Μια συγκεκριμένη επικοινωνιακή τακτική έχει επιλέξει η Νέα Δημοκρατία απέναντι στο ΠΑΣΟΚ, επιχειρώντας να μετατρέψει τις θετικές ψήφους της αξιωματικής αντιπολίτευσης σε επιμέρους άρθρα νομοσχεδίων σε απόδειξη δήθεν συμφωνίας με την κυβερνητική πολιτική. Η κυβέρνηση εμφανίζει αυτές τις θετικές ψήφους ως πολιτική συναίνεση, παραβλέποντας τις ουσιαστικές διαφωνίες που έχει εκφράσει η Χαριλάου Τρικούπη.
Η επικοινωνιακή τακτική της Νέας Δημοκρατίας
Η Νέα Δημοκρατία υιοθετεί μια τακτική που χαρακτηρίζεται ως δικολαβική και πολιτικά κοντόφθαλμη. Η λογική πίσω από αυτή την προσέγγιση είναι απλή: Η Χαριλάου Τρικούπη καταγγέλλει την κυβέρνηση, αλλά ταυτόχρονα υπερψηφίζει έναν μεγάλο αριθμό διατάξεων σε διάφορα νομοσχέδια. Με αυτόν τον τρόπο, η ΝΔ υπονοεί ότι το ΠΑΣΟΚ άλλα λέει και άλλα πράττει, δημιουργώντας μια εικόνα υποκρισίας.
Αυτή η αριθμητική προσέγγιση, αν και μπορεί να είναι βολική για επικοινωνιακούς σκοπούς, δεν αποτυπώνει απαραίτητα την πραγματική πολιτική ουσία. Σε ορισμένες περιπτώσεις, μπορεί να οδηγήσει στη δημιουργία μιας εντελώς παραπλανητικής εικόνας σχετικά με τη στάση του ΠΑΣΟΚ απέναντι στην κυβερνητική πολιτική.
Το παράδειγμα του νομοσχεδίου για το ιδιωτικό χρέος
Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της τακτικής αναδείχθηκε με το πρόσφατο νομοσχέδιο που αφορούσε το ιδιωτικό χρέος. Μετά την ψήφισή του, κυβερνητικές πηγές έσπευσαν να επισημάνουν ότι το ΠΑΣΟΚ υπερψήφισε ένα σημαντικό ποσοστό των άρθρων του, φτάνοντας το 77%. Αυτό τονίστηκε παρά τη σφοδρή κριτική που είχε ασκήσει το ΠΑΣΟΚ επί του συγκεκριμένου νομοσχεδίου.
Η κυβέρνηση προσπάθησε να χρησιμοποιήσει αυτό το στατιστικό στοιχείο για να υποστηρίξει την άποψη περί συναίνεσης ή, τουλάχιστον, περί εσωτερικών αντιφάσεων στη στάση της αξιωματικής αντιπολίτευσης, αγνοώντας τις εκφρασμένες διαφωνίες.
Η απάντηση της Χαριλάου Τρικούπη
Η απάντηση από τη Χαριλάου Τρικούπη, ωστόσο, έφερε στο φως μια ουσιώδη λεπτομέρεια που διαφοροποιεί την εικόνα. Από τα συνολικά 390 άρθρα που περιλάμβανε το εν λόγω νομοσχέδιο, μόλις τα 41 από αυτά αφορούσαν άμεσα το ιδιωτικό χρέος. Τα υπόλοιπα άρθρα περιείχαν ένα ευρύ φάσμα ετερόκλητων ρυθμίσεων και διατάξεων.
Συγκεκριμένα, το νομοσχέδιο περιλάμβανε την ενσωμάτωση έξι ευρωπαϊκών Οδηγιών, καθώς και ρυθμίσεις που αφορούσαν τράπεζες, κεφαλαιαγορές, συντάξεις και άλλα ζητήματα. Το ΠΑΣΟΚ, παρόλο που καταψήφισε το νομοσχέδιο επί της αρχής, επέλεψε να υπερψηφίσει διατάξεις τις οποίες έκρινε θετικές για τους δανειολήπτες, ενώ ταυτόχρονα διαφώνησε με κρίσιμες κυβερνητικές επιλογές, προβάλλοντας τις δικές του προτάσεις.
Η διάκριση της κοινοβουλευτικής διαδικασίας
Η υπερψήφιση ενός μεμονωμένου άρθρου δεν ισοδυναμεί αυτομάτως με την αποδοχή της συνολικής κυβερνητικής πολιτικής. Αυτή αποτελεί μια στοιχειώδη διάκριση της κοινοβουλευτικής διαδικασίας, η οποία φαίνεται να παρακάμπτεται από τη Νέα Δημοκρατία κάθε φορά που αυτό την εξυπηρετεί επικοινωνιακά. Προφανώς, δεν είναι όλες οι επιμέρους διατάξεις τυπικές ή πολιτικά ουδέτερες, ούτε κάθε θετική ψήφος στερείται πολιτικής σημασίας. Ωστόσο, η συγκεκριμένη ερμηνεία των ψήφων από την κυβέρνηση δημιουργεί μια στρεβλή εικόνα.
Το ΠΑΣΟΚ τονίζει ότι η στάση του βασίζεται στην αξιολόγηση κάθε διάταξης ξεχωριστά, με γνώμονα το συμφέρον των πολιτών, και όχι σε μια συνολική αποδοχή της κυβερνητικής γραμμής, την οποία άλλωστε καταγγέλλει σε πολλά σημεία.
Η πολιτική διάσταση και οι μελλοντικές συναινέσεις
Πέρα από την κοινοβουλευτική διαδικασία, υπάρχει και μια ευρύτερη πολιτική διάσταση σε αυτή την τακτική. Η Νέα Δημοκρατία είναι το κόμμα που επικαλείται διαρκώς την ανάγκη για συναινέσεις και πολιτική σταθερότητα. Παράλληλα, το ΠΑΣΟΚ, ανεξαρτήτως των κατηγορηματικών αρνήσεών του σήμερα, αντιμετωπίζεται σε αρκετά κυβερνητικά σενάρια ως δυνητικός συνομιλητής, ειδικά σε περίπτωση που οι επόμενες εκλογές δεν οδηγήσουν σε αυτοδυναμία.
Εγείρεται, λοιπόν, το ερώτημα κατά πόσο είναι σοβαρή συμπεριφορά απέναντι σε έναν πιθανό μελλοντικό συνομιλητή το να αξιοποιείται κάθε θετική ψήφος του ως εργαλείο πολιτικής έκθεσης. Πώς μπορεί ένα κόμμα να ζητά συναίνεση και ταυτόχρονα να επιχειρεί να εμφανίσει τον πιθανό συνομιλητή του ως υποκριτικό, επειδή συναινεί σε συγκεκριμένες ρυθμίσεις που κρίνει θετικές;
Με πληροφορίες από: Topontiki