Οι προεκλογικές καμπάνιες των κομμάτων εξουσίας φαίνεται ότι έχουν αναπτυχθεί στον μεγαλύτερο βαθμό, ωστόσο δεν εντυπωσιάζουν. Παρατηρείται ένα μεγάλο «σφίξιμο» και οικονομία δυνάμεων, με την ένταση να επικεντρώνεται στις προσωπικές αντιπαραθέσεις, ενώ ελάχιστα πράγματα έχουν πραγματική πολιτική αξία. Η κατάσταση αυτή είναι απότοκο της πλήρους αβεβαιότητας για τις εξελίξεις των επόμενων μηνών, εβδομάδων, ακόμα και ημερών, δεδομένου ότι οι εξελισσόμενοι πόλεμοι, τα ευρωπαϊκά αδιέξοδα και τα εθνικά θέματα χαρακτηρίζονται από έντονη ρευστότητα.
Η γενική εικόνα των προεκλογικών καμπανιών
Οι προεκλογικές προσπάθειες των κομμάτων εξουσίας δείχνουν να έχουν φτάσει στο αποκορύφωμά τους, χωρίς ωστόσο να προσφέρουν κάτι το καινοτόμο ή ουσιαστικό. Η γενική αίσθηση είναι αυτή της συγκράτησης και της προσεκτικής διαχείρισης των δυνάμεων, με τις προσωπικές αντιπαραθέσεις μεταξύ των πολιτικών αρχηγών να κυριαρχούν.
Σε ένα περιβάλλον έντονης ρευστότητας, όπου οι διεθνείς συγκρούσεις, τα αδιέξοδα στην Ευρώπη και τα εθνικά ζητήματα δημιουργούν ένα κλίμα αβεβαιότητας, κάθε υπόσχεση ή δέσμευση καθίσταται εξαιρετικά επισφαλής. Αυτή η συνθήκη επηρεάζει άμεσα τον τρόπο με τον οποίο τα κόμματα επιλέγουν να επικοινωνήσουν τα μηνύματά τους προς το εκλογικό σώμα.
Η στρατηγική του Κυριάκου Μητσοτάκη
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει επιλέξει ένα από τα πιο συνήθη κλισέ στην επικοινωνιακή του στρατηγική, αυτό περί του «αύριο», το οποίο ταυτίζει με τον ίδιο, και του «χθες», το οποίο αποδίδει στους αντιπάλους του. Αυτή η προσέγγιση θεωρείται από πολλούς ως ιδιαίτερα βαρετή και προβλέψιμη.
Η επιλογή αυτής της τακτικής σχετίζεται με την ανάγκη του πρωθυπουργού να παίξει πρωτίστως καλή άμυνα. Δεδομένης της γενικής αβεβαιότητας και του επισφαλούς χαρακτήρα των δεσμεύσεων σε συνθήκες ρευστότητας, ο Κυριάκος Μητσοτάκης επιδιώκει να αποφύγει λάθη, καθώς τα γκολ δεν ισοφαρίζονται εύκολα.
Η προσέγγιση του Νίκου Ανδρουλάκη
Ο Νίκος Ανδρουλάκης έχει υιοθετήσει ένα πιο πολιτικό πλαίσιο στην προεκλογική του εκστρατεία. Λόγω της δημοσκοπικής και επικοινωνιακής υστέρησης που παρατηρείται έναντι του Αλέξη Τσίπρα, έχει επιλέξει να προβάλει το πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ.
Στόχος του είναι να αναφέρεται με συγκεκριμένο τρόπο σε συγκεκριμένα προβλήματα, παρουσιάζοντας παράλληλα συγκεκριμένες προτάσεις. Παρόλο που αυτή η τακτική εφαρμόζεται εδώ και πολλούς μήνες, δεν έχει αποδώσει τα αναμενόμενα αποτελέσματα. Ο Νίκος Ανδρουλάκης παραμένει τρίτος, και παρά τη μείωση της απόστασης από την ΕΛΑΣ, το ΠΑΣΟΚ πολύ δύσκολα θα καταφέρει να περάσει στη δεύτερη θέση. Άλλωστε, όπως έχει αποδειχθεί πολλαπλώς από τον Αλέξη Τσίπρα και τον Κυριάκο Μητσοτάκη, τα προγράμματα εύκολα αντιγράφονται και λεηλατούνται.
Οι κινήσεις του Αλέξη Τσίπρα
Ο Αλέξης Τσίπρας φαίνεται να παλαντζάρει ανάλογα με την πορεία των δημοσκοπήσεων, κάτι που τον οδηγεί σε συχνές αλλαγές θέσεων σε σοβαρά θέματα, όπως για παράδειγμα ο 13ος μισθός. Παράλληλα, αντιμετωπίζει ακόμα σοβαρές κομματικές εκκρεμότητες και αδυνατεί να εκτοξευτεί δημοσκοπικά.
Σε αυτό το πλαίσιο, προσπαθεί να κερδίσει στο πεδίο των προσωπικών εντυπώσεων, προβάλλοντας τον εαυτό του ως τον μοναδικό δυνάμει αντίπαλο του Κυριάκου Μητσοτάκη. Η στρατηγική του επικεντρώνεται στην ανάδειξη της προσωπικής του εικόνας ως της κύριας εναλλακτικής λύσης.
Η έλλειψη πολιτικής ουσίας
Αν κάποιος αφαιρέσει από τον πολιτικό λόγο των τριών αρχηγών τις προσωπικές απαξιωτικές αναφορές για τους αντιπάλους τους και τις ουκ ολίγες αδιάφορες κοινοτοπίες, η πολιτική ουσία που απομένει είναι ελάχιστη. Οι δεσμεύσεις θεωρούνται επικίνδυνες σε συνθήκες ρευστότητας, καθιστώντας τον σχεδιασμό σοβαρών και μεγάλων μεταρρυθμίσεων δύσκολο, ίσως και πέρα από την εμβέλειά τους.
Τα τρέχοντα προβλήματα εξαρτώνται κυρίως από τις διεθνείς εξελίξεις, ενώ είναι κοινώς γνωστό ότι τα διάφορα ημίμετρα δεν επαρκούν για την αντιμετώπισή τους. Η έμφαση στις εντυπώσεις και τις προσωπικές αντιπαραθέσεις επισκιάζει την ουσιαστική πολιτική συζήτηση.
Με πληροφορίες από: Topontiki