Η Βάσια Παναγοπούλου, με αφορμή τη συμμετοχή της στη νέα σειρά «Μπλε ώρες» που θα προβληθεί στον ΣΚΑΪ, παραχώρησε μια εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη. Μίλησε στο περιοδικό ΟΚ! και στον δημοσιογράφο Γιώργο Πράσινο, αναφερόμενη στα παιδικά της χρόνια. Η ηθοποιός περιέγραψε τη βαθιά θλίψη που σημάδεψε την παιδική της ηλικία, ειδικά μετά την απώλεια του πατέρα της.
Τα παιδικά χρόνια στη Μυτιλήνη και η απώλεια
Η Βάσια Παναγοπούλου μοιράστηκε λεπτομέρειες για την παιδική της ηλικία, χαρακτηρίζοντάς την ως μια περίοδο με «μπόλικη θλίψη». Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Μυτιλήνη, όπου έζησε μέχρι την ηλικία των 10 ετών. Σε αυτή την τρυφερή ηλικία, ο πατέρας της έφυγε από τη ζωή, ένα γεγονός που άλλαξε ριζικά την πορεία της οικογένειας.
Μετά την απώλεια, η μητέρα της πήρε τη δύσκολη απόφαση να μετακομίσουν στην Αθήνα, παίρνοντας μαζί της τη Βάσια και την αδελφή της. Αυτή η μετακίνηση από το νησί στην πρωτεύουσα αποτέλεσε μια τεράστια αλλαγή για τις τρεις τους, σηματοδοτώντας το τέλος μιας εποχής και την αρχή μιας νέας πραγματικότητας.
Η εγκατάσταση στην πρωτεύουσα και η αναζήτηση παρηγοριάς
Η οικογένεια, που μέχρι τότε ζούσε οικογενειακώς σε ένα νησί, βρέθηκε να εγκαθίσταται στην πρωτεύουσα, οι τρεις τους. Ειδικότερα, εγκαταστάθηκαν στο Καλαμάκι, καθώς εκεί διέμενε η αδελφή της μητέρας της, προσφέροντας ένα σημείο αναφοράς σε ένα άγνωστο περιβάλλον.
Η ίδια η ηθοποιός δήλωσε ότι η μόνη της παρηγοριά εκείνη την περίοδο ήταν η θέα της θάλασσας, κάτι που χαρακτήρισε ως πολύ σημαντικό για την ίδια. Συνοψίζοντας τα χρόνια αυτά, η Βάσια Παναγοπούλου τόνισε πως τα σημάδεψε ανεξίτηλα η απουσία του πατέρα της, ένα συναίσθημα που δεν έπαψε ποτέ να την ακολουθεί.
Η υποκριτική ως διέξοδος
Η Βάσια Παναγοπούλου εξέφρασε την αίσθηση, εκ των υστέρων, ότι ο λόγος που έγινε ηθοποιός ήταν ακριβώς για να καλύψει την απουσία του πατέρα της. Παρόλο που είχε περάσει στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, δεν παρακολούθησε ποτέ τα μαθήματα, καθώς αποφάσισε ότι ήθελε να ακολουθήσει έναν διαφορετικό δρόμο.
Η απόφαση να μην αφιερωθεί σε αυτό που αγαπούσε αρχικά, αλλά να γίνει ηθοποιός, προκάλεσε την απογοήτευση της μητέρας της. Ωστόσο, για την ίδια, η υποκριτική φάνηκε να αποτελεί μια βαθύτερη ανάγκη και έναν τρόπο διαχείρισης των συναισθημάτων της.
Η συμβολή της δραματικής σχολής και η διαχείριση των συναισθημάτων
Η φοίτηση στη Δραματική Σχολή Θεοδοσιάδη, καθώς και η είσοδός της στο επάγγελμα της ηθοποιού, αποδείχθηκαν πολύ βοηθητικές για τη Βάσια Παναγοπούλου. Μέσα από την τέχνη, βρήκε τρόπο να διαχειριστεί τα έντονα συναισθήματα που την κυρίευαν.
Παρά τη βοήθεια αυτή, το συναίσθημα της έλλειψης που προήλθε από την απώλεια του πατέρα της δεν έπαψε ποτέ να υπάρχει μέσα της. Η ηθοποιός υπογράμμισε ότι αυτό το αίσθημα παραμένει ζωντανό, αποτελώντας ένα αναπόσπαστο κομμάτι της προσωπικότητάς της.
Η αίσθηση της απώλειας που παραμένει ζωντανή
Η Βάσια Παναγοπούλου παραδέχτηκε ότι δεν έχει ξεπεράσει αυτή την αίσθηση της απώλειας, περιγράφοντάς την ως ένα κομμάτι της που υπάρχει και πονάει ακόμα. Τον πατέρα της τον αγαπούσε πολύ και τον θυμάται έντονα, διατηρώντας ζωντανή την εικόνα του στη μνήμη της.
Η απουσία του ήρθε σε μια ηλικία για εκείνη, τα δέκα της χρόνια, που δεν μπορούσε να εξηγηθεί με τη λογική, καθιστώντας την απώλεια ακόμα πιο δύσκολη και ανεξίτηλη. Αυτό το συναίσθημα της έλλειψης, όπως δήλωσε, δεν έπαψε ποτέ να την συνοδεύει.
Με πληροφορίες από: News.gr