Χιλιάδες οικογένειες στην Ελλάδα βρίσκονται αντιμέτωπες με τον αποκλεισμό από το επίδομα παιδιού, καθώς και από άλλες κρατικές ενισχύσεις, εξαιτίας της μη τιμαριθμοποίησης των εισοδηματικών κριτηρίων και της φορολογικής κλίμακας. Παρά τις κυβερνητικές διακηρύξεις περί στήριξης της οικογένειας και αντιμετώπισης του δημογραφικού προβλήματος, οι πρακτικές εφαρμογές οδηγούν σε αντίθετα αποτελέσματα. Το φαινόμενο αυτό παρατηρείται ακόμη και όταν οι ετήσιες αναπροσαρμογές στις αμοιβές υπολείπονται του επίσημου πληθωρισμού.
Το παράδειγμα του αποκλεισμού
Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της κατάστασης αφορά ένα ζευγάρι μισθωτών με δύο παιδιά. Σύμφωνα με τα δεδομένα, το ζευγάρι αυτό, με κάθε γονέα να λαμβάνει 1.080 ευρώ το μήνα, αποκλείεται πλήρως από το επίδομα παιδιού. Αυτό συμβαίνει παρόλο που το εισόδημά τους μπορεί να μην θεωρείται υψηλό, γεγονός που αναδεικνύει την αυστηρότητα των υφιστάμενων κριτηρίων.
Ο αποκλεισμός αυτού του ζευγαριού από το επίδομα παιδιού αποτελεί μία μόνο περίπτωση μεταξύ χιλιάδων άλλων οικογενειών που αντιμετωπίζουν παρόμοιες δυσκολίες. Η συγκεκριμένη περίπτωση υπογραμμίζει πώς οι τρέχουσες πολιτικές επηρεάζουν άμεσα την οικονομική στήριξη που θα μπορούσαν να λάβουν οι οικογένειες με παιδιά.
Δηλώσεις και πρακτικές της κυβέρνησης
Η κυβέρνηση έχει επανειλημμένα ισχυριστεί ότι στηρίζει την οικογένεια και έχει δηλώσει ότι το δημογραφικό ζήτημα αποτελεί το μεγαλύτερο πρόβλημα της χώρας. Ωστόσο, στην πράξη, οι ενέργειές της φαίνεται να κινούνται σε αντίθετη κατεύθυνση, δημιουργώντας προβλήματα στις οικογένειες αντί να τις ενισχύουν.
Η εστίαση στον στόχο των υπερπλεονασμάτων οδηγεί σε πολιτικές που δεν λαμβάνουν υπόψη τις πραγματικές ανάγκες των νοικοκυριών. Αυτή η προσέγγιση έχει ως συνέπεια την αδυναμία πολλών οικογενειών να λάβουν τις απαραίτητες ενισχύσεις, παρά τις επίσημες διακηρύξεις για στήριξη.
Η μη τιμαριθμοποίηση κριτηρίων και οι συνέπειες
Ένας βασικός λόγος για τον αποκλεισμό των οικογενειών από τα επιδόματα είναι η μη τιμαριθμοποίηση της φορολογικής κλίμακας. Παράλληλα, δεν έχουν τιμαριθμοποιηθεί ούτε τα εισοδηματικά κριτήρια που χρησιμοποιούνται για τη χορήγηση των επιδομάτων στήριξης της οικογένειας. Αυτή η παράλειψη έχει άμεσες και αρνητικές επιπτώσεις.
Οι ετήσιες αναπροσαρμογές στις αμοιβές, ακόμη και όταν είναι μικρές και υπολείπονται του επίσημου πληθωρισμού, έχουν ως αποτέλεσμα την αύξηση του ονομαστικού ετήσιου εισοδήματος των εργαζομένων. Αυτή η ονομαστική αύξηση, χωρίς την αντίστοιχη προσαρμογή των κριτηρίων, ωθεί χιλιάδες οικογένειες εκτός του πλαισίου των δικαιούχων για τις κρατικές ενισχύσεις.
Υψηλότερη φορολογία και απώλεια ενισχύσεων
Ως συνέπεια της μη τιμαριθμοποίησης, οι οικογένειες καταλήγουν να πληρώνουν υψηλότερο φόρο. Αυτό συμβαίνει απλώς και μόνο επειδή το ονομαστικό τους εισόδημα έχει αυξηθεί, χωρίς όμως να έχει αυξηθεί αντίστοιχα η αγοραστική τους δύναμη, λόγω του πληθωρισμού. Η κατάσταση αυτή δημιουργεί ένα επιπλέον οικονομικό βάρος στα νοικοκυριά.
Πέρα από την αυξημένη φορολογία, οι οικογένειες αποκλείονται και από άλλες σημαντικές ενισχύσεις που παρέχει το κράτος. Αυτές οι ενισχύσεις αφορούν τα παιδιά, τους φοιτητές και άλλες κατηγορίες πολιτών που χρήζουν στήριξης. Ο αποκλεισμός αυτός επιδεινώνει περαιτέρω την οικονομική τους κατάσταση, μειώνοντας τα διαθέσιμα εισοδήματα.
Δημοσιονομικά πλεονάσματα και διακρατικά δάνεια
Το «φοροξεφλούδισμα» των πολιτών, δηλαδή η επιβάρυνση τους με υψηλότερους φόρους, σε συνδυασμό με την περικοπή των ενισχύσεων προς τις οικογένειες, έχει ως αποτέλεσμα τη δημιουργία θηριωδών δημοσιονομικών πλεονασμάτων. Αυτά τα πλεονάσματα προκύπτουν από την αύξηση των εσόδων του κράτους και τη μείωση των δαπανών για κοινωνικές παροχές.
Η κυβέρνηση, στη συνέχεια, μεταφέρει αυτά τα δημοσιονομικά πλεονάσματα στο εξωτερικό. Συγκεκριμένα, χρησιμοποιούνται για την πρόωρη αποπληρωμή των διακρατικών δανείων που συνδέονται με το πρώτο μνημόνιο. Έτσι, ενώ από τη μία πλευρά επιτυγχάνονται δημοσιονομικοί στόχοι, από την άλλη, οι οικογένειες στερούνται απαραίτητων ενισχύσεων.
Με πληροφορίες από: Ieidiseis