Ο Άρης δεν κατάφερε να μετατρέψει την υπεροχή του σε γκολ, μένοντας στο 0-0 με τον Ηρακλή στο «Κλεάνθης Βικελίδης». Η ομάδα του Μιχάλη Γρηγορίου ξεκίνησε το ντέρμπι με ένταση και επιθετική διάθεση, επιβάλλοντας το παιχνίδι της για μεγάλο διάστημα, ωστόσο η αδυναμία της να τελειώσει τις φάσεις οδήγησε σε απώλεια του ελέγχου και τελικά στην ισοπαλία.
Η αρχική κυριαρχία και η χαμένη ευκαιρία
Ο Άρης μπήκε στον αγώνα με τον Ηρακλή όπως ακριβώς όφειλε, δείχνοντας από την αρχή την πρόθεσή του να επιβάλει τον ρυθμό του. Για περισσότερο από μισή ώρα, η ομάδα είχε τον πλήρη έλεγχο της αναμέτρησης, δημιουργώντας ευκαιρίες και φανερώνοντας ότι αργά ή γρήγορα θα έβρισκε τον δρόμο προς τα δίχτυα. Ωστόσο, το πολυπόθητο γκολ δεν ήρθε ποτέ.
Η αδυναμία αυτή να μετουσιώσει την υπεροχή σε προβάδισμα στο σκορ αποτέλεσε το κομβικό σημείο του αγώνα. Παρά την επιθετική του διάθεση και την παρουσία του γύρω από την περιοχή του αντιπάλου, ο Άρης δεν κατάφερε να αξιοποιήσει τις στιγμές που δημιούργησε, κάτι που τελικά άλλαξε όλη την εξέλιξη του παιχνιδιού.
Η μεταστροφή του αγώνα και η απώλεια κατεύθυνσης
Όσο το γκολ δεν ερχόταν, τόσο άρχιζε να αλλάζει και η εικόνα του Άρη στον αγωνιστικό χώρο. Η υπομονή που χαρακτήριζε το παιχνίδι του στην αρχή, μετατράπηκε σε βιασύνη, ενώ η καθαρότητα στις ενέργειες χάθηκε. Οι αποφάσεις στο τελευταίο τρίτο του γηπέδου έγιναν όλο και πιο πρόχειρες, με αποτέλεσμα το παιχνίδι που είχε φέρει στα μέτρα του να αρχίσει σταδιακά να του ξεφεύγει.
Αυτό το στοιχείο είναι ιδιαίτερα ουσιαστικό για την αναμέτρηση με τον Ηρακλή, καθώς αυτή τη φορά το ματς δεν στράβωσε επειδή ο αντίπαλος κατάφερε να χτυπήσει πρώτος. Αντιθέτως, ο Άρης τιμωρήθηκε από τη δική του αδυναμία να ολοκληρώσει επιτυχώς ένα διάστημα ξεκάθαρης υπεροχής. Όπως αναφέρθηκε, με την ΑΕΚ αυτό συνέβη όταν το σκορ άρχισε να ξεφεύγει, ενώ με τον ΠΑΟΚ μετά το πέναλτι του 1-0. Με τον Ηρακλή, για πρώτη φορά, η αιτία ήταν διαφορετική, προερχόμενη από την εσωτερική του δυσλειτουργία.
Τα στατιστικά και η πίεση του «πρέπει»
Οι αριθμοί του αγώνα περιγράφουν την κατεύθυνση που είχε το παιχνίδι, με τον Άρη να καταγράφει 16 τελικές στο πρώτο ημίχρονο και συνολικά 23. Αυτές οι τελικές δεν μεταφράζονται αυτομάτως σε ισάριθμες καθαρές ευκαιρίες, ωστόσο υπογραμμίζουν την κυριαρχία της ομάδας στην κατοχή της μπάλας, την παρουσία της γύρω από την περιοχή και τις στιγμές που είχε για να προηγηθεί.
Η αδυναμία του Άρη να σκοράρει, παρά την πληθώρα των τελικών προσπαθειών, ήταν το σημείο καμπής. Καθώς ο χρόνος περνούσε και το γκολ δεν ερχόταν, η πίεση του «πρέπει» άρχισε να βαραίνει περισσότερο από την ίδια την αντίσταση του Ηρακλή, επηρεάζοντας αρνητικά την απόδοση των παικτών και οδηγώντας σε περαιτέρω απώλεια συγκέντρωσης και αποτελεσματικότητας.
Οι επιλογές του προπονητή και η απόδοση των παικτών
Σε επίπεδο προσώπων, ο προπονητής Μιχάλης Γρηγορίου χρησιμοποίησε σχεδόν όλους τους επιθετικούς που είχε στη διάθεσή του. Ξεκίνησε τον αγώνα με τους Μορόν και Καντεβέρε, ενώ στη συνέχεια έριξε στο παιχνίδι τον Μανού Γκαρθία, με σκοπό να ενισχύσει τη δημιουργία. Επίσης, χρησιμοποίησε τους Κουαμέ και Μιρ, επανεντάσσοντας ακόμη και τον Αλφαρέλα στο rotation της ομάδας.
Ωστόσο, οι αλλαγές αυτές δεν έφεραν την αναμενόμενη επίδραση. Ο Μορόν είχε μια σημαντική ευκαιρία πριν από το δεκάλεπτο, την οποία ένας επιθετικός της κλάσης του θα έπρεπε να τελειώσει. Ο Καντεβέρε έδειξε συμμετοχή και ενέργεια, αλλά όχι πάντα την απαιτούμενη καθαρότητα στην τελική επιλογή. Οι Κουαμέ και Μιρ δεν κατάφεραν να επηρεάσουν το παιχνίδι, ενώ ο Μανού Γκαρθία, παρότι μπήκε για να προσφέρει ποιότητα μεταξύ των γραμμών, χάθηκε κι αυτός μέσα στη γενικότερη βιασύνη που επικρατούσε στο δεύτερο ημίχρονο. Η ποιότητα του ρόστερ πρέπει να αναδεικνύεται στις κρίσιμες στιγμές, καθώς ο προπονητής μπορεί να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις, αλλά δεν φέρει την αποκλειστική ευθύνη για κάθε χαμένη τελική ή λανθασμένη απόφαση.
Με πληροφορίες από: Gazzetta