Ο μύθος του «βολεμένου δασκάλου» εξακολουθεί να κυριαρχεί, παρόλο που οι απαιτήσεις από τους εκπαιδευτικούς συνεχώς αυξάνονται, οι μισθοί τους πιέζονται και οι αναπληρωτές παραιτούνται. Οι νέοι εκπαιδευτικοί έρχονται αντιμέτωποι με ένα επάγγελμα που διαφέρει σημαντικά από αυτό που είχαν φανταστεί αρχικά.
Κάθε φορά που τίθεται θέμα συζήτησης για τους εκπαιδευτικούς, το ερώτημα «Πόσες διακοπές κάνουν;» εμφανίζεται σχεδόν με μαθηματική ακρίβεια. Αυτή η προσέγγιση, όπως επισημαίνει η εκπαιδευτικός Φωτεινή Φωτιάδου, οδηγεί σε μια συζήτηση για το δημόσιο σχολείο που καταλήγει σε ένα πρόχειρο λογιστήριο ωρών και ημερών.
Πέρα από το λογιστήριο ωρών και ημερών
Η συζήτηση για την εκπαίδευση σπάνια εστιάζει με την ίδια ένταση σε σημαντικά ζητήματα, όπως ο αριθμός των παιδιών σε κάθε τάξη. Δεν μετράμε πόσοι μαθητές χρειάζονται ειδική υποστήριξη και δεν την λαμβάνουν εγκαίρως, ούτε αναρωτιόμαστε γιατί ο εκπαιδευτικός πρέπει να είναι ταυτόχρονα δάσκαλος, παιδαγωγός, διαμεσολαβητής, διαχειριστής κρίσεων, χειριστής ψηφιακών πλατφορμών και διεκπεραιωτής μιας συνεχώς διογκούμενης γραφειοκρατίας.
Το πιο κρίσιμο ερώτημα, το οποίο συχνά αποφεύγεται, είναι ποιος θα επιλέξει να γίνει εκπαιδευτικός τα επόμενα χρόνια, δεδομένων των συνθηκών και των απαιτήσεων του επαγγέλματος.
Το αθέατο έργο πίσω από την τάξη
Η εικόνα του δασκάλου που εργάζεται μόνο τις ώρες που βρίσκεται μπροστά στον πίνακα παραβλέπει ένα μεγάλο, αθέατο τμήμα της εργασίας του. Αυτό περιλαμβάνει την προετοιμασία των μαθημάτων, τις διορθώσεις εργασιών, την επικοινωνία με τους γονείς, τις συνεδριάσεις, τις δράσεις, τις επιμορφώσεις, τις διοικητικές υποχρεώσεις και τη διαχείριση προβλημάτων που δεν τελειώνουν με το κουδούνι.
Ένας εκπαιδευτικός μπορεί να έχει ολοκληρώσει το διδακτικό του ωράριο, αλλά όχι απαραίτητα και τη δουλειά του. Τα τετράδια διορθώνονται στο σπίτι, το επόμενο μάθημα προετοιμάζεται το απόγευμα, ενώ τα μηνύματα των γονέων απαντώνται αργότερα. Εκθέσεις, πλατφόρμες, σχέδια δράσης, επιμορφώσεις και συνεδριάσεις προστίθενται σε ένα έργο που δεν χωρά εύκολα σε ένα αυστηρό ωρολόγιο πρόγραμμα. Ωστόσο, όπως τονίζει η Φωτεινή Φωτιάδου, το στερεότυπο παραμένει: «Έχουν τρεις μήνες διακοπές».
Οι προκλήσεις της σύγχρονης σχολικής τάξης
Η δουλειά του εκπαιδευτικού είναι πολύ πιο απαιτητική από ό,τι συχνά φαντάζεται κανείς. Περιλαμβάνει τη διδασκαλία, τον εντοπισμό δυσκολιών, τη διαφοροποίηση της διδασκαλίας, τη διαχείριση συμπεριφορών, τη συνεργασία με τις οικογένειες, την προστασία του παιδαγωγικού κλίματος και, ταυτόχρονα, τη διασφάλιση ότι κανένα παιδί δεν θα μείνει πίσω. Αυτό αφορά παιδιά που δυσκολεύονται να συγκεντρωθούν, παιδιά με μαθησιακές ή άλλες δυσκολίες, εκείνα που δεν γνωρίζουν καλά ελληνικά, όσα ξεσπούν με θυμό, όσα φοβούνται να μιλήσουν, καθώς και παιδιά που κουβαλούν στο σχολείο τα προβλήματα της προηγούμενης νύχτας από το σπίτι τους.
Η σύγχρονη σχολική τάξη έχει μεταβληθεί σημαντικά. Τα παιδιά μεγαλώνουν σε έναν κόσμο συνεχούς ψηφιακής διέγερσης, κοινωνικών δικτύων, τεράστιου όγκου πληροφοριών, άγχους και οικογενειακών πιέσεων. Αυτή η νέα πραγματικότητα θα απαιτούσε περισσότερο παιδαγωγικό χρόνο, μικρότερα τμήματα και ενισχυμένες υποστηρικτικές δομές για να ανταποκριθεί στις ανάγκες τους.
Με πληροφορίες από: alfavita.gr