Η αυστριακή σκηνοθέτης Μαρί Κρόιτσερ παρουσιάζει την ταινία «Τρυφερό κτήνος», ένα φιλμ που φέρνει στο προσκήνιο το ιδιαίτερα ευαίσθητο και αμφιλεγόμενο θέμα της παιδοφιλίας. Η σκηνοθέτης επιχειρεί να εξετάσει το ζήτημα από διάφορες οπτικές γωνίες, εστιάζοντας στις επιπτώσεις της πράξης στο οικογενειακό περιβάλλον του θύτη. Ωστόσο, η προσέγγιση αυτή εγείρει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο είναι θεμιτό να αναζητούνται ελαφρυντικά ή ίχνη τρυφερότητας σε μια τέτοια διαστροφή, καθώς η ταινία δεν αποσαφηνίζει τις απόψεις της σκηνοθέτιδας επί του θέματος.
Σύνοψη της υπόθεσης
Η κεντρική ιστορία της ταινίας «Τρυφερό κτήνος» εκτυλίσσεται στη γερμανική εξοχή, όπου μια ομάδα αστυνομικών πραγματοποιεί έφοδο στο σπίτι της Λούσι. Κατά τη διάρκεια αυτής της επιχείρησης, ο σύζυγός της συλλαμβάνεται, αντιμετωπίζοντας την κατηγορία της διακίνησης πορνογραφικού υλικού. Αυτή η απρόσμενη εξέλιξη θέτει άμεσα το κρίσιμο ερώτημα εάν ο άνδρας της Λούσι είναι πράγματι παιδόφιλος.
Παράλληλα με τη σύλληψη, προκύπτουν σοβαρές ανησυχίες και αμφιβολίες σχετικά με την πιθανή σχέση του συλληφθέντος με τον γιο της Λούσι. Η πλοκή της ταινίας αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο ο γιος να έχει πέσει θύμα του πατέρα του, προσθέτοντας ένα επιπλέον και ιδιαίτερα βαρύ στρώμα αγωνίας και ψυχολογικής πίεσης στην ήδη τεταμένη κατάσταση που βιώνει η οικογένεια.
Η σκηνοθετική προσέγγιση της Μαρί Κρόιτσερ
Η Αυστριακή σκηνοθέτης Μαρί Κρόιτσερ επιλέγει να βάλει στο στόχαστρο του φακού της την παιδοφιλία, με την πρόθεση να προσπαθήσει να τη διαβάσει «απ’ όλες τις πλευρές». Ο τίτλος της ταινίας, «Τρυφερό κτήνος», ο οποίος στο πρωτότυπο είναι «Gentle monster», δημιουργεί έναν ύποπτο συνδυασμό ιδιοτήτων. Αυτό συμβαίνει ακόμα κι αν ο τίτλος αναφέρεται στον τρόπο που υπογράφει ο διακινητής υλικού παιδικής πορνογραφίας.
Η συγκεκριμένη επιλογή του τίτλου και η γενικότερη προσέγγιση της Κρόιτσερ γεννούν το ερώτημα αν στη συγκεκριμένη διαστροφή μπορούν να υπάρξουν ίχνη τρυφερότητας ή ελαφρυντικά για τον δράστη. Η σκηνοθέτης δεν αποσαφηνίζει τις δικές της απόψεις επί του θέματος, διατηρώντας απλώς την ικανότητά της να «κάνει σινεμά». Η Μαρί Κρόιτσερ είναι γνωστή στο κοινό και από την προηγούμενη δουλειά της, την ταινία «Κορσές», όπου, σύμφωνα με κριτικές, η κατασκευαστική της ικανότητα επισκιάστηκε από μια διανοητική θολούρα.
Επιπτώσεις και οικογενειακό περιβάλλον
Το φιλμ εστιάζει στις σοβαρές επιπτώσεις της πράξης που περιγράφηκε, προσπαθώντας να διεισδύσει βαθιά στο οικογενειακό περιβάλλον του θύτη. Η σύζυγος, Λούσι, η οποία είναι μια διακεκριμένη μουσικός, αρνείται να πιστέψει την κατηγορία εναντίον του συζύγου της. Οι ανησυχίες της περιλαμβάνουν ένα φάσμα συναισθημάτων, όπως η αγωνία, η αμφιβολία και η οργή, τις οποίες προσπαθεί να συνδυάσει και να εκφράσει μέσα από την τέχνη της.
Αυτές οι στιγμές, όπου το συναίσθημα συνδέεται με τη μουσική και την εικόνα, αποτελούν, κατά γενική ομολογία, τις καλύτερες στιγμές της ταινίας. Ο τρόπος με τον οποίον η Μαρί Κρόιτσερ συνδυάζει αυτά τα στοιχεία αναδεικνύει μια πραγματική σκηνοθετική βιρτουοζιτέ. Από εκεί και πέρα, η ταινία προσπαθεί να ανιχνεύσει τον τρόπο με τον οποίο η Λούσι, ως μητέρα, προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στην οφθαλμοφανή πραγματικότητα και τη δυνατότητα της τέχνης να φωτίζει τα πράγματα από μια διαφορετική οπτική. Η αβεβαιότητα για το εάν ο γιος έχει πέσει θύμα του πατέρα του προσθέτει στην ψυχολογική πολυπλοκότητα της μητέρας και στην ένταση της πλοκής.
Παράλληλες ιστορίες και κριτική
Στην οικοδόμηση του κεντρικού θέματος της ταινίας, μια σημαντική υποστύλωση αποτελεί η παράλληλη ιστορία μιας αστυνομικού. Η συγκεκριμένη αστυνομικός έχει αναλάβει τη διαχείριση της υπόθεσης της διακίνησης του πορνογραφικού υλικού, ενώ ταυτόχρονα αντιμετωπίζει το δικό της «τέρας», τον πατέρα της. Ωστόσο, η πηγή διευκρινίζει ότι αυτό δεν συμβαίνει για τους ίδιους λόγους που αφορούν την υπόθεση που ερευνά.
Παρόλα αυτά, η ανάπτυξη όλων αυτών των θεμάτων απαιτεί πολύ χρόνο μέσα στην ταινία, με αποτέλεσμα να υπάρχουν πολλές άχρηστες σιωπές και επαναλήψεις. Η σκηνοθέτης Κρόιτσερ δεν ρισκάρει πολλά, καθώς περιδινίζεται γύρω από το ίδιο κέντρο και τις ίδιες σκέψεις, όπως το ερώτημα «πόσο γνωρίζουμε τον δικό μας άνθρωπο;». Ενώ οι σιωπές στον κινηματογράφο έχουν σημασία όταν υποκρύπτουν κάποιο νόημα, στο «Τρυφερό κτήνος» γίνονται ολοένα και περισσότερο προβλέψιμες, παρά τη συνέπεια στον αφηγηματικό ρυθμό. Η ίδια η πράξη της παιδοφιλίας είναι εκ προοιμίου εγκληματική, αφήνοντας, σύμφωνα με την κριτική, λίγα περιθώρια για περαιτέρω προβληματισμό ή αναζήτηση ελαφρυντικών.
Με πληροφορίες από: Topontiki