Οι Χατζηφραγκέτα, σε πλήρη μπάντα, ανεβαίνουν στη σκηνή της Τεχνόπολης του Δήμου Αθηναίων την Πέμπτη 10 Σεπτεμβρίου, για να προσφέρουν μια ξεχωριστή συναυλία. Το συγκρότημα, γνωστό για την ιδιαίτερη ματιά του στα σύγχρονα κοινωνικά φαινόμενα, υπόσχεται να χαρίσει στο κοινό του μια βραδιά γεμάτη μουσική, σάτιρα και προβληματισμό, με τον δικό του χαρακτηριστικό τρόπο.
Η επιστροφή των Χατζηφραγκέτα στην Τεχνόπολη
Η Πέμπτη 10 Σεπτεμβρίου σηματοδοτεί την εμφάνιση των Χατζηφραγκέτα, σε full band σύνθεση, σε έναν από τους πιο εμβληματικούς χώρους της Αθήνας, την Τεχνόπολη. Η συναυλία αυτή αναμένεται να συγκεντρώσει πλήθος κόσμου που αναζητά την αυθεντικότητα και την αμεσότητα που χαρακτηρίζει το συγκρότημα. Οι Χατζηφραγκέτα, όπως αναγράφεται και στην αφίσα τους, είναι «the band» που διαθέτει την απαραίτητη «τρέλα» για να σταθεί απέναντι σε μια εποχή που μοιάζει να έχει χάσει τη δική της.
Οι «τύποι» αυτοί, με το όνομα που «κουβαλά» τη δήθεν εκσυγχρονισμένη Μεταπολίτευση, δίνουν υπογραφή στον ήχο των μωβ χαρτονομισμάτων και «ντύνουν» την άηχη πολυτέλεια των πολύ λίγων. Παίζουν για τον Έλληνα-νεοέλληνα του σήμερα, αλλά και για εκείνον που μοιάζει να χάνεται οριστικά. Η παρουσία τους στην Τεχνόπολη αποτελεί μια ευκαιρία να ακουστούν οι μουσικές και οι στίχοι τους, που αντικατοπτρίζουν με μοναδικό τρόπο την ελληνική πραγματικότητα.
Μια «τρέλα» απέναντι στη μανία της εποχής
Σε μια εποχή που περιγράφεται ως μανία, ανθρωποφαγία, εξουσιομάνια, εγωκεντρική απάθεια, ναρκισσιστική εγωπάθεια και συμπάθεια του εαυτού, οι Χατζηφραγκέτα διατηρούν τη δική τους «τρέλα». Αυτή η «τρέλα» λειτουργεί ως αντίδοτο στην έλλειψη πραγματικής τρέλας που διακρίνει τη σύγχρονη κοινωνία. Το συγκρότημα καταφέρνει να μεταφέρει την ανεμελιά των 80s και να την συνδυάσει με τη «βαριά γνώση» του σήμερα, δημιουργώντας ένα ιδιαίτερο μουσικό και στιχουργικό κράμα.
Η μουσική τους προσέγγιση είναι σαν να βλέπεις τον Στάθη Ψάλτη στην ταινία «Έλα να αγαπηθούμε ντάρλινγκ» να συνομιλεί αποκλειστικά με τουρίστες και να προσπαθεί να κατανοήσει έννοιες όπως η golden visa, το gentrification, το Instagram story, αλλά και τη φράση «φέτος διακοπές τέσσερις μέρες στην Αστυπάλαια, τίποτε άλλο». Μέσα από αυτή την αντιπαράθεση, οι Χατζηφραγκέτα αναδεικνύουν τις αντιφάσεις και τις ιδιαιτερότητες της σύγχρονης ελληνικής ζωής.
Σάτιρα και ανεμελιά: Από τα 80s στο σήμερα
Οι Χατζηφραγκέτα, πάντα «the band», παίζουν, σατιρίζουν και αυτοσαρκάζονται, υπενθυμίζοντας στο κοινό ότι το γέλιο δεν είναι κάτι προγραμματισμένο. Αντιθέτως, προέρχεται από ανθρώπους που έχουν ενσωματώσει το γέλιο στην «επαγγελματική τους στολή». Αυτή η φιλοσοφία διαπερνά το έργο τους, κάνοντας τους στίχους τους να ηχούν ταυτόχρονα διασκεδαστικοί και βαθιά στοχαστικοί.
Οι άμεσοι, άνετοι, ευχάριστοι και αληθινά ψυχαγωγικοί τύποι που απαρτίζουν το συγκρότημα, επιδιώκουν να φτιάχνουν τη διάθεση του ακροατή. Παράλληλα, θέλουν να τον κάνουν να αντικρίσει αυτό που χάνει, αυτό που προσποιείται ότι δεν βλέπει, και αυτό που νομίζει ότι είναι, αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι. Μέσα από αυτή τη διαδικασία, οι Χατζηφραγκέτα προσφέρουν μια καθαρτήρια εμπειρία, γεμάτη χιούμορ και αυτογνωσία.
Η καλοκαιρινή διάθεση πριν το «αφραγκέτα»
Η ατμόσφαιρα που δημιουργούν οι Χατζηφραγκέτα είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την ελληνική καλοκαιρινή εμπειρία, ακόμα και στις πιο καθημερινές της εκφάνσεις. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της προσέγγισης αποτελεί η περιγραφή μιας παραγγελίας σε παραλία: ένα πολύ παγωμένο φραπέ με εφτά παγάκια, δυο κουταλιές καφέ, μία μαύρη ζάχαρη, χτυπημένο για 30 δευτερόλεπτα ακριβώς, με νερό από την κατάψυξη.
Η παραγγελία συμπληρώνεται με λεπτομέρειες για την εμφάνιση του σερβιτόρου, όπως «ατσαλάκωτο άσπρο πουκάμισο», «τσάκιση στο παντελόνι» και «άφιλτρο χαμόγελο», καθώς και την αναζήτηση αναπτήρα. Ακολουθεί η επιθυμία για ένα «μπάγκετα με μαύρο ψωμί, ελαφρά ψημένη, γαλοπούλα, τυρί του τοστ, μαρούλι και light μαγιονέζα», με πληρωμή μέσω κάρτας.
Αυτή η εικόνα, που συνοψίζεται στη φράση «Αχ, αυτό είναι καλοκαίρι! Και λίγο πριν το…αφραγκέτα, ας ακούσω Χατζηφραγκέτα», αποτυπώνει το πνεύμα του συγκροτήματος: να απολαμβάνεις τη στιγμή, ακόμα και λίγο πριν από την «αφραγκέτα», με τη μουσική τους να δίνει τον ρυθμό.
Με πληροφορίες από: Gazzetta