Ο Αλέξης Τσίπρας επέλεξε να επενδύσει σε νέα πρόσωπα με σκοπό να σηματοδοτήσει μία ρήξη με το παρελθόν. Ωστόσο, ορισμένες από αυτές τις επιλογές φαίνεται να εξελίσσονται από πλεονέκτημα σε σοβαρό πολιτικό κίνδυνο για το νέο εγχείρημα. Στελέχη που βρίσκονται γύρω από τον πρώην πρωθυπουργό αυτοσχεδιάζουν δημοσίως ή επιδεικνύουν πολιτική απειρία και άγνοια, προκαλώντας μία εικόνα σύγχυσης.
Δημόσιες δηλώσεις και πολιτική απειρία
Μία μεμονωμένη γκάφα μπορεί να συμβεί σε οποιονδήποτε, ενώ δύο μπορούν να αποδοθούν στην απειρία. Όμως, όταν μέσα σε λίγες ημέρες στελέχη που περιβάλλουν τον Αλέξη Τσίπρα αυτοσχεδιάζουν δημόσια για θέματα όπως φόροι, θυρίδες, δισεκατομμύρια, ακόμη και «παγκόσμιες βάσεις δεδομένων», το πρόβλημα λαμβάνει πολιτικές διαστάσεις.
Οι δηλώσεις αυτές επεκτάθηκαν και σε ζητήματα ενδεχόμενων κυβερνητικών συνεργασιών με τη Νέα Δημοκρατία, ανιστόρητες συγκρίσεις με τη Γερμανία και ανοίκειες επιθέσεις προς το ΠΑΣΟΚ. Αυτή η κατάσταση καθιστά το ζήτημα όχι απλώς επικοινωνιακό, αλλά βαθιά πολιτικό, επηρεάζοντας την ίδια τη φυσιογνωμία και την αξιοπιστία του εγχειρήματος.
Η περίπτωση Σιακαντάρη και οι γερμανικές εξελίξεις
Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν οι δηλώσεις του Γιώργου Σιακαντάρη, ο οποίος είχε κεντρικό ρόλο στη σύνταξη του μανιφέστου του νέου κόμματος. Μία ημέρα πριν την καθιερωμένη συνέντευξη τύπου του προέδρου της ΕΛΑΣ στη ΔΕΘ, ο κ. Σιακαντάρης επέλεξε να ανοίξει μία συζήτηση μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, η οποία κρίθηκε ιδιαίτερα επιζήμια για τον Αλέξη Τσίπρα.
Με αφορμή τις γερμανικές εξελίξεις και την άνοδο της AfD, έθεσε το υποθετικό ερώτημα για το τι θα έκαναν το SPD και η Die Linke εάν έπρεπε να συνεργαστούν με τον Φρίντριχ Μερτς, προκειμένου να αποτρέψουν την επικράτηση της ακροδεξιάς στη Γερμανία. Για να ενισχύσει το επιχείρημά του, αναφέρθηκε στη Δημοκρατία της Βαϊμάρης και την άνοδο του Χίτλερ.
Ιστορικό κενό και πολιτικό βέρτιγκο
Η σύγκριση αυτή προκάλεσε ερωτήματα σχετικά με την ύπαρξη οποιασδήποτε σχέσης μεταξύ της τότε ή της σημερινής Γερμανίας και της Ελλάδας του παρόντος. Ειδικότερα, τέθηκε το ερώτημα εάν η Ελλάδα κινδυνεύει από μία επέλαση ναζιστικής ακροδεξιάς, όπως συμβαίνει σήμερα στη Γερμανία. Η απάντηση θεωρήθηκε αρνητική, καθώς δεν υπάρχει τέτοιος κίνδυνος.
Οι δηλώσεις του κ. Σιακαντάρη χαρακτηρίστηκαν ως «ιστορικό κενό» και «πολιτικό βέρτιγκο», δεδομένης της έλλειψης αναλογίας μεταξύ των καταστάσεων. Αυτή η δημόσια τοποθέτηση από ένα κορυφαίο στέλεχος του εγχειρήματος Τσίπρα άνοιξε μία συζήτηση για τις συνθήκες υπό τις οποίες η Κεντροαριστερά θα μπορούσε να συνεργαστεί, με τρόπο που θεωρήθηκε δύσκολο να αγνοηθεί πολιτικά.
Η αντίδραση του ΠΑΣΟΚ
Το ΠΑΣΟΚ έσπευσε άμεσα να εκμεταλλευτεί την ευκαιρία που δημιουργήθηκε από τις δηλώσεις του Γιώργου Σιακαντάρη. Ο Παναγιώτης Δουδωνής, εκ μέρους του ΠΑΣΟΚ, κατηγόρησε τον κ. Σιακαντάρη ότι ουσιαστικά προωθεί τη συγκυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας με την ΕΛΑΣ.
Ο κ. Δουδωνής ανέφερε πως ο ιδεολογικός ινστρούκτορας του κόμματος Τσίπρα, Γιώργος Σιακαντάρης, προωθεί ανοιχτά τη συγκυβέρνηση Νέας Δημοκρατίας-ΕΛΑΣ, χαρακτηρίζοντας την αναφορά του ως «ανατριχιαστική». Αυτή η αντίδραση υπογράμμισε το πολιτικό αποτέλεσμα των δηλώσεων, ανεξάρτητα από την πρόθεση του κ. Σιακαντάρη.
Ο ρόλος του Αλέξη Τσίπρα
Το πρόβλημα των δημόσιων αυτοσχεδιασμών και της πολιτικής απειρίας των στελεχών μετατρέπεται σε πρόβλημα του ίδιου του Αλέξη Τσίπρα. Ο ίδιος επέλεξε αυτά τα πρόσωπα, τους εμπιστεύτηκε ρόλο και, όπως φαίνεται μέχρι στιγμής, τους έχει αφήσει υπερβολικά μεγάλη ελευθερία να διατυπώνουν προσωπικές απόψεις.
Οι απόψεις αυτές αγγίζουν τον πυρήνα της φυσιογνωμίας και της αξιοπιστίας της ΕΛΑΣ, του νέου πολιτικού εγχειρήματος. Η συσσώρευση τέτοιων περιστατικών μέσα σε λίγες ημέρες υποδεικνύει ότι η κατάσταση ξεπερνά τα όρια ενός απλού επικοινωνιακού λάθους και εισέρχεται σε μία φάση πολιτικού κινδύνου.
Με πληροφορίες από: Topontiki