Μια πρόσφατη δικαστική απόφαση έχει ανοίξει νέο πεδίο αντιπαράθεσης αναφορικά με τη βραχυχρόνια μίσθωση στα διαμερίσματα πολυκατοικιών. Η απόφαση αναγνωρίζει ότι οι παλαιοί κανονισμοί των κτιρίων μπορούν να μπλοκάρουν τη βραχυχρόνια μίσθωση, ακόμα και αν δεν αναφέρονται ρητά οι ηλεκτρονικές πλατφόρμες.
Αυτή η απόφαση αφορά συγκεκριμένη πολυκατοικία και δεν επιβάλλει καθολική απαγόρευση της βραχυχρόνιας μίσθωσης, ωστόσο παρέχει ένα ισχυρό εργαλείο στους ιδιοκτήτες και τους διαχειριστές που επιθυμούν να σταματήσουν τη λειτουργία διαμερισμάτων ως τουριστικών καταλυμάτων.
Η απόφαση του δικαστηρίου
Συγκεκριμένα, το Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών, με την απόφαση 2937/2026, έκανε εν μέρει δεκτή αίτηση ασφαλιστικών μέτρων που είχε υποβληθεί από τη διαχειρίστρια μιας πολυκατοικίας, η οποία ήταν και ιδιοκτήτρια διαμερίσματος στο ίδιο κτίριο. Αντίπαλος της ήταν μια εταιρεία που εκμεταλλευόταν άλλο διαμέρισμα μέσω πλατφόρμας βραχυχρόνιων μισθώσεων.
Το δικαστήριο υποχρέωσε την εταιρεία να σταματήσει την επαγγελματική χρήση του ακινήτου με το καθεστώς της βραχυχρόνιας μίσθωσης και να το χρησιμοποιεί αποκλειστικά ως κατοικία. Παράλληλα, επιβλήθηκε χρηματική ποινή 1.000 ευρώ για κάθε παραβίαση της απόφασης.
Ο κανονισμός του 1970
Καθοριστικό ρόλο στην απόφαση διαδραμάτισε ο κανονισμός της πολυκατοικίας, ο οποίος είχε συνταχθεί το 1970 και προέβλεπε ότι τα διαμερίσματα προορίζονται αποκλειστικά για κατοικίες, απαγορεύοντας οποιαδήποτε άλλη χρήση ή δραστηριότητα ξενοδοχειακού τύπου.
Αν και κατά την εποχή σύνταξης του κανονισμού δεν υπήρχαν οι πλατφόρμες Airbnb και Booking, το δικαστήριο έκρινε ότι η απουσία ονομαστικής αναφοράς στη βραχυχρόνια μίσθωση δεν σημαίνει ότι αυτή επιτρέπεται αυτομάτως.
Το σκεπτικό του δικαστηρίου στηρίχθηκε στην αρχική πρόθεση των ιδιοκτητών να αποκλείσουν χρήσεις που θα μετατρέπουν τα διαμερίσματα σε τουριστικά καταλύματα, προκαλώντας συχνές εναλλαγές επισκεπτών και επιβαρύνοντας τη λειτουργία των κοινών χώρων.
Επιπτώσεις της απόφασης
Η απόφαση αυτή δεν σημαίνει ότι κάθε γενική αναφορά σε χρήση «κατοικίας» αρκεί για να σταματήσει μια βραχυχρόνια μίσθωση. Κάθε διαφορά θα εξετάζεται με βάση το περιεχόμενο του κανονισμού, τις απαγορεύσεις που περιλαμβάνει και τον πραγματικό τρόπο εκμετάλλευσης του ακινήτου.
Ωστόσο, ανοίγει τον δρόμο για νέες προσφυγές σε πολυκατοικίες με παλαιούς κανονισμούς που απαγορεύουν ξενοδοχειακές ή επαγγελματικές χρήσεις. Έτσι, η βραχυχρόνια μίσθωση μπορεί πλέον να κριθεί ότι εμπίπτει στους περιορισμούς αυτούς, ακόμα και αν δεν κατονομάζεται ρητά.