Ο Τζόνι Ντεπ, γνωστός για τους αλλόκοτους και εμβληματικούς χαρακτήρες που ενσάρκωσε στην οθόνη, άνοιξε τις πόρτες της προσωπικής του διαδρομής σε μια σπάνια εξομολογητική συνέντευξη. Ο 63χρονος ηθοποιός μίλησε στον Marc Myers για τη στήλη «House Call» της Wall Street Journal, θυμούμενος την ταραγμένη παιδική του ηλικία. Αναφέρθηκε στις περισσότερες από 40 μετακομίσεις, την ημέρα που ο διευθυντής του λυκείου τον προέτρεψε να ακολουθήσει τη μουσική, τη φιλία του με τον Νίκολας Κέιτζ και την ειρήνη που βρήκε στο απομονωμένο καταφύγιό του στις Μπαχάμες.
Η ταραγμένη παιδική ηλικία και οι συνεχείς μετακομίσεις
Τα πρώτα χρόνια της ζωής του Τζόνι Ντεπ χαρακτηρίστηκαν από συνεχή μετακίνηση και συναισθηματικές αναταράξεις. Μεγάλωσε μέχρι τα επτά του χρόνια στο Owensboro του Κεντάκι, σε ένα ταπεινό κόκκινο τούβλινο σπίτι. Ο πατέρας του, John, ήταν ένας πράος πολιτικός μηχανικός και από εκείνον κληρονόμησε την ηρεμία του.
Αντίθετα, η μητέρα του, Betty Sue, μια σερβιτόρα, περιγράφεται ως ένας εξαιρετικά περίπλοκος και συχνά σκληρός άνθρωπος για τα τέσσερα παιδιά της οικογένειας, καθώς πάλευε με τα δικά της εσωτερικά κενά. Η μετακόμιση στο Miramar της Φλόριντα το 1970 αποτέλεσε την αρχή μιας πολυετούς περιπλάνησης για την οικογένεια.
Συνολικά, η οικογένεια άλλαξε περισσότερες από 40 διαφορετικές κατοικίες. Αυτό οφειλόταν στη μητέρα του, η οποία αναζητούσε διαρκώς μια αλλαγή περιβάλλοντος, ενώ ο πατέρας του την ακολουθούσε για να διατηρήσει τις ισορροπίες. Αυτή η διαρκής αλλαγή σχολείων είχε ως αποτέλεσμα ο Ντεπ να εξελιχθεί σε έναν εσωστρεφή παρατηρητή. Η κατάσταση επιβαρύνθηκε επιπλέον από το γεγονός ότι γεννήθηκε με «τεμπέλικο» αριστερό μάτι, κάτι που τον υποχρέωνε να φοράει κάλυμμα στο δυνατό του μάτι για να εξαναγκάσει το άλλο να λειτουργήσει.
Η απόφαση να εγκαταλείψει το σχολείο και η μουσική
Σε ηλικία μόλις 15 ετών, ο Τζόνι Ντεπ πήρε την απόφαση να εγκαταλείψει το λύκειο κατά τη διάρκεια της πρώτης του χρονιάς. Για τις επόμενες δύο εβδομάδες, ο νεαρός από το Κεντάκι περνούσε τις νύχτες του παίζοντας κιθάρα σε μια τοπική ροκ μπάντα. Παράλληλα, προσπαθούσε να καταταγεί στο Σώμα Πεζοναυτών των ΗΠΑ.
Ωστόσο, η ηλικία του στάθηκε εμπόδιο για την ένταξή του στον στρατό. Κυριευμένος από τη βαρεμάρα της καθημερινότητας, αποφάσισε να επιστρέψει στο σχολείο. Ο διευθυντής του λυκείου, όμως, είχε μια εντελώς διαφορετική οπτική. Αρνήθηκε να τον δεχτεί πίσω, λέγοντάς του χαρακτηριστικά ότι το σχολείο δεν ήταν ο δικός του δρόμος και τον προέτρεψε να μην εγκαταλείψει τη μουσική, αλλά να ακολουθήσει το όνειρό του.
Ο ίδιος ο Ντεπ αναγνωρίζει ότι αν εκείνος ο εκπαιδευτικός δεν είχε αρνηθεί την επανεγγραφή του ή αν οι Πεζοναύτες είχαν κάνει δεκτή την αίτησή του, η ιστορία του παγκόσμιου κινηματογράφου θα είχε γραφτεί πολύ διαφορετικά, υπογραμμίζοντας την καθοριστική στιγμή της απόφασης του διευθυντή.
Η σωτήρια φιλία με τον Νίκολας Κέιτζ
Στην πορεία της ζωής του, ο Τζόνι Ντεπ συνάντησε τον Νίκολας Κέιτζ, μια φιλία που αποδείχθηκε σωτήρια για την καριέρα του. Ο Ντεπ αναφέρθηκε σε αυτή τη φιλία ως ένα κομβικό σημείο που άλλαξε την πορεία του, οδηγώντας τον τελικά στον χώρο της υποκριτικής. Χάρη σε αυτή τη σχέση, ο άφραγκος τότε Ντεπ βρήκε τον δρόμο του προς την αναγνώριση και την επιτυχία στον κινηματογράφο.
Η ειρήνη στο απομονωμένο καταφύγιο των Μπαχαμών
Παρά την πολυτάραχη παιδική του ηλικία και την πρώιμη αναζήτηση κατεύθυνσης, ο Τζόνι Ντεπ βρήκε τελικά την ειρήνη και την ηρεμία σε ένα απομονωμένο καταφύγιο στις Μπαχάμες. Αυτό το μέρος αποτελεί πλέον τον προσωπικό του χώρο, μακριά από τη φασαρία και τις απαιτήσεις της δημοσιότητας.
Ο ηθοποιός, πίσω από τους αλλόκοτους, σκοτεινούς και εμβληματικούς χαρακτήρες που ενσάρκωσε στην οθόνη, όπως ο Edward Scissorhands και ο Captain Jack Sparrow, παραμένει ένας εσωστρεφής παρατηρητής. Η συνέντευξη αυτή προσέφερε μια σπάνια ματιά στην προσωπική του ζωή και στις εμπειρίες που τον διαμόρφωσαν.
Με πληροφορίες από: Gazzetta