Οι χαμηλές προσδοκίες της ελληνικής κοινωνίας από το πολιτικό σύστημα, σε συνδυασμό με τον πολύ χαμηλό βαθμό εμπιστοσύνης προς τα πολιτικά κόμματα και τους θεσμούς, αναδεικνύονται ως σοβαρό πρόβλημα. Αυτή η κατάσταση, όπως προκύπτει από πρόσφατες δημοσκοπήσεις, δημιουργεί μια παγίδα για τα κόμματα εξουσίας, καθώς οι προτάσεις τους για κρίσιμα ζητήματα αντιμετωπίζονται με καχυποψία.
Το ζήτημα της ακρίβειας, που δοκιμάζει τα όρια της κοινωνικής αντοχής και συνοχής, αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της έλλειψης προσδοκίας.
Οι δημοσκοπήσεις και η αξιοπιστία τους
Οι δημοσκοπήσεις αποτελούν ένα σοβαρό θέμα συζήτησης, το οποίο αναμένεται να απασχολήσει έντονα μέχρι τις εκλογές, θέτοντας ακόμη και ζητήματα αξιοπιστίας. Αυτό δεν είναι ένα πρωτόγνωρο φαινόμενο, καθώς παλαιότερες περίοδοι έχουν δείξει ότι τέτοιες φάσεις έχουν επαναληφθεί στο παρελθόν.
Ωστόσο, ανεξάρτητα από τις ποικίλες απόψεις που εκφράζονται για τις έρευνες και για ορισμένους από τους φορείς που τις διεξάγουν, ορισμένα στοιχεία που προκύπτουν από αυτές είναι δύσκολο να αμφισβητηθούν. Ένα από αυτά τα στοιχεία είναι οι χαμηλές προσδοκίες της ελληνικής κοινωνίας από το πολιτικό σύστημα.
Η χαμηλή εμπιστοσύνη στο πολιτικό σύστημα
Ο πολύ χαμηλός βαθμός εμπιστοσύνης προς τα πολιτικά κόμματα και τους θεσμούς δεν είναι το μοναδικό πρόβλημα που αντιμετωπίζει το πολιτικό σκηνικό. Σε αυτό προστίθεται και η απουσία προσδοκίας από την πλευρά της κοινωνίας.
Η έλλειψη αυτή γίνεται ιδιαίτερα εμφανής όταν τα κόμματα εξουσίας παρουσιάζουν τις προτάσεις τους για ορατά και πρακτικά ζητήματα, τα οποία δοκιμάζουν τα όρια της κοινωνικής αντοχής και συνοχής. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το ζήτημα της ακρίβειας, το οποίο επηρεάζει άμεσα την καθημερινότητα των πολιτών.
Η ακρίβεια και οι προτάσεις των κομμάτων
Σύμφωνα με τα ευρήματα της σχετικά πρόσφατης δημοσκόπησης της MRB για το Open, οι προτάσεις των κομμάτων σχετικά με το κόστος ζωής παρουσιάζουν συγκεκριμένα χαρακτηριστικά στην αποδοχή τους. Οι προτάσεις της Νέας Δημοκρατίας για την αντιμετώπιση της ακρίβειας λαμβάνουν αποδοχή κυρίως από όσους ήδη προτίθενται να την ψηφίσουν, με τους δύο σχετικούς δείκτες να κινούνται γύρω στο 30%.
Αντίστοιχα, οι προτάσεις του ΠΑΣΟΚ καταγράφουν υψηλό βαθμό αποδοχής, φτάνοντας το 25%. Ωστόσο, η πρόθεση ψήφου για το κόμμα βρίσκεται αρκετές μονάδες χαμηλότερα, στο 12,4%. Παρόμοια εικόνα παρατηρείται και για τον ΣΥΡΙΖΑ, όπου η ψαλίδα μεταξύ της θετικής αξιολόγησης των οικονομικών προτάσεων (22,3%) και της πρόθεσης ψήφου (17,4%) είναι μικρότερη, αλλά υπαρκτή.
Η στάση των αναποφάσιστων ψηφοφόρων
Ένα ιδιαίτερα σημαντικό στοιχείο της δημοσκόπησης αφορά τους αναποφάσιστους ψηφοφόρους, οι οποίοι αποτελούν ένα πολύ υψηλό ποσοστό, φτάνοντας το 14,7%. Η στάση τους απέναντι στις προτάσεις των κομμάτων εξουσίας είναι ενδεικτική της γενικότερης έλλειψης προσδοκιών.
Συγκεκριμένα, μόλις το 16,6% των αναποφάσιστων εκφράζει θετική γνώμη για την αποτελεσματικότητα των μέτρων που προτείνει ο κ. Μητσοτάκης. Τα αντίστοιχα ποσοστά για τα μέτρα του κ. Τσίπρα και του κ. Ανδρουλάκη είναι ακόμη χαμηλότερα, στο 11,7% και 11,5% αντίστοιχα. Το συνολικό ποσοστό αποδοχής για τα τρία κόμματα εξουσίας μεταξύ των αναποφάσιστων είναι ένα πολύ φτωχό 39,8%, γεγονός που υποδηλώνει ότι οι πολίτες αυτοί δεν προσδοκούν ουσιαστικά αποτελέσματα από τις προτεινόμενες λύσεις.
Καχυποψία απέναντι στα μακρόπνοα σχέδια
Η χαμηλή προσδοκία της κοινωνίας αποτελεί μια μεγάλη παγίδα για τα κόμματα εξουσίας. Παρά τις προσπάθειές τους να πείσουν τους πολίτες ότι διαθέτουν μακρόπνοα σχέδια και προγράμματα για τη βελτίωση της παραγωγής, της παραγωγικότητας, της αξιοποίησης των νέων τεχνολογιών και του γενικότερου επιπέδου ζωής, η κοινωνία αντιμετωπίζει αυτές τις εξαγγελίες με εμφανή καχυποψία.
Αυτή η καχυποψία υπογραμμίζει την ανάγκη για αποτελεσματικότερες και πιο πειστικές προτάσεις, οι οποίες θα μπορέσουν να γεφυρώσουν το χάσμα εμπιστοσύνης και προσδοκιών μεταξύ του πολιτικού συστήματος και των πολιτών.
Με πληροφορίες από: Topontiki