Το Gazzetta προχώρησε στην ανάγνωση του βιβλίου «Γιάννης Στίγκας. Ποιήματα 2004-2017. Συγκεντρωτική έκδοση», το οποίο κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Άγρα. Η έκδοση αυτή συγκεντρώνει την ποιητική παραγωγή του Γιάννη Στίγκα για την περίοδο 2004-2017, προσφέροντας μια ολοκληρωμένη εικόνα του έργου του. Μέσα από τους στίχους, ο αναγνώστης βρήκε στοιχεία του εαυτού του, αφήνοντας τον ενθουσιασμό να προκύψει αβίαστα.
Η συγκεντρωτική έκδοση και οι συλλογές
Οι Εκδόσεις Άγρα είναι υπεύθυνες για τη συγκεντρωτική αυτή έκδοση, η οποία καλύπτει μια σημαντική χρονική περίοδο στην ποιητική διαδρομή του Γιάννη Στίγκα. Ο τόμος περιλαμβάνει συνολικά έξι ποιητικές συλλογές, οι οποίες περιγράφονται ως «έξι κορυφές» στις οποίες ο αναγνώστης μπορεί να αφεθεί και να βρει προστασία.
Η ανάγνωση των ποιημάτων έλαβε χώρα εν μέσω θέρους, κάτω από τη σκιά των δέντρων, αλλά και την ώρα που τα μεσάνυχτα λάμπουν τρεις το μεσημέρι, καθώς και στο επίμονο φως της λάμπας που «τρυπάει» τη νύχτα. Αυτές οι συνθήκες ανάγνωσης συνέβαλαν στην ανακάλυψη μιας εικόνας που εκπλήσσει τον αναγνώστη.
Εικόνες και σύμβολα στους στίχους
Η ποίηση του Γιάννη Στίγκα διακρίνεται από έντονες εικόνες και συμβολισμούς. Το «αίμα βλέπει και δεν μιλάει», ενώ τα «μάτια δακρύζουν και πονάνε βουβά». Ένας «κρυφός κυνηγός του ποιητή» που ζει μέσα του έχει τραυματιστεί, αλλά λίγο πριν την εκπνοή της ζωής του ισοφαρίζει. Οι ισοπαλίες δεν πανηγυρίζονται, αλλά διαβάζονται στην εφημερίδα, όπου η αλήθεια φυλακίζεται και το περίπτερο αποτελεί πια τον διαλυμένο φάρο της γειτονιάς.
Στους στίχους εμφανίζεται και ο «παίκτης του Ντοστογιέφσκι», ο οποίος μιλά από ένα υπόγειο. Αυτός ο παίκτης αφήνει δύο στίχους και μια μελωδία του Μπαχ στο υπόγειο της Σούτσου 36. Στη συνέχεια, γυρίζει εκεί όπου κάποτε μεγάλωνε ένα δέντρο, το οποίο ξερίζωσαν «τσιμεντένια χέρια», με όλο το βάρος να πέφτει στον Παρθενώνα και στον περιπλανώμενο άνθρωπο.
Το υπόγειο και η καθημερινότητα του ποιητή
Τα «λασπωμένα παπούτσια» του παίκτη έμειναν στο περβάζι που βλέπει μόνιμα γκρίζο ουρανό. Οι κάλτσες και η στολή του βρίσκονται σε μια σακούλα σκουπιδιών, καθώς την επόμενη μέρα ανοίγει το «wash and go laundry». Το μαλακτικό βρίσκεται στη μέση του μπουκαλιού, ενώ δίπλα στην καρέκλα-κομοδίνο «πονά ο κύβος του Ρούμπικ».
Στο υπόγειο, παραδόξως, δεν ζει μωρό, σκυλί, ούτε καν υγρασία. Ο παίκτης-ποιητής δεν παραξενεύεται από αυτό, καθώς γνωρίζει ότι όταν η ποίηση δεν παραδίδεται, ένα κομμάτι από τον κύβο πέφτει «σαν σαπισμένο δόντι». Μετά από ένα ντους, «τρώει» λίγη από την ευχή της μάνας του και ξαπλώνει. Από το παράθυρό του βλέπει τους «ξεπεσμένους πρίγκιπες του Εξυπερύ» να χάνονται. Θα κοιμηθεί και θα διαβάσει τον Γιάννη Στίγκα και τα «Ποιήματα 2004-2017» πάνω σε αδιαφανή χρώματα.
Η επίδραση της ανάγνωσης και η πρώτη συλλογή
Η ανάγνωση των απάντων (σχεδόν) ενός ποιητή παρομοιάζεται με την απόκτηση εισιτηρίου για την ανακάλυψη των διαδρομών του. Σε αυτό το ταξίδι, ο Στίγκας δεν σταμάτησε να εντυπωσιάζει τον αναγνώστη. Οι συναισθηματικές εκρήξεις συνεχίστηκαν καθ' όλη τη διάρκεια της ανάγνωσης και μόνο μετά το τέλος της σταμάτησαν.
Στην ποίηση, αυτό που μετράει είναι το συναίσθημα και η συμπεριφορά του, αφήνοντας κατά μέρος τον πνευματικό και διανοητικό αντίκτυπο. Το «παιδί μέσα μας» πήρε τον λόγο, αναρωτώμενο πώς ο ποιητής σκέφτηκε αυτές τις εικόνες. Ο ενθουσιασμός που προκάλεσε η έκδοση είναι ατόφιος, προκύπτοντας αβίαστα μέσα από την κίνηση και τα χρώματα-μηνύματα-εικόνες που κουβαλά το καλλιτεχνικό έργο. Το ξεκίνημα της έκδοσης γίνεται με τη συλλογή «Η αλητεία του αίματος», που κυκλοφόρησε το 2004, και σε αυτά τα ποιήματα εντοπίζεται πάθος.
Με πληροφορίες από: Gazzetta