Οι ultra-wealthy, πέρα από την απόκτηση γιοτ, ιδιωτικών αεροσκαφών ή ακόμη και ολόκληρων νησιών, επενδύουν πλέον και σε κάτι πιο ιδιαίτερο και σπάνιο: την ιδιωτικότητα. Αυτή η προστασία δεν περιορίζεται μόνο σε σωματοφύλακες και συστήματα ασφαλείας, αλλά επεκτείνεται στον περιορισμό των πληροφοριών που μπορεί να βρει κάποιος για εκείνους online. Διευθύνσεις κατοικίας, τηλέφωνα επικοινωνίας, στοιχεία για ακίνητα, συγγενικά πρόσωπα και επαγγελματικές σχέσεις μπορεί να είναι διάσπαρτα σε δεκάδες ή και εκατοντάδες διαδικτυακές πηγές.
Η αναδυόμενη ανάγκη για ψηφιακή ιδιωτικότητα
Η προστασία της περιουσίας έχει πλέον επεκταθεί στην προστασία των προσωπικών δεδομένων, σηματοδοτώντας τη λειτουργία μιας νέας αγοράς ψηφιακής ιδιωτικότητας. Μεμονωμένα, οι πληροφορίες αυτές ίσως μοιάζουν ασήμαντες και αθώες. Ωστόσο, όταν συνδυαστούν, μπορούν να σχηματίσουν ένα εξαιρετικά λεπτομερές ψηφιακό προφίλ ενός ανθρώπου, αποκαλύπτοντας στοιχεία τα οποία ο ίδιος δεν θα επέλεγε ποτέ να δημοσιοποιήσει.
Αυτός είναι ο λόγος που ορισμένοι από τους πλουσιότερους ανθρώπους στον κόσμο καταβάλλουν σημαντικά ποσά σε εξειδικευμένες εταιρείες. Ο στόχος είναι αυτές οι εταιρείες να εντοπίσουν τις συγκεκριμένες πληροφορίες και να ζητήσουν την αφαίρεσή τους από το διαδίκτυο, προστατεύοντας έτσι την ιδιωτική τους ζωή και την ασφάλειά τους.
Εξειδικευμένες υπηρεσίες και το ψηφιακό αποτύπωμα
Τα προσωπικά δεδομένα δεν είναι συγκεντρωμένα σε ένα μόνο σημείο. Αντιθέτως, μπορούν να είναι καταχωρισμένα σε δεκάδες διαφορετικές βάσεις δεδομένων και ιστοσελίδες, γεγονός που καθιστά την απομάκρυνσή τους μια συστηματική και απαιτητική εργασία. Οι εξειδικευμένες εταιρείες αναλαμβάνουν να εντοπίσουν όλες τις διαθέσιμες πληροφορίες, να υποβάλλουν τα απαραίτητα αιτήματα αφαίρεσης και στη συνέχεια να παρακολουθούν αν τα ίδια στοιχεία εμφανιστούν ξανά στο διαδίκτυο.
Η ανθρώπινη παρέμβαση παραμένει σημαντική σε αυτή τη διαδικασία. Ορισμένες πλατφόρμες, ιστοσελίδες και εταιρείες που συγκεντρώνουν και εμπορεύονται προσωπικά δεδομένα, γνωστοί ως data brokers, έχουν αναπτύξει μηχανισμούς που δυσκολεύουν την αυτοματοποιημένη αφαίρεση δεδομένων. Αυτό καθιστά απαραίτητη την εμπλοκή ειδικών για την αποτελεσματική διαχείριση και αφαίρεση των πληροφοριών.
Το παράδειγμα και η σύνδεση με τη φυσική ασφάλεια
Η ανάγκη για αυτές τις υπηρεσίες δεν είναι απλώς θεωρητική. Ο Τομ Άλντριχ, ο Chief Operating Officer της εταιρείας 360 Privacy, ανέφερε ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Ένας εύπορος πελάτης, ο οποίος είχε προηγουμένως χρησιμοποιήσει μια αυτοματοποιημένη υπηρεσία για την προστασία των δεδομένων του, βρέθηκε να έχει 62 διαφορετικά προφίλ διάσπαρτα σε εκατοντάδες πηγές συγκέντρωσης δεδομένων. Από αυτά τα προφίλ, ένα εντυπωσιακό ποσοστό, το 93%, περιείχε μη δημόσιες πληροφορίες που μπορούσαν να αφαιρεθούν.
Το ζήτημα δεν αφορά μόνο την ιδιωτικότητα. Ο Μπράιαν Χιλ, ειδικός κυβερνοασφάλειας της BlackCloak, μιας εταιρείας που εξυπηρετεί στελέχη και άτομα υψηλής καθαρής περιουσίας, υπογραμμίζει τη στενή σχέση μεταξύ ψηφιακής και φυσικής ασφάλειας. Όπως επισημαίνει στο Observer, «η ψηφιακή και η φυσική ασφάλεια δεν μπορούν πλέον να είναι ξεχωριστές», αναδεικνύοντας την αλληλεξάρτηση των δύο πτυχών στην σύγχρονη εποχή.
Το εύρος των υπηρεσιών και οι περιορισμοί
Οι ολοκληρωμένες υπηρεσίες που προσφέρονται σε αυτή τη νέα αγορά περιλαμβάνουν την παρακολούθηση του dark web, ενός μέρους του διαδικτύου που δεν είναι προσβάσιμο μέσω των συνηθισμένων μηχανών αναζήτησης. Επιπλέον, διενεργούνται έλεγχοι ασφάλειας για λογαριασμούς, συσκευές και συνδεδεμένα συστήματα, όπως είναι οι κάμερες ασφαλείας, για να διασφαλιστεί η μέγιστη προστασία των προσωπικών δεδομένων.
Ωστόσο, η πλήρης εξαφάνιση από το διαδίκτυο δεν είναι ένας ρεαλιστικός στόχος. Σύμφωνα με τον Μπράιαν Χιλ, η μείωση του ψηφιακού αποτυπώματος στο μηδέν είναι «πρακτικά αδύνατη». Ο ίδιος θέτει ως εφικτό στόχο την αφαίρεση περίπου 70% έως 90% των δεδομένων. Δημόσια αρχεία, αρχεία εφημερίδων και άλλες πληροφορίες που έχουν δημοσιευθεί νόμιμα, είναι μεταξύ εκείνων που συνήθως παραμένουν προσβάσιμα.
Με πληροφορίες από: Gazzetta