Το ζεϊμπέκικο «Τα νέα της Αλεξάνδρας», σε στίχους και μουσική του Κώστα Γιαννίδη και ερμηνεία του Βαγγέλη Περπινιάδη, κυκλοφόρησε το 1961 και έγινε ένας απόλυτος λαϊκός ύμνος. Για περισσότερες από έξι δεκαετίες, το τραγούδι αυτό συνόδευε την ελληνική κοινωνία, η οποία χόρευε πάνω στα συντρίμμια μιας δολοφονημένης γυναίκας. Πίσω από την εθιστική μελωδία και τον βολικό μύθο που δημιουργήθηκε, κρυβόταν μια πραγματικότητα ποτισμένη στο αίμα.
Η δημοφιλία και το μήνυμα του τραγουδιού
Το κοινό σιγοτραγουδούσε με πάθος τους στίχους που περιέγραφαν μια «διεφθαρμένη» γυναίκα, η οποία φέρεται να πρόδωσε την ανδρική τιμή. Αυτή η αφήγηση συνέβαλε στη νομιμοποίηση της εκδίκησης απέναντί της στη συλλογική συνείδηση της εποχής.
Το τραγούδι, που ξεκίνησε ως «έγκλημα τιμής», έχει πλέον επαναπροσδιοριστεί ως μια κραυγή δικαιοσύνης, αποτελώντας ένα λυτρωτικό φεμινιστικό reclaim της ιστορίας.
Οι στίχοι που προκάλεσαν συζητήσεις
Οι στίχοι του τραγουδιού περιγράφουν με λεπτομέρεια τις υποτιθέμενες πράξεις της Αλεξάνδρας, παρουσιάζοντάς την να αμφισβητεί την ανδρική τιμή. Χαρακτηριστικά, ο αφηγητής αναφέρει: «Στ' ορκίζομαι Βαγγέλη μου, για κάτσε να τα πούμε στο τάβλι αυτό που παίζουμε, στο ούζο που θα πιούμε στ' ορκίζουμαι Βαγγέλη μου, Βαγγέλη, να σε θάψω αυτήν θα την εκδικηθώ, αυτή θα την εκάψω».
Στη συνέχεια, οι στίχοι συνεχίζουν με την περιγραφή των «νέων της Αλεξάνδρας»: «Για άκουσε τα νέα της Αλεξάνδρας που μου 'λεγε δεν ξέρω τι θα πει άντρας Και χτες απομεσήμερο, που βγήκε να ψωνίσει η ώρα πήγε οκτώμισι κι ακόμα να γυρίσει και ψάχνοντας και ψάχνοντας, την βρήκα στου Μιχάλη να παίρνει τα σκονάκια της μαζί με τον μπακάλη». Το τραγούδι ολοκληρώνεται με την αναφορά σε ένα άλλο περιστατικό: «Και σήμερα ξεκίνησε να πάει για την μοδίστρα που κάθεται σ' ένα στενό, κοντά στην Bαγγελίστρα και μου παν πως την είδανε να βγαίνει χέρι-χέρι μαζί με τον Χαράλαμπο από το Ροζικλέρι».
Η αληθινή ταυτότητα της Αλεξάνδρας Μυλωνάκου
Η πραγματικότητα πίσω από το τραγούδι απέχει πολύ από την εικόνα της «γυναίκας ελαφρών ηθών» που περιέγραφαν οι στίχοι. Η Αλεξάνδρα Μυλωνάκου ήταν ένα νεαρό κορίτσι, μόλις 21 ετών, με όνειρα και φιλοδοξίες.
Η Αλεξάνδρα είχε αφήσει πίσω της τη Μάνη και είχε έρθει στην Αθήνα με έναν συγκεκριμένο σκοπό: να σπουδάσει ραπτική. Η ιστορία της αποκαλύπτει το πιο σκοτεινό πρόσωπο της πατριαρχίας, το οποίο κρυβόταν πίσω από την εθιστική μελωδία και τον βολικό μύθο του τραγουδιού.
Με πληροφορίες από: reader.gr