίτρινο». Οι θεωρίες που πλάθονταν από εκείνον δεν ήταν ακαδημαϊκές, αλλά «κοινωνικές, βιωματικές, προσωπικές, ψυχικές και του ψυχοδρόματος τα νοήματα».
«Δεύτερο πρόσωπο θνητό, πληγωμένο, πονεμένο, ραγισμένο, χαμογελαστό και πικραμένο, αυτό είμαι και σε αυτό πάω και επιστρέφω διαρκώς», είχε δηλώσει χαρακτηριστικά. Τέλος, είχε αυτοπροσδιοριστεί ως ράπερ και «ένας από τους επαναστάτες της υπόγειας σκηνής», στέλνοντας «χαιρετίσματα από το μαύρο λούκι, τον τόπο της αιώνιας επιστροφής».
Ο απόηχος της δημιουργίας του
Ο Μιχάλης Αντωνιάδης, γνωστός ως ΔΠΘ, απεβίωσε στις 2 Ιουνίου 2022, σε ηλικία 38 ετών. Ωστόσο, ο απόηχος της δημιουργίας του, που έγινε ένα με το όνομά του, δεν έχει σιγήσει. Η παρουσία του ΔΠΘ παραμένει αισθητή μέσα από αναφορές άλλων ράπερ, όπως ο Sadomas, καθώς και σε αναζητήσεις στις ψηφιακές πλατφόρμες ροής οπτικοακουστικού περιεχομένου.
Οι φίλοι του συνεχίζουν να μιλούν για αυτόν, ενώ η ραπ αφήγησή του και τα «μπιτ» του ακούγονται ακόμα. Η κληρονομιά του ΔΠΘ διατηρείται ζωντανή, υπενθυμίζοντας την επιρροή του στην underground σκηνή και την ικανότητά του να μετατρέπει τα προσωπικά του βιώματα σε αυθεντική τέχνη.
Με πληροφορίες από: Gazzetta