Ο Νίκος Αλιάγας έδωσε μία σπάνια συνέντευξη στον Κώστα Λασκαράτο για την πρεμιέρα της εκπομπής «Η Ελλάδα στα μουσεία του κόσμου» της ΕΡΤ1, η οποία προβλήθηκε το Σάββατο, 17 Οκτωβρίου 2026. Ο γνωστός παρουσιαστής, ο οποίος ζει και εργάζεται με επιτυχία στη Γαλλία, αναφέρθηκε στην ενασχόλησή του με τη φωτογραφία, μία από τις μεγάλες του αγάπες. Στη διάρκεια της συζήτησης, εξομολογήθηκε για μία συγκεκριμένη φωτογραφία που χαρακτήρισε ως την ωραιότερη αλλά και την πιο σκληρή που έχει τραβήξει ποτέ.
Η «ωραιότερη και πιο σκληρή» φωτογραφία
Ο Νίκος Αλιάγας, απαντώντας σε ερώτηση σχετικά με την ωραιότερη φωτογραφία που έχει βγάλει, αποκάλυψε ότι αυτή ήταν και η πιο σκληρή στιγμή που έχει καταγράψει. Η φωτογραφία αυτή τραβήχτηκε με το κινητό του τηλέφωνο, καθώς δεν διέθετε μηχανή εκείνη τη στιγμή. Όπως δήλωσε ο ίδιος, «η ωραιότερη φωτογραφία, δυστυχώς, ήταν και η πιο σκληρή που έχω βγάλει στη ζωή μου».
Η συγκεκριμένη λήψη απαθανάτιζε τον πατέρα του κατά την ώρα της κηδείας του. Ο παρουσιαστής σημείωσε πως είναι η μοναδική φωτογραφία τέτοιου είδους που έχει δημοσιεύσει, και μάλιστα περιλαμβάνεται σε ένα βιβλίο του με τίτλο «Η δοκιμασία του χρόνου». Η απόφαση να τη δημοσιεύσει ελήφθη αφού πρώτα ζήτησε την άδεια της μητέρας του.
Οι λόγοι της δημοσίευσης και το μήνυμα
Ο Νίκος Αλιάγας εξήγησε τους λόγους για τους οποίους επέλεξε να μοιραστεί αυτή την προσωπική στιγμή. «Τη δημοσίευσα για τα παιδιά μου, για τους επόμενους», ανέφερε χαρακτηριστικά. Πρόσθεσε επίσης ότι η δημοσίευση έγινε και για τον ίδιο, «για να μην ξεχάσω να ζήσω».
Η ερώτηση που οδήγησε σε αυτή την εξομολόγηση τέθηκε στον Νίκο Αλιάγα με αφορμή τη σχέση του με τη φωτογραφία και την έκθεσή του «Μεσολόγγι, γη της Ελευθερίας». Η έκθεση αυτή παρουσιάστηκε στο Salon de la Photo & Vidéo στο Παρίσι, και η ερώτηση ήταν αν την ωραιότερη φωτογραφία την είχε παρουσιάσει σε μουσείο ή την είχε κρατήσει για τον εαυτό του.
Η μικροκοινωνία της ζωής του πατέρα του
Ο παρουσιαστής περιέγραψε τη σκηνή που απαθανάτισε με το κινητό του τηλέφωνο. Βρισκόταν ακριβώς πίσω από το φέρετρο του πατέρα του, και απέναντί του εκτυλισσόταν μια εικόνα που χαρακτήρισε ως «όλη η μικροκοινωνία της ζωής του». Εκείνη τη στιγμή, όπως είπε, «έφευγε ο πατέρας μου, ήρθαν οι ιερείς».
Ανάμεσα στα πρόσωπα που ήταν παρόντα σε αυτή τη στιγμή ήταν η αδελφή του πατέρα του, η ανιψιά του, ο παιδικός του φίλος, ένας τσιγγάνος που είχε έρθει να δει, καθώς και ο παπάς. Αυτή η συγκέντρωση ανθρώπων αποτελούσε ένα ζωντανό στιγμιότυπο της ζωής και των σχέσεων του εκλιπόντος.
Η φιλοσοφική του προσέγγιση στον θάνατο
Ο Νίκος Αλιάγας προχώρησε σε μια βαθύτερη φιλοσοφική ανάλυση σχετικά με την αποδοχή του θανάτου. «Μπορεί να φαίνεται σκληρό αλλά, αν δεν είσαι ικανός να κοιτάξεις τον θάνατο στα μάτια, πως θα ζήσεις;» αναρωτήθηκε. Τόνισε την ανάγκη να αποδεχθεί κανείς την θνητότητα, λέγοντας: «Πως θα αποδεχθώ ότι μια μέρα θα ‘ναι η σειρά μου, στην ίδια τρύπα, στο ίδιο χωριό;»
Κατέληξε λέγοντας πως αυτή η συνειδητοποίηση δεν προκαλεί λύπη, αλλά είναι «καταπληκτικό το να μπορείς να πεις… εδώ ανήκουμε». Συμπλήρωσε την σκέψη του αναφέροντας ότι παρόλο που κάποιος μπορεί να γυρίσει τον κόσμο, να γίνει αυτό που θέλει, να μάθει και να ξεδιπλώσει τα φτερά του, να παλέψει και να αναθεωρήσει, «στο τέλος εδώ θα έρθεις».
Με πληροφορίες από: Newsit, Ieidiseis